ευπάρθενος
From LSJ
Ὥς ἐστ' ἄπιστος (ἄπιστον) ἡ γυναικεία φύσις → Muliebris o quam sexus est infida res → Wie unverlässlich ist die weibliche Natur
Greek Monolingual
εὐπάρθενος, -ον (Α)
1. (για πόλη ή χώρα) αυτός που έχει ωραία κορίτσια, ωραίες παρθένους
2. ωραία κόρη («εὐπάρθενε Δίρκα», Ευρ.)
3. αγνή κόρη («Ἄρτεμι... εὐπάρθενε», Ανθ. Παλ.).
[ΕΤΥΜΟΛ. < ευ + -παρθενος (< παρθένος), πρβλ. αειπάρθενος, καλλιπάρ-θενος].