Ask at the forum if you have an Ancient or Modern Greek query!

θανατηφόρος

Ἔρως ἀνίκατε μάχαν -> O love, invincible in battle!
Sophocles, Antigone, 781
Full diacritics: θᾰνᾰτηφόρος Medium diacritics: θανατηφόρος Low diacritics: θανατηφόρος Capitals: ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ
Transliteration A: thanatēphóros Transliteration B: thanatēphoros Transliteration C: thanatiforos Beta Code: qanathfo/ros

English (LSJ)

ον,

   A death-bringing, αἶσα A.Ch.369 (lyr.); περίοδος θανατηφόρος: cycle of mortality, Pl.R.617d; of hurts or accidents, Hp.Art.48; of a surgical operation, Antyll. ap. Orib.45.17.6; ῥίζα ἐν Αἰθιοπία, of arrow-poison, Acokanthera Schimperi, Thphr.HP9.15.2; ὀδύναι Arist.PA672a36; νηλέα δὲ γένεθλα πρὸς πέδῳ θαναταφόρα κεῖται ἀνοίκτως unpitied, her children lie on the ground, causing death by contagion, with no one to mourn them, S.OT181 (lyr.); πᾶσαι μεταβολαὶ πολιτειῶν θ. X.HG2.3.32; ἁμαρτία LXXNu.18.22; δίκαι capital trials, Not.Arch.4.19 (Cyrene, Aug.); ἐπιστολή Hdn.4.12.8; περιστάσεις Vett.Val.225.7. Adv. -ρως, νοσεῖν Phld.Rh.2.148S.: neut. sg. as Adv., ἐπλήγη οὐχὶ -φόρον Aen.Tact.27.9; but θανατηφόρον ᾄδειν to sing a death song, AP11.186 (Nicarch.).

English (Strong)

from (the feminine form of) θάνατος and φέρω; death-bearing, i.e. fatal: deadly.


German (Pape)

[Seite 1186] todtbringend, tödtlich; αἶσα Aesch. Ch. 363; γένεθλα Soph. O. R. 181; περίοδος Plat. Rep. X, 617 d; πᾶσαι μεταβολαὶ πολιτειῶν θανατηφόροι Xen. Hell. 2, 3, 17; ὀδύναι Arist. part. an. 3, 9; Sp., νυκτικόραξ ᾄδει θανατηφόρον, ein Todtenlied, Nicarch. (XI,186).

Greek (Liddell-Scott)

θᾰνᾰτηφόρος: -ον, φέρων θάνατον, θανάσιμος, αἶσα, Αἰσχύλ. Χο. 369· ἐπὶ κτυπημάτων ἢ δυστυχημάτων, Ἱππ. Ἄρθρ. 815· γένεθλα … θανατηφόρα κεῖται, προξενοῦντα θάνατον διὰ μιάσματος, Σοφ. Ο. Τ. 181 (λυρ.)· πᾶσαι μεταβολαὶ πολιτειῶν θανατηφόροι Ξεν. Ἑλλ. 2. 3, 32· θανατηφόρον ᾄδω, ψάλλω ᾆσμα θανάτου, νυκτικόραξ ᾄδει θανατηφόρον Ἀνθ. Π. 11. 186. Πρβλ. θανατοφόρος.

French (Bailly abrégé)

ος, ον :
qui porte ou donne la mort.
Étymologie: θάνατος, φέρω.

English (Thayer)

θανατηφόρον (θάνατος and φέρω), death-bringing, deadly: Aeschylus, Plato, Aristotle, Diodorus, Xenophon, Plutarch, others.)

Greek Monolingual

-α, -ο και -ος, -ον (AM θανατηφόρος, -ον)
αυτός που προκαλεί ή επιφέρει τον θάνατο ή αυτός που μπορεί να καταλήξει σε θάνατο (α. «θανατηφόρο χτύπημα» β. «περίοδος θανατηφόρος», Πλάτ.)
νεοελλ.
αυτός που επισύρει ως ποινή τον θάνατο
μσν.
αυτός που προέρχεται από ετοιμοθάνατο («στεναγμοί, βοαὶ θανατηφόροι», Σάθ.)
αρχ.
φρ. «θανατηφόρον ᾄδω» — ψάλλω άσμα θανάτου.
επίρρ...
θανατηφόρως και θανατηφόρον (Α)
με τρόπο που επιφέρει τον θάνατο.
[ΕΤΥΜΟΛ. Ο τ. θανατηφόρος αντί θανατοφόρος για μετρικούς λόγους].

Greek Monotonic

θᾰνᾰτηφόρος: -ον (φέρω), αυτός που επιφέρει θάνατο, θανάσιμος, μοιραίος, σε Αισχύλ. Σοφ., κ.λπ.

Russian (Dvoretsky)

θᾰνᾰτηφόρος:
1) таящий в себе смерть, смертоносный (γένεθλα Soph.);
2) губительный, смертный (αἶσα Aesch.);
3) кровопролитный (μεταβολαὶ πολιτειῶν Xen.);
4) причиняющий смерть (ὀδύναι Arst.; νόσημα Plut.; ἰός NT);
5) смертный, подверженный смерти (γένος Plat.);
6) внушенный скорбью об умершем, траурный: θανατηφόρον (sc. ᾆσμα или μέλος) ᾄδειν Anth. петь песнь об умершем.

Middle Liddell

θᾰνᾰτηφόρος, ον φέρω
death-bringing, mortal, Aesch., Soph., etc.