Ask at the forum if you have an Ancient or Modern Greek query!

Ρ ρ

Ὁ δ' ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπῳ -> The unexamined life is not worth living
Plato, Apology of Socrates 38a
Click links below for lookup in third sources:
Full diacritics: Ρ ρ Medium diacritics: Ρ ρ Low diacritics: Ρ ρ Capitals: Ρ Ρ
Transliteration A: R r Transliteration B: R r Transliteration C: R r Beta Code: *r

English (LSJ)

ῥῶ, τό, indecl., twentieth (later seventeenth) letter of the Gr. alphabet: as numeral = 100, but ρ' = 100,000: reckoned as a semivowel by Arist.Po.1456b28: the name ῥῶ occurs in Ar.Th. 781, Callias ap.Ath.10.453d, Pl.Cra.426c, BCH29.483 (Delos), etc.

* Abbreviations: ALL | General | Authors & Works

German (Pape)

[Seite 829] siebzehnter Buchstabe des griechischen Alphabets, als Zahlzeichen ρ' = 100,ρ = 100000. Nach Plat. Crat. 426 c ist ῥῶ ὥςπερ ὄργανον πάσης τῆς κινήσεως, 434 d τῇ φορᾷ καὶ κινήσει καὶ σκληρότητι ἔοικεν. – Es hat im Anfange des Wortes jedesmal den Spiritus asper, wovon nach der Bemerkung der Gramm. nur Ῥᾶρος u. Ῥάριος eine Ausnahme machen; die Aeoler aspirirten es nicht (vgl. Gregor. Cor. p. 588, B. A. 2 p. 693), setzten aber dafür gern ein β davor, das aus dem Digamma entstanden zu sein scheint, so βρόδον, βράκος, βρίζα für ῥόδον, ῥάκος, ῥίζα, vgl. Koen Greg. Cor. p. 638. 689. – Da ρ sich in der Aussprache leicht verdoppeln läßt, so wird es – a) in Prosa regelmäßig bei den mit ρ anfangenden Wörtern in der Zusammensetzung mit einer auf einen Vokal ausgehenden Präposition verdoppelt, ἀναῤῥίπτω, ἀποῤῥίπτω u. ä. Die Dichter setzen nach Versbedarf ρ u. ῤῥ. – b) eben so nach dem α privat., ἄῤῥωστος, nur poetisch auch ἄρωστος. – c) nach dem Augmentum syllabicum, ἔῤῥαπτον, ἔῤῥαφα, nur bei Dichtern auch ἔραφον u. ä., bes. Hom., selten nur die attischen Dichter, Ar. Thesm. 665. – d) seltener ist dieser Wechsel bei Dichtern innerhalb des Wortstamms, wie πυῤῤίχη u. πυρίχη, Jacobs A. P. p. 78. 498. 774. – e) daher wird auch eine an sich kurze Sylbe, wenn ein mit ῥ anfangendes Wort darauf folgt, oft lang, indem ρ in der Aussprache verdoppelt Position bildet, gewöhnlich aber nur, wenn die kurze Sylbe überdies in der Vershebung steht, ὑπὸ ῥιπῆς, Il. 15, 171. 19, 358, vgl. 8, 25. 16, 151. 475 Od. 18, 261, selten in der Senkung des Verses, wie Il. 24, 755, Ar. Nub. 343; vgl. noch Böckh Pind. v.l. Ol. 8, 23 P. 1, 45; Valck. Hipp. 461. 1223; Brunck zu Aesch. Prom. 1031; Soph. O. R. 847 Ant. 318; Ar. Nub. 647 Plut. 1065; Jacobs A. P. p. 246. – f) die Aeoler setzen in der Mitte des Wortes oft -εῤῥ-für -ειρ-, so ἐγέῤῥω, φθέῤῥω, Koen zu Greg. Car. p. 587.

Greek (Liddell-Scott)

Ρ ρ: ρ, ρῶ, ἄκλιτον, τὸ δέκατον ἕβδομον γράμμα τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου· ὡς ἀριθμητικόν, ρ΄ = 100, ἀλλὰ ΄ρ = 100000, λογίζεται ὡς ἡμίφωνον ὑπὸ τοῦ Ἀριστ. ἐν τῇ Ποιητ. 20. 3. Ι. ἐν ταῖς Ἰνδοευρωπαϊκαῖς γλώσσαις τὸ ρ καθόλου μένει ἀμετάβλητον· ἀλλ’ ἐνίοτε τὸ Ἑλληνικὸν ρ ἀντιστοιχεῖ πρὸς το l, οἷον εἶρος, ἔριον, Λατ. vell-us, vill-us, Γοτθ. vull-a (wool)· οὖρον, ur-ina, Ἀρχ. Ἰρλανδ. fual· ἀλλὰ κοινοτέρα εἶναι ἡ μεταβολὴ αὕτη ἐν αὐτῇ τῇ Ἑλληνικῇ, πρβλ. Λλ, Ι. ΙΙ. Διαλεκτικαὶ καὶ ἄλλαι μεταβολαί: 1) Αἰολ., α) συχνάκις ἐν ἀρχῇ λέξεως προτάσσεται β εἰς ἀντικατάστασιν τοῦ δίγαμμα, οἷον βρόδον βράκος βρίζα ἀντὶ ῥόδον ῥάκος ῥίζα, Γρηγόρ. Κορίνθου 638, πρβλ. 689, Ahrens D. Aeol. σ. 34. β) ἐν τῷ μέσῳ λέξεως τὸ ειρ ἐγίνετο ερρ, ὡς ἐγέρρω φθέρρω ἀντὶ ἐγείρω φθείρω, Koen. εἰς Γρηγόρ. Κορίνθου 587, Ahrens D. Aeol. § 8. 5 ἀλλὰ οἰκτίρρω ἀντὶ οἰκτείρω, αὐτόθι. γ) ἐν τέλει λέξεως τὸ σ μετεβάλλετο εἰς ρ, οὗτορ ἵππορ σκληρότηρ ἀντὶ οὗτος ἵππος σκληρότης, Πλάτ. Κρατ. 434C· οἱ Ἐρετριεῖς ἐφημίζοντο ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ὑπερβολικῇ χρήσει τοῦ ρ, πρβλ. Στράβ. 448, καὶ ἴδε ἐν λέξ. ῥωτακίζω· οὕτω καὶ ἐν τῇ Λακωνικῇ παλεὸρ σιὸρ ἀβὼρ ἀντὶ παλαιὸς θεὸς ἠὼς (ἀώς, αὐώς)· καὶ ἐνίοτε ἐν τῷ μέσῳ λέξεως, οἷον παρτάδες μιργῶσαι ἀντὶ παστάδες μίσγουσαι, Ahrens D. Dor. § 8· πρβλ. Λατιν. arbor arbos, honor honos. 2) ἐν τῇ Ἀττ. διαλέκτῳ α) ρρ εἰς ἀντικατάστασιν τοῦ Ἰωνικ. καὶ παρὰ τοῖς παλαιοῖς τῶν Ἀττικῶν ρσ, ὡς ἄρρην θάρρος πυρρὸς ἀντὶ ἄρσην θάρσος πρυρσός, Koen. εἰς Γρηγ. Κορίνθ. 630· ἀλλὰ πυρρὸς ἀπαντᾷ παρ’ Ἡροδ.· παρὰ δὲ τοῖς Δωρ. ἐνίοτε εὕρηται ρρ, Ahrens D. Dor. σ. 102. 3) ἔν τισι λέξεσι τὸ ρ μετατίθεται, μάλιστα παρὰ ποιηταῖς διὰ μετρικοὺς λόγους, οἷον κάρτος Ἐπικ. ἀντὶ κράτος, ἀταρπὸς ἀντὶ ἀτραπός, κραδίη ἀντὶ καρδία· ἀλλ’ ἐνίοτεμετάθεσις εἶναι διαλεκτική, οἷον βάρδιστος Δωρ. ἀντὶ βράδιστος, βρόταχος ἀντὶ βάτραχος· Ἐπικοί τινες τύποι εἶναι καὶ Ἰωνικ., Koen. εἰς Γρηγ. Κορίνθου 337· καὶ παρ’ Ἀττ. θράσος ἀντὶ θάρσος εἶναι ἀμφότερα ἐν χρήσει, ἀλλὰ μετά τινος διαφορᾶς ἐννοίας, ἴδε θράσος. ΙΙΙ. τὸ ρ ἐν ἀρχῇ λέξεως εἶχε προφορὰν τοσοῦτον ἰσχυράν, (ἴδε κατωτ. 4), ὥστε ἠδύνατο νὰ καταστήσῃ τὸ βραχὺ φωνῆεν τῆς προηγουμένης λέξεως θέσει μακρόν· - τοῦτο ὅμως γίνεται ὅταν αἱ δύο λέξεις εἶναι λίαν στενῶς συνημμέναι, οἷονπρόθεσις μετὰ τῆς πτώσεως ἢ τὸ ἐπίθετον μετὰ τοῦ οὐσιαστικοῦ, καὶ ὅταν τὸ βραχὺ φωνῆεν εὑρίσκεται ἐν ἄρσει, οἷον ψυχρὴ ὑπὸ ῥιπῆς Ἰλ. Ο. 171, πρβλ. Θ. 25, Ὀδ. Σ. 262, Ἀριστοφ. Νεφ. 416· σπανίως δὲ ἐν θέσει, οἷον ἐν Ἰλ. Ω. 755, Ὀδ. Ν. 438, Ἀριστοφ. Θεσμ. 781, Νεφ. 344· πολλὰ παραδείγματα μνημονεύονται ἐκ τοῦ Πινδ. ὑπὸ τοῦ Böckh O. 8. 23 (30), p. 1. 45 (86)· ἐκ τῶν Τραγικῶν καὶ Κωμικῶν ὑπὸ τοῦ Dawes Misc. Cr. σ. 159, Markl. εἰς Εὐρ. Ἱκέτ. 94, Gaisf. εἰς Ἡφαίστ. σ. 219, Monk εἰς Εὐρ. Ἱππόλ. 461· κατὰ τὸν Meineke, Κωμικ. Ἀποσπ. 2. 303 κἑξ., βραχὺ φωνῆεν ἐν τοιαύτῃ θέσει ἦτο ἀείποτε μακρὸν ἐν τῇ ἀρχαίᾳ κωμῳδίᾳ· - πέρυσιν [-υυ], ὡς εἰ ἦν πέρρυσιν, παρὰ Θεοκρ. 29. 26, εἶναι ἀμφίβολον. 2) ἕνεκα τῆς ἰσχυρᾶς ταύτης προφορᾶς τὸ ρ κατὰ κανόνα ἐδιπλασιάζετο μετὰ πρόθεσιν λήγουσαν εἰς φωνῆεν, μετὰ τὸ α στερητ., καὶ μετὰ τὴν αὔξησιν ἐν τοῖς ῥήμασιν, οἷον ἀπορρίπτω ἄρρωστος ἔρρεξα ἔρριψα, καὶ ἐν συνθέσει καθόλου ὅταν προηγῆται αὐτοῦ βραχὺ φωνῆεν, οἷον: εὐθύρριζος, βαθύροος· οὕτως ἀείποτε παρὰ τοῖς πεζογράφ., ἀλλ’ οἱ ποιηταὶ χρῶνται καὶ τῷ ἁπλῷ ρ, μάλιστα ἐν συνθέσει μετ’ ἐπιθέτου ἢ προθέσεως, οἷον καλλίροος, ἀπορίπτω, ἔριψε· ἔτι δὲ καὶ μετὰ τοῦ α στερητ., οἷον πυρίχη, ἴδε Ἰακώψ, εἰς Ἀνθ. Π. 78, 489, 774· τῆς ἀδείας ὅμως ταύτης δὲν γίνεται συχνὴ χρῆσις παρ’ Ὁμήρῳ, σπανία δὲ παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς. Ἀλλ’ ἐν τῷ δοκίμῳ λόγῳ ἀείποτε εἶναι ἐν χρήσει τὸ προρέω καὶ οὐχὶ προρρέω. 3) ἐὰν τὸ ρ εἶναι ἀρκτικὸν λέξεως, ἁπανταχοῦ δασύνεται πλὴν ἐν ταῖς λέξεσι ᾿Ρᾶρος, ῤάρος· ἀλλ’ ἐν τῇ Αἰολ. διαλέκτῳ τὸ ρ οὐδέποτε δασύνεται, Schäf. εἰς Γρηγ. Κορίνθ. 588, Α. Ε. 693. Ἀλλὰ τὸ διπλοῦν ρ ἐν μέσῳ λέξεως ὅπερ ἄλλοτε ἐγράφετο ῤῥ (πρβλ. Λατιν. Pyrrhus, arrhabo) ἤδη συνήθως γράφεται ἄνευ πνευμάτων ρρ ὡς ἐν τοῖς παλαιοῖς Ἀντιγράφοις,πρβλ. Bast εἰς Γρηγόρον Κορίνθου 733. Τινὲς τῶν παλαιῶν γραμματικῶν ἔγραφον ῤ μετὰ ψιλὸν σύμφωνον καὶ ῥ μετὰ δασὺ ἐν μέσῳ λέξεως, ὡς Ἀτῤεύς, ἀφῥός, καὶ ἐν τοῖς μετ’ ἀναδιπλασιασμοῦ τύποις λέξεων ἀρχομένων ἀπὸ ρ, οἷον ῥεπανισμένος, ῥερυπωμένος, τινὲς ἔγραφον ῤεῥ-, κατ’ ἀναλογίαν πρὸς τὰ πεφίληκα, τέθραμμα, κτλ., Göttling Accent. σ. 205. Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀποφεύγει τὴν συγχρονον χρῆσιν τοῦ ρ ἐν τῇ ἀρχῇ τῶν δύο πρώτων συλλαβῶν λέξεως ὡς ἐν τῇ Λατ. rarus, roris, ruris, κτλ.· ῤάρος καὶ ῥωρὸς καὶ οἱ μετ’ ἀναδιπλασιασμοῦ παρακείμενοι φαίνεται ὅτι ἀποτελοῦσι τὴν μόνην ἐξαίρεσιν· ἀλλ· ἡ ἐπανάληψις τοῦ ρ δὲν ἦτο σπανία ὅτε τοῦ πρώτου ρ προηγεῖτο ἄφωνόν τι, οἷον Βραυρών, φρουρά, κραῖρα, καὶ ἐν τῷ μέσῳ λέξεως, ὡς ἄραρεν, ὄρωρεν, γεραρός· Λοβεκ. Παραλ. 14 κἑξ. 4) τὸ ρ ἐκαλεῖτο παρὰ τοῖς παλαιοῖς γράμμα του κυνός, lettera canina (κατὰ τὸν Lucil.), irritata canis quod ‘rr’ quam plurima dicat, ἴδε Scal. Varro de Ling. Lat. vi (σ. 192 Bip), καὶ ad Pers. 1. 109.

French (Bailly abrégé)

Ῥ, ῥ, ῥῶ (τό) :
indécl.
rhô :
17ᵉ lettre de l’alphabet grec;
comme chiffre ρʹ = 100 - ͵ρ et postér. Ρ = 100 000;
on trouve parfois ρ surmonté d’un tréma pour écrire 1 000 000.

Greek Monolingual

βλ. ρω.