Ask at the forum if you have an Ancient or Modern Greek query!

Ἄτλας

Τὰ πάντα ῥεῖ καὶ οὐδὲν μένει -> Everything flows and nothing stands still
Heraclitus
Full diacritics: Ἄτλας Medium diacritics: Ἄτλας Low diacritics: Άτλας Capitals: ΑΤΛΑΣ
Transliteration A: Átlas Transliteration B: Atlas Transliteration C: Atlas Beta Code: *)/atlas

English (LSJ)

αντος, ὁ, acc. also

   A Ἄτλαν A.Pr.428 (lyr.), cf. Sch.: (ἀ-euph., and τλάς, v. Τλάω):—Atlas, Od.1.52: later, one of the Titans, Hes. Th.517, A.Pr.350,428 (lyr.); αἱ δ' ἕπτ' Ἄτλαντος παῖδες Id.Fr.312.    II in hist. writers, Mount Atlas in West Africa, regarded as the pillar of heaven, Hdt.4.184, Str.17.3.2, etc.: pl, D.P.66.    2 the Atlantic Ocean, Id.30.    3 axis of the earth, Hsch.    III Ἄτλαντες, in Architecture, colossal statues as supports for the entablature (cf. τελαμῶνες), Moschioap.Ath.5.208b, Vitr.6.7.6; κείονας ἄτλαντάς τε Epigr.Gr.1072.7.    IV seventh of the neck-vertebrae, which supports the head, Poll.2.132.    V Pythag. name for ten, Theol.Ar.59. [ᾰτλ A.Fr.l.c.]

German (Pape)

[Seite 387] αντος, ὁ, als nom. pr. ein Gott, der die Säulen des Himmels in seiner Obhut hat, Od. 1, 52, vgl. Scholl.; nach Späteren, welche die Stelle der Od. mißverstanden, trägt oder hält er die Säulen; – auch der mit diesem Gott identificirte Berg Atlas in Westafrika; übertr., jeder Träger; bes. in der Baukunst, männliche, Gebälk tragende Bildsäulen, Poll.; Vitruv. 6, 9; am Schiff, Ath. V, 208 a. αντος, nicht duldend, nicht wagend, VLL.

French (Bailly abrégé)

αντος (ὁ) :
I. Atlas, dieu de la théogonie primitive des Grecs, qui soutient les colonnes du ciel;
II. n. géogr.
1 Atlas, mont. d’Afrique identifiée avec le dieu;
2 l’Atlas, affl. de l’Ister.
Étymologie: ἀ- prosth., τλῆναι.

English (Slater)

Ἄτλας a Titan.
   1 καὶ μὰν κεῖνος Ἄτλας οὐρανῷ προσπαλαίει (P. 4.289)

Greek Monotonic

Ἄτλας: -αντος, ὁ, αιτ. επίσης Ἄτλαν, σε Αισχύλ.· (α ευφωνικό και τλάς, βλ. *ταλάω)·
I. ο Άτλας, ένας από τους μεγαλύτερους (και παλαιότερους) θεούς που βαστούσε τους στύλους του ουρανού στους ώμους του, σε Ομήρ. Οδ.· έπειτα, ένας από τους Τιτάνες, σε Ησίοδ., Αισχύλ.
II. στους ιστορ. συγγραφείς, το όρος Άτλας στην Αφρική, που θεωρήθηκε ως οι στύλοι του ουρανού, σε Ηρόδ.

Russian (Dvoretsky)

Ἄτλᾱς: αντος ὁ Атлант, «Многотерпеливый» (титан, сын Иапета, отец Плеяд, Гесперид и Калипсо, поддерживавший на своих плечах небесный свод) Hom., Hes., Aesch.
αντος ὁ Атлас
1) горная цепь в сев.-зап. Африке Her.;
2) приток реки Истер Her.;
3) город в Ливии Her.

Etymological

-αντος
Grammatical information: PN m.
Meaning: Atlas (Od.), name of the god who carries the pillars of heaven.
Derivatives: Ἀτλαντίς f. (Hes.), o. a. name of a mythical island, plausibly interpreted as Minoan Crete (R. Castleden, Atlantis destroyed 1998). Ἀτλαντικός (E.) and Ἀτλάντειος (Critias).
Origin: PG [a word of Pre-Greek origin]
Etymology: Originally the name of an Arcadian mountain god, whose name was brought over to the mountain chain in Westafrica, s. Solmsen Wortforsch. 24; on Atlas as the personification of the axis of the earth Tièche Mus. Helv. 2, 65ff. - The old interpretation is α copulativum and the root of τλῆ-ναι, reshaped after the ντ-stems (cf. Ἀτλαγενέων Hes. Op. 383); Kretschmer Glotta 7, 37 A. 1. - The name of the African mountain is also compared with Berber ádrār mountain (Steinhauser Glotta 25, 229ff.). Thus Brandenstein Archiv Orientální 17 : 1, 69ff. who plausibly suggests folk etymological reshaping of Berb. ádrār. - The meaning of the Greek etymology is unclear, the assumption of *sm̥- is clearly a desperate guess. An IE name for this very old Titan is not to be expected; Pre-Greek words often end in -ant-. S. Beekes Glotta 71, 1995\/6, 12 n. 1.

Middle Liddell

τλάς, v. Ταλάω, I. Atlas, one of the elder gods, who bore up the pillars of heaven, Od.:—later, one of the Titans, Hes., Aesch.
II. in hist. writers, Mount Atlas in Africa, regarded as the pillar of heaven, Hdt.