φυά

From LSJ

οὐ μακαριεῖς τὸν γέροντα, καθ' ὅσον γηράσκων τελευτᾷ, ἀλλ' εἰ τοῖς ἀγαθοῖς συμπεπλήρωται· ἕνεκα γὰρ χρόνου πάντες ἐσμὲν ἄωροι → do not count happy the old man who dies in old age, unless he is full of goods; in fact we are all unripe in regards to time

Source

English (Slater)

φῠά (-ᾶς, -ᾷ, -άν.)
   a nature (dat. only) σοφὸς ὁ πολλὰ εἰδὼς φυᾷ (O. 2.86) τὸ δὲ φυᾷ κράτιστον ἅπαν (O. 9.100) “φυᾷ τὸ γενναῖον ἐπιπρέπει ἐκ πατέρων παισὶ λῆμα” (P. 8.44) χρὴ δ' ἐν εὐθείαις ὁδοῖς στείχοντα μάρνασθαι φυᾷ (“nach seiner Natur,” Dornseiff) (N. 1.25) φυᾷ δ' ἕκαστος διαφέρομεν (N. 7.54)
   b esp.,
   I bodily nature, stature “τὸν μὲν ἄρρηκτον φυάν, ὥσπερ τόδε δέρμα με νῦν περιπλανᾶται θηρός” (Herakles speaks of Aias) (I. 6.47) σθένει τ' ἔκπαγλος ἰδεῖν τε μορφάεις, ἄγει τ ἀρετὰν οὐκ αἴσχιον φυᾶς (I. 7.22) ἑάν τ' ἔφανεν φυάν (sc. Ἡρακλέης) Πα. 2. 12. πρὸς εὐάνθεμον δ' ὅτε φυὰν λάχναι νιν μέλαν γένειον ἔρεφον (i. e. physical maturity) (O. 1.67)
   II body, frame ἐμβάλλων τ' ἐριπλεύρῳ φυᾷ κέντρον αἰανὲς (of oxen) (P. 4.235)

Greek Monolingual

ἡ, Α
βλ. φυή.

Russian (Dvoretsky)

φυά: (ᾱ) ἡ дор. = φυή.