τηκτός: Difference between revisions
Μέγιστον ὀργῆς ἐστι φάρμακον λόγος → Irae remedium maximum est oratio → Das beste Mittel gegen Zorn: ein gutes Wort
(41) |
(6) |
||
Line 21: | Line 21: | ||
{{grml | {{grml | ||
|mltxt=-ή, -ό / [[τηκτός]], -ή, -όν, ΝΜΑ [[τήκω]]<br />αυτός που μπορεί να τηχθεί, να λειώσει, [[εύτηκτος]], [[ευδιάλυτος]] (α. «τηκτά μέταλλα» β. «οὐδὲ τηκτὸν εὔτηκτον κρυσταλλοειδὲς [[γένος]] τροφῆς», ΠΔ<br />γ. «σώματα τηκτὰ καὶ ἄτηκτα», Πλατ.)<br /><b>αρχ.</b><br /><b>1.</b> αυτός που έχει τηχθεί, τηγμένος, λειωμένος («τηκτὸς [[μόλυβδος]]», <b>Ευρ.</b>)<br /><b>2.</b> <b>το ουδ. ως ουσ.</b> <i>τὸ τηκτόν</i><br />[[φάρμακο]] ευδιάλυτο, που πίνεται διαλυμένο. | |mltxt=-ή, -ό / [[τηκτός]], -ή, -όν, ΝΜΑ [[τήκω]]<br />αυτός που μπορεί να τηχθεί, να λειώσει, [[εύτηκτος]], [[ευδιάλυτος]] (α. «τηκτά μέταλλα» β. «οὐδὲ τηκτὸν εὔτηκτον κρυσταλλοειδὲς [[γένος]] τροφῆς», ΠΔ<br />γ. «σώματα τηκτὰ καὶ ἄτηκτα», Πλατ.)<br /><b>αρχ.</b><br /><b>1.</b> αυτός που έχει τηχθεί, τηγμένος, λειωμένος («τηκτὸς [[μόλυβδος]]», <b>Ευρ.</b>)<br /><b>2.</b> <b>το ουδ. ως ουσ.</b> <i>τὸ τηκτόν</i><br />[[φάρμακο]] ευδιάλυτο, που πίνεται διαλυμένο. | ||
}} | |||
{{lsm | |||
|lsmtext='''τηκτός:''' -ή, -όν, ρημ. επίθ. του <i>τήκομαι</i>,<br /><b class="num">I.</b> λιωμένος, σε Ευρ.<br /><b class="num">II.</b> [[ευδιάλυτος]], σε Πλάτ. | |||
}} | }} |
Revision as of 02:08, 31 December 2018
English (LSJ)
ή, όν,
A melted, molten, μόλυβδος E.Andr.267. II capable of being dissolved, soluble, σώματα τ. καὶ ἄτηκτα Pl.Sph.265c, cf. Arist.Metaph.1015a10, Thphr. Lap.4; opp. στερεός, Pl.Criti.114e; opp. τεγκτός (q.v.), Arist.Mete. 385b12; τηκτόν, = φάρμακον τηκόμενον, Hp.VC14.
German (Pape)
[Seite 1105] adj. verb. von τήκω, geschmolzen, schmelzbar, σώματα τηκτὰ καὶ ἄτηκτα Plat. Soph. 265 c.
Greek (Liddell-Scott)
τηκτός: -ή, -όν, ῥημ. ἐπίθ. τοῦ τήκω, τετηκώς, «λυωμένος», μόλυβδος Εὐρ. Ἀνδρ. 267. ΙΙ. ὁ δυνάμενος νὰ διαλυθῇ, εὐδιάλυτος, σώματα τηκτὰ καὶ ἄτηκτα Πλάτ. Σοφιστ. 265C, Ἀριστ. Μετὰ τὰ Φυσ. 4. 6, 15· ἀντίθετον τῷ στερεός, Πλάτ. Κριτί. 114Ε· τῷ τεγκτὸς (ὃ ἴδε), Ἀριστ. Μετεωρ. 4. 9, 2 κἑξ.· περὶ τοῦ τηκτοῦ, ἢ φαρμάκου τηκομένου, ἐν Ἱππ. Κεφ. Τρωμ. 908, ἴδε Littré.
French (Bailly abrégé)
ή, όν :
1 fondu;
2 fusible, soluble.
Étymologie: τήκω.
Greek Monolingual
-ή, -ό / τηκτός, -ή, -όν, ΝΜΑ τήκω
αυτός που μπορεί να τηχθεί, να λειώσει, εύτηκτος, ευδιάλυτος (α. «τηκτά μέταλλα» β. «οὐδὲ τηκτὸν εὔτηκτον κρυσταλλοειδὲς γένος τροφῆς», ΠΔ
γ. «σώματα τηκτὰ καὶ ἄτηκτα», Πλατ.)
αρχ.
1. αυτός που έχει τηχθεί, τηγμένος, λειωμένος («τηκτὸς μόλυβδος», Ευρ.)
2. το ουδ. ως ουσ. τὸ τηκτόν
φάρμακο ευδιάλυτο, που πίνεται διαλυμένο.
Greek Monotonic
τηκτός: -ή, -όν, ρημ. επίθ. του τήκομαι,
I. λιωμένος, σε Ευρ.
II. ευδιάλυτος, σε Πλάτ.