Ask at the forum if you have an Ancient or Modern Greek query!

ἀμύμων

Ὁ δ' ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπῳ -> The unexamined life is not worth living
Plato, Apology of Socrates 38a
Full diacritics: ἀμύμων Medium diacritics: ἀμύμων Low diacritics: αμύμων Capitals: ΑΜΥΜΩΝ
Transliteration A: amýmōn Transliteration B: amymōn Transliteration C: amymon Beta Code: a)mu/mwn

English (LSJ)

[ῡ], ον, gen. ονος: dat. pl.

   A ἀμύμωσιν Epigr.Gr.451 (Trachonitis), dub. l. in IG14.1424: (cf. μῦμαρ· αἶσχος, ψόγος, Hsch.):— blameless, noble, excellent, οἶκος ὅδ' ἀφνειὸς καὶ ἀ. Od.1.232; ἅμα κρατερὸς καὶ ἀ. ib. 3.111; in Hom. an honorary epithet or title even of Aegisthus, ib.1.29:—never of gods, for Aesculapius is . as a physician, Il.4.194; of a mortal nymph, 14.144.    II of things, ὃς δ' ἂν ἀ. αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀμύμονα εἰδῇ Od.19.332; θεῶν ὑπ' ἀμύμονι πομπῇ Il.6.171; μῆτις 10.19; ὀρχηθμός 13.637; νῆσος Od.12.261; ἕρκος 22.442.—Freq. in Hom.; twice in Hes. (Th.264,654); once in Pi.O.10(11).27; not in B. or Trag.; found in Comic parodies, as Hermipp.82.

German (Pape)

[Seite 130] ον, untadlig; wie χελύνη χελώνη Aeolisch = ἀμώμων, welches Nebenform von ἄμωμος ist; Aristarchs Leris bei Didym. Scholl. Iliad. 1, 423 τὸ μὲν μετ' ἀμύμονας ἐπ' ἀμύμονας, ὅ ἐστι πρὸς ἀμώμους, ἀγαθούς; vgl. Hesyeh. ἄμυγος ἀμώμητος ἀμύμων Etym. m. 87, 29 Scholl. Od. 19, 109 Eustath. Iliad. 2, 674 p. 317, 46; vgl. Iliad. 12, 88 ἀμύμονι Πουλυδάμαντι mit 109 Πουλοδάμαντος ἀμωμήτοιο; bei Hom. sehr häufig, meist in den Formen ἀμύμονος u. ἀμύμονα, weniger oft ἀμύμων, noch seltener ἀμύμονι, ἀμύμονες, ἀμύμονας; verbund. ἀμύμονά τε κρατερόν τε Iliad. 4, 89. 5, 169. 21, 546. 18, 55, ἅμα κρατερὸς καὶ ἀμύμων Od. 3, 111, ἀφνειὸς ἀμύμων Iliad. 5, 9, ἀφνειὸς καὶ ἀμύμων Od. 1, 232, μέγαν καὶ ἀμύμονα 24, 80; meist von Personen, μῆτις Iliad. 10, 19 Od. 9, 414, αἶνος Od. 14, 508, θυμός Od. 10, 50. 16, 237, θεῶν ὑπ' ἀαύμονι πομπῇ Iliad. 6, 171, θεοῦ ἐς ἀμύμονα νῆσον Od. 12, 261, ἀμύμονος όρχηθμοῖο Iliad. 13, 637 Od. 23, 145, οἶκος Od. 1, 232, ἀμύμονος ἕρκεος αὐλῆς Od. 92, 442. 459, τύμβος Od. 24, 80, τόξῳ Iliad. 15, 465; ὃς δ' ἂν ἀμύμων αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀμύμονα εἰδῇ Od. 19, 332; Iliad. 9, 1 28. 270. 19, 245 Od. 54, 578 γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίας, v. l. ἀμύμονας, nach Didym. Scholl. Iliad. 9, 128. 270 Aristarch ἀμύμονας, nach Aristonic. 128 ἀμύμονα; vgl. Scholl. B. 19. 245 ἀμ ύ μ ο να: κρεῖσσον τῶν ἔργων ἐστὶ τὸ ἐπίθετον; Iliad. 23, 263 γυναῖκα ἄγεσθαι ἀμύμονα ἔργα ἰδυῖαν, Scholl. Aristonic. ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἀμφιβολίαν, πότερον ἀμύμονα γυναῖκαἢ ἀμύμονα ἔργα. Unsterblichen giebt Homer das Epitheton ἀμύμων nicht; Iliad. 4, 194. 11, 518 Ἀσκληπιοῦ υἱὸν (υἱὸς) ἀμύμονος ἰητῆρος ist ἀμύμονος zu ἰητῆρος zu ziehen, »des untadligen Arztes«, vgl. oben θεῶν ὑπ' ἀμύμονι πομπῇ, θεοῦ ἐς ἀμύμονα νῆσον; 14, 444 νύμφη τέκε νηὶς ἀμύμων gerechtfertigt durch Hesiod. u. Pindar. bei Plutarch. Def. oracc. 11 (Marcksch. fr. 229, Bergk fr. 142), nach denen diese Nymphen zwar lange lebten, aber nicht unsterblich waren; charakteristisch besonders Iliad. 16, 152, wo von Automedon zuerst die zwei unsterblichen Rosse Achills angespannt werden, an denen nur die Schnelligkeit gepriesen wird, dann ἐν δὲ παρηορίῃσιν ἀμύμονα Πήδασον ἵει, – ὃς καὶ θνητὸς ἐὼν ἕπεθ' ἵπποις ἀθανάτοισιν, vgl. über den Gegenstand Scholl. Iliad. 11, 518 Eustath. p. 860, 11. 996, 60. 1051, 32. 1857, 45. Homer gebraucht ἀμύμων nie als bloßes epithet. ornans, sondern legt überall den vollen Sinn hinein, welcher sich nicht nur auf Kraft, Schönheit, Adel bezieht, sondern namentlich grade auf Sittlichkeit, nach damal. Ansicht: man vgl. den moralischen Sinn von μῶμος Od. 2, 86, μωμεύῃ 6, 274, μωμήσονται Iliad. 3, 412; charakteristisch besonders Od. 19, 109 ὥς τέ τευ ἢ βασιλῆος ἀμύμονος, ὅς τε θεουδης ἀνδράσιν ἐν πολλοῖσι καὶ ἰφθίμοισιν ἀνάσσων εὐδικίας ἀνέχῃσι κτἑ.; 332 ὃς μὲν ἀπηνὴς αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀπηνέα εἰδῇ, τῷ δὲ καταρῶνται πάντες βροτοὶ ἄλγε' όπίσσω ζωῷ, ἀτὰρ τεθνεῶτίγ' ἐφεψιόωνται ἅπαντες· ὃς δ' ἂν ἀμύμων αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀμύμονα εἰδῇ, τοῦ μέν τε κλέος εὐρὺ διὰ ξεῖνοι φορέουσιν πάντας ἐπ' ἀνθρώπους, πολλοί τέ μιν ἐσθλὸν ἔειπον; 7, 303 μή μοι τοὔνεκ' ἀμύμονα νείκεε κούρην, wie ἀναίτιον αἰτιάασθαι; 13, 42 ἀμύμονα δ' οἴκοι ἄκοιτιν νοστήσας εὕροιμι σὺν ἀρτεμέεσσι φίλοισιν; 1, 232, als Mentes das Treiben der Gesellschaft getadelt, antwortet Telemach μέλλεν μέν ποτε οἶκος ὅδ' ἀφνειὸς καὶ ἀμύμων ἔμμεναι, ὄφρ' ἔτι κεῖνος ἀνὴρ ἐπιδήμιος ἦεν, vgl. noch Od. 14, 508 Iliad. 1, 423. 2, 674. 6, 155. 10, 19. An einigen Stellen scheint ἀμύμων auf den ersten Blick ganz unpassend zu stehen, Iliad. 4, 89. 9, 181. 698. 20, 484. 23, 522 Od. 1, 29. 11, 286. 15, 15; aber Iliad. 9, 181. 698. 20, 484. 23, 522 Od. 15, 15 soll entschieden grade das Epitheton ἀμύμων andeuten, daß dasjenige, was dort sonst von den betreffenden Personen gesagt wird, diesen nicht zum Vorwurf gereiche; dasselbe gilt wohl von Iliad. 4, 89, wo Pandaros ἀμύμων heißt als Athene im Begriff ist ihn zu verleiten, vgl. Scholl. Bachm. οὐκ ἀσεβεῖ δέ, φησίν, ὁ Πάνδαρος, εἰ ἡ Ἀθηνᾶ συνεβούλευσε καὶ ὁ Ζεὺς ἀπέσταλκεν; Zenodot scheint Anstoß genommen zu haben, wenigstens sagt Aristonic., daß er den Vers verwarf; Aristarch behielt ihn; Od. 11, 236 heißt Tyro Σαλμωνῆος ἀμύμονος ἔκγονος; Salmoneus ward von Anderen als gottlos verschrieen, u. so gab es nach den Scholl. eine Lesart ἀτασθάλου für ἀμύμονος, welches jedoch geschützt wird durch das εὐπατέρειαν vs. 235; Aristarch las ἀμύμονος u. sagte nach Ariston. Scholl. ὅτι οὐχ ὑποτίθεται ἀσεβῆ τὸν.Σαλμωνέα, ὡς οἱ νεώτεροι· οὐ γὰρ εὐπατέρειαν ἂν τὴν Τυρὼ εἶπεν οὐδὲ ἀμύμονος πατρός, vgl. Eustath. 235 p. 1681, 63; endlich Od. 1, 29 wird Zeus Rede über Aegisthos Frevel eingeleitet durch die Worte μνήσατο γὰρ κατὰ θυμὸν ἀμύμονος Αἰγίσθοιο, τόν ῥ' Ἀγαμεμνονίδης τηλεκλυτὸς ἔκταν' Ὀρέστης; auch hier paßt ἀτασθάλου in den Vers, aber der Dichter will sagen »Zeus erinnerte sich der einstigen Unbescholtenheit des Aeg.«, aus welcher Wendung auch im Deutschen das Wort »einstig« ohne Aenderung des Sinnes fortbleiben kann; so sagt man z. B. »er erinnerte sich des unbezwinglichen Helden, der so eben seinen Feinden erlegen war«; s. Apoll. lex. Hom. 25, 12 ἀμ ύμ ων ἀμώμητος. ὅταν δὲ εἴπῃ »μνήσατο γὰρ κατὰ θυμὸν ἀμύμονος Αἰγίσθοιο«, οὐ τοῦ καθόλου ἀμωμήτου, ἀλλὰ πρὸ τοῦ ἔργου τῆς μοιχείας, vgl. Scholl.; der Fall ist nicht zu verwechseln mit den ἀκαίρως gebrauchten Epithetis wie ἐσθῆτα φαεινήν Od. 6, 74, φαεινὴν ἀμφὶ σελήνην Iliad. 8, 555. Wenn aber auch der Gebrauch des Wortes ἀμύμων in den betrachteten Stellen untadlig ist, so muß man doch glauben, daß die Dichter derselben das Wort nicht daselbst gebraucht haben würden, wenn ihnen nicht andere Stellen anderer homerischer Dichter im Sinne gelegen hätten, welche siebenutzten, u. in denen das Wort ἀμύμων unverfänglicher war: zu Od. 1, 29 ist 4, 187 Muster, zu Iliad. 4, 89 ist Muster 5, 169; im 5. Buch der Ilias thut Pandaros nichts moralisch Bedenkliches, u. es leidet auch aus anderen Gründen nicht den mindesten Zweifel, daß dies 5. Buch (Lachmanns sanftes Lied) von einem anderen Dichter sei als das vierte (Lachmanns viertes Lied) u. vor diesem gedichtet; ebenso verhalten sich Od. 1 u. 4 zu einander. Auch Iliad. 4, 194. 11, 518 Ἀσκληπιοῦ υἱὸν (υἱὸς) ἀμύμονος ἰητῆρος würde nicht gesagt worden sein ohne Muster, vgl. Iliad. 11, 835 χρηίζοντα καὶ αὐτὸν ἀμύμονος ἰητῆρος; nach Iliad. 14, 444 ὃν ἄρα νύμφη τέκε νηὶς ἀμύμων Ἔνοπι βουκολέοντι παρ' ὄχθας Σατνιόεντος kam das ἀμύμων aus 6, 22 οὕς ποτε νύμφη νηὶσἈβαρβαρέη τέκ' ἀμύμονι Βουκολίωνι. – Hes. Th. 263 αὗται μὲν Νηρῆος ἀμύμονος ἐξεγένοντο κοῦραι πεντήκοντα, ἀμύμονα ἔργ' εἰδυῖαι; Pindar. Ol. 11, 27 Κτέατον ἀμύμονα; Sp. D.; Plutarch. Num. 20 ἀ. βίος.

Greek (Liddell-Scott)

ἀμύμων: [ῡ], -ον, γεν. ονος, δοτ. πληθ. ἀμύμωσιν Ἐπιγράμμ. Ἑλλ. 451, 594: (μῶμος, κατ’ Αἰολικήν τινα τροπὴν ὡς τὸ χελώνη ἐτράπη εἰς χελύνη: παρ’ Ἡσυχ. φέρεται μῦμαρ, μῶμοςἄμωμος, εὐγενής, ἔξοχος, οἶκος ὅδ’ ἀφνειὸς καὶ ἀμ. Ὀδ. Α. 232· ἅμα κρατερὸς καὶ ἀμ. Γ. 111. Παρ’ Ὁμ. ἀποδίδοται τὸ ἐπίθ. τοῦτο εἰς πάντα τὰ διακρινόμενα ἢ ἐπίσημα πρόσωπα, ὥστε κατήντησεν ἁπλοῦν τιμητικὸν ἐπίθετον ὡς τὰ παρ’ ἡμῖν, ἀξιότιμος, ἐξοχώτατος, ἐκλαμπρότατος, κτλ. χωρὶς νὰ ὑπονοῆται ἠθική τις ὑπεροχή· ἀποδίδοται δὲ ἐν Ὀδ. Α. 29 καὶ εἰς αὐτὸν τὸν Αἴγισθον: ἀλλ’ οὐδαμοῦ κεῖται ἐπὶ τῶν θεῶν· διότι ὁ Ἀσκληπιὸς καλεῖται ἀμύμων, ὡς ἰατρός, Ἰλ. Δ. 194· ἡ δὲ νύμφη ἐν Ξ. 144 ἦτο θνητή. ΙΙ. ἐπὶ πραγμάτων, ὡς δ’ ἂν ἀμύμων αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀμύμονα εἰδῇ Ὀδ. Τ. 332· θεῶν ὑπ’ ἀμύμονι πομπῇ Ἰλ. Ζ. 171· μῆτις Κ. 19· οὕτως ἔργα, τόξον, ὀρχηθμός, κτλ. - Συχν. παρ’ Ὁμ., δὶς παρ’ Ἡσ. (Θ. 264, 654)· ἅπαξ παρὰ Πινδ. Ο. 10 (11). 33· οὐδέποτε παρὰ τοῖς Ἀττ. ποιηταῖς.

French (Bailly abrégé)

ων, ον ; gén. ονος;
irréprochable, parfait.
Étymologie: ἀ, μῶμος.

English (Autenrieth)

ονος (μωμος): blameless, excellent, both of persons and things, ὃς δ' ἂν ἀμύμων αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀμύμονα εἰδῇ, Od. 19.332 (opp. ἀπηνής, 329); often to mark personal appearance or nobility of birth, and sometimes without regard to moral excellence, ἀμύμονος Αἰγίσθοιο, Od. 1.29; θεοῦ ἐς ἀμύμονα νῆσον (‘faultlessisle, because it belonged to the god), Od. 12.261.

English (Slater)

ᾰμῡμων
   1 blameless, good Ποσειδάνιον πέφνε Κτέατον ἀμύμονα (O. 10.27)

Spanish (DGE)

-ον, gen. -ονος

• Prosodia: [-ῡ-]

• Morfología: [dat. plu. ἀμύμωσιν GVI 269 (Traconítide II/III a.C.)]
1 irreprochable, excelente de nobles y héroes Βελλεροφόντης Il.6.190, Πηλεύς Il.20.206, Ὀδυσσεύς Od.2.225, Κτέατος Pi.O.10.27, Κύκνος Hes.Sc.65, Φρίξος A.R.3.190, Μέντης Q.S.2.228
incluso cuando se les censura Αἴγισθος Od.1.29
de sus familiares υἱός Od.4.789, ἄκοιτις Il.6.374, Od.13.42, πατήρ Od.7.29, κούρη Od.7.303, ἀνήρ Mosch.4.8
de sus posesiones τόξον Il.15.463, οἶκος Od.1.232
de sus capacidades μῆτις Il.10.19, Od.9.414.
2 irreprochable, perfecto, magnífico en gener., como epít. elogioso, de Apolo h.Ap.100, de pers. βασιλεύς Od.19.109, Αἰθιοπῆες Il.1.423, cf. D.P.560, μάντις Il.1.92, Od.11.99, Hes.Fr.37.2, ἰητήρ Il.11.835, ἡνίοχοι Il.11.161, πυγμάχοι Od.8.246, νύμφη Il.14.444, Εὐρωπείη Mosch.2.93, cf. GVI l.c.
de cosas νῆσος Od.12.261, ἔργα Il.9.128, Hes.Th.264, πομττή Il.6.171, ὀρχηθμός Il.13.637, τρυφάλεια Batr.255
en parodias cómicas excelente de un vino Χῖος Hermipp.82.5, θύννος Anaxandr.30.

• Etimología: De ἀ- privativa y la raíz que se encuentra en μῦμαρ, q.u.

Greek Monolingual

ἀμύνων (-ονος), -ον (Α)
1. (αρχικά ως επίθ. επίσημων ή διάσημων προσώπων και ποτέ θεών, αργότερα ως απλό τιμητικό επίθ. χωρίς να υπονοείται ηθική υπεροχή, όπως τα αξιότιμος, εξοχώτατος κ.λπ.) άμεμπτος, άψογος, εξαίρετος, έξοχος
2. (για πράγματα ή γεγονότα) σημαντικός, θαυμαστός.
[ΕΤΥΜΟΛ. < - στερ. + (αιολ.) μῦμαρ «αίσχος, φόβος, ψόγος», που χρησιμοποιείται στον Ησύχιο. Στον τ. ἀμύμων παρατηρείται εναλλαγή ενός επιθήματος -μων με ένα επίθημα -μαρ, ἀμύμων: μῦμαρ (πρβλ. ἀπείρων: πεῖραρ, εναλλαγή -r, -n). Ο τ. μῦμαρ συνδέεται ως προς το θέμα με τους τ. μῶμαρ, μῶμος «ψόγος, μομφή, δυσμένεια». Ως προς την ερμηνεία του τ. είναι προτιμότερο να θεωρηθεί ότι προήλθε από κώφωση του ω σε υ παρά να θεωρηθεί ως μεταπτωτική φωνηεντική μορφή τών mōu-, mū].

Greek Monotonic

ἀμύμων: [ῡ], γεν. -ονος (μῶμος),
I. άμεμπτος, άμωμος, ευγενής, εξαίρετος, χρησιμ. από τον Όμηρο ως τιμητικό επίθετο, όπως το αξιότιμος, αξιοσέβαστος, υψηλότατος, χωρίς να υπονοεί αρετή· δε χρησιμοποιείται ποτέ για τους θεούς.
II. λέγεται για πράγματα, σε Όμηρ.

Russian (Dvoretsky)

ἀμύμων: 2, gen. ονος (ῡ) безупречный, безукоризненный, тж. славный, знаменитый, превосходный (Ἀσκληπιός, οἶκος, μῆτις, αἶνος, νῆσος, τόξος, τύμβος, ἔργα Hom.; υἱός, sc. Λητους HH; Νηρεύς Hes.; Κτέατος Pind.; παλαισταί, βίος Plut.).

Frisk Etymological English

(υ)
Grammatical information: adj.
Meaning: blameless; noble. excellent (Il.); never of gods.
Other forms: ἄμυμος. ἀγαθός, ἀμώμητος, ἄμεμπτος καὶ ἀμύμων H.
Dialectal forms: μυμ- is prob. Aeol.
Origin: IE [Indo-European]X [probably]
Etymology: To μῦμαρ αἶσχος, φόβος, ψόγος H., and μυμαρίζει γελοιάζει; probably Aeolic for μῶμαρ, μῶμος blame (s. v.). - ἀμύμων : μῦμαρ like ἀπείρων : πεῖραρ. Cognate with μῶμος (s.v.). - Heubeck Glotta 65 (1987) 37-44 derives the word from ἀμυ- < *h₂mu- in ἀμεύσασθαι surpass, i.e. who surpasses others (with metr. lengthened υ).

Middle Liddell

μῶμος
I. blameless, noble, excellent, used by Hom. as an honorary epithet, like our honourable, excellency, not implying virtue; never used of gods.
II. of things, Hom.

Frisk Etymology German

ἀμύμων: {amúmōn}
Meaning: ep. Epithet, nie von den Göttern gebraucht, etwa edel, herrlich, trefflich, schön, eig. untadelig,
Etymology : zu μῦμαρ, nach H. äolisch für μῶμαρ, μῶμος Tadel (s. d.). — ἀμύμων : μῦμαρ wie ἀπείρων : πεῖραρ (r-n-Stamm).
Page 1,97