Ask at the forum if you have an Ancient or Modern Greek query!

Ἀφροδίτη

τύμβος, ὦ νυμφεῖον, ὦ κατασκαφής οἴκησις αἰείφρουρος, οἷ πορεύομαι πρὸς τοὺς ἐμαυτῆς -> Tomb, bridal chamber, eternal prison in the caverned rock, whither I go to find mine own.
Sophocles, Antigone, 883
Full diacritics: Ἀφροδίτη Medium diacritics: Ἀφροδίτη Low diacritics: Αφροδίτη Capitals: ΑΦΡΟΔΙΤΗ
Transliteration A: Aphrodítē Transliteration B: Aphroditē Transliteration C: Afroditi Beta Code: *)afrodi/th

English (LSJ)

[ῑ], ἡ, (ἀφρός)

   A Aphrodite, h.Hom.5, Hes.Th.195; διὰ τὴν τοῦ ἀφροῦ γένεσιν Ἀφροδίτη ἐκλήθη Pl.Cra.4c6c.    II as Appellat., sexual love, pleasure, Od.22.444; ὑπ' Ἀπόλλωνι ψαύειν Ἀφροδίτας Pi.O.6.35; ἔργα Ἀφροδίτης h.Ven.1,9, etc.; μὰ τὴν Ἀ., νὴ τὴν Ἀ., a woman's form of oath, Ar.Lys.208, Ec.189, etc.    2 generally, vehement longing or desire, E.IA1264; Ἀ. τιν' ἡδεῖαν κακῶν enjoyment, Id.Ph.399.    3 beauty, grace, charm, ἔρρει πᾶσ' Ἀ. A.Ag. 419 (lyr.); τοιαύτην Ἀ. ἐπὶ τῇ γλώττῃ . . ἔχει Luc.Scyth.11; πολλὴν Ἀ. τῷ λόγῳ περιτιθέναι D.H.Comp.3.    III ὁ τᾶς Ἀφροδίτας [ἀστήρ] the planet Venus, Ti.Locr.97a, cf. Pl.Epin.987b, Arist.Metaph.1073b31, etc.    IV Pythag. name for five, Theol.Ar.31.    V seedtime, Orph.Fr.33.    VI name of various plasters, Aët.12.48, 15.15.

German (Pape)

[Seite 415] ἡ, 1) nom. propr., Aphrodite. – 2) übertr., Liebe, Liebesgenuß, Od. 22, 444; sonst auch ἔργα Ἀφροδίτης; übh. heftige Luft, Begierde, Eur. I. A. 1264; Anmuth, Liebreiz, Eur. Phoen. 402; τοσαύτην ἀφροδίτην ἐπὶ τῇ γλώσσῃ ὁ νεανίσκος ἔχει Luc. Scyth. 11.

Greek (Liddell-Scott)

Ἀφροδίτη: [ῑ], ἡ, (ἀφρός) Λατ. Venus, ἡ θεὰ τοῦ ἔρωτος καὶ τῆς καλλονῆς. Ἡ πρώτη περὶ αὐτῆς μνεία ὡς γεννηθείσης ἐξ ἀφροῦ (πρβλ. ἀφρός, Ἀφρογένεια) γίνεται ἐν Ὕμν. Ὁμ. 5, πρβλ. Ἡσ. Θ. 192 κἑξ.· διὰ τὴν τοῦ ἀφροῦ γένεσιν Ἀφροδίτη ἐκλήθη Πλάτ. Κρατ. 406C. Ἡ θυγάτηρ τοῦ Διὸς καὶ τῆς Διώνης· ἐν τῇ Ὀδ. παρίσταται ὡς σύζυγος τοῦ Ἡφαίστου καὶ ἐρωμένη τοῦ Ἄρεως. ΙΙ. ὡς προσηγορικόν, σαρκικὸς ἔρως, ἡδονή, φιλότης, ἐπιθυμία, Ὀδ. Χ. 444· ὑπό τινι ψαύειν Ἀφροδίτας Πινδ. Ο. 6. 58· ἔργα Ἀφροδίτης Ὕμν. Ὁμ. εἰς Ἀφρ. 1. 9, κτλ.· μὰ τὴν Ἀφρ., νὴ τὴν Ἀφρ., τρόπος καθ’ ὃν αἱ γυναῖκες ὡρκίζοντο, Ἀριστοφ. Λυσ. 208, Ἐκκλ. 189, κτλ. 2) πᾶσα σφοδρὰ ἐπιθυμία ἢ πόθος ὡς τὸ ἔρως, Ψευδο-Εὐρ. Ι. Α. 1264· Ἀφρ. τιν’ ἡδεῖαν κακῶν, ἀπόλαυσιν, Εὐρ. Φοίν. 399. 3) ὡς τὸ χάρις, ἑλκυστικὴ καλλονή, θέλγητρον, Λατ. venustas, Αἰσχύλ. Ἀγ. 419· τοιαύτην Ἀφρ. ἐπὶ τῇ γλώττῃ… ἔχει Λουκ. Σκύθ. 11, πρβλ. Διον. Ἀλ. π. Συνθ. σ. 11. ΙΙΙ. Ἀφροδίτης πόλις, ὄνομα διαφόρων ἐν Αἰγύπτῳ πόλεων, Στράβων 802, κτλ.· ἐντεῦθεν Ἀφροδιτοπολίτης νομός, ὄνομα νομοῦ τινος ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ, ὁ αὐτ. 809. IV. ὁ τᾶς Ἀφροδίτας, ὁ πλανήτης Ἀφροδίτη, Τίμ. Λοκρ. 97Α, πρβλ. Πλάτ. Ἐπινομ. 987Β, Ἀριστ. Μεταφ. 11. 8, 10.

French (Bailly abrégé)

qqf Ἁφροδίτη en att.
ης (ἡ) :
I. Aphrodite (lat. Vénus), déesse de l’amour et de la beauté, que les Grecs croyaient née de l’écume des flots (ἐκ τοῦ ἀφροῦ) ; p. suite n. commun :
1 plaisirs de l’amour;
2 amour, désir passionné, passion;
3 jouissance (de l’amitié);
4 grâce, beauté;
II. p. anal.
1 la planète Vénus;
2 Aphrodite, n. d’un coup de dés.

English (Autenrieth)

Aphrodīte (Venus), goddess of love, daughter of Zeus and Diōne, Il. 5.370, and in the Odyssey wife of Hephaestus, Od. 8.267 ff.; her magic girdle described, Il. 14.214 ff.; attended by the Graces, Od. 18.192. She favors the Trojans in the war of which she was herself the cause, and in protecting her son Aenēas receives a wound from Diomed, Il. 5.331.—The name of Aphrodīte is used once by personification for her works, love, Od. 22.444. Cf. Ἄρης.

Spanish (DGE)

-ης, ἡ

• Alolema(s): dór. -α Alcm.1.17, Simon.36.10, Pi.P.9.9, B.17.116; Ἀφορδίτα ICr.1.9.1.27 (Dreros III/II a.C.); eol. Ἀφρόδιτα Sapph.1.1, Alc.41.19

• Prosodia: [-ῑ-]
A Imit. Afrodita
1 diosa de origen oriental hija de Zeus y Diona Il.5.370
tb. considerada hija de la espuma producida en el mar por la mutilación de Urano, Hes.Th.195, Pl.Cra.406c, Ath.282f, diosa del amor, la belleza, las relaciones sexuales, la fecundidad anim. y vegetal, etc., Sapph.l.c., Anacr.14.3, Pi.O.7.14, Pl.Phlb.12b, Sph.242e, Men.Fr.789.1, amante de Ares Od.8.267, de Anquises h.Ven.55, de Adonis, Sapph.140.1, Call.Fr.478, madre de Eros, Pl.Phdr.242d, 265b, de Eneas Il.2.820
identificada c. la diosa siria Milita, llamada Ἀσσυρία en Biblos, Nonn.D.3.117, Ἀριάδνη en Amatunte (Chipre), Paeo 2
la árabe Alilat, la persa Mitra (por error), Hdt.1.131, la escita Argimpasa, Hdt.4.59, la fenicia Astarté, Lyd.Mens.4.64, invocada en fórmulas de juramento entre mujeres μὰ τὴν Ἀφροδίτην Ar.Lys.208, νὴ τὴν Ἀφροδίτην Ar.Ec.189, en plu. αἱ Ἀφροδίται por op. a otras advocaciones y en particular la Afrodita Castniétide en Panfilia τὰς Ἀφροδίτας ... ἡ Καστνιῆτις τῷ φρονεῖν ὑπερφέρει πάσας Call.Fr.200a.1, del culto a la doble Afrodita Castniétide Ἀφροδείταις Καστνιήτισιν SEG 17.641 (Aspendos).
2 en rel. c. sus santuarios
en Ascalón, Hdt.1.105, en Amatunte (Chipre) ἱερὸν τῆς Ἀφροδίτης Paus.9.41.2, en Babilonia, Hdt.1.199, en Colofón, Sch.Lyc.868, en Corinto, Str.8.6.20, Ath.573d, 589b, en el monte Erice en Sicilia, Str.6.2.6, en Portus Veneris hoy Port Vendres, Str.4.1.3, culto extendido a Roma, Str.6.2.6, D.S.4.83, Ael.NA 10.50.
3 en tít. de comedias Ἀφροδίτης γοναί El nacimiento de Afrodita de Polizelo, Sud.s.u., de Nicofonte, Sch.Ar.Au.82, de Antífanes, Ath.666f.
II 1advocaciones y epít.
a) en rel. c. su procedencia o lugar de nacimiento Ἀ. Ἀφρογενής Afrodita nacida de la espuma Hes.Th.195 (cf. I 1), Pl.Cra.406c, Παφία Ἀ. Str.14.6.3, Corn.ND 24, Nonn.D.13.441, en rel. con estos epít. cf. tb. s.u. Ἀφρογένεια, Κυθέρεια, Κύπρις;
b) en rel. c. su figura φιλομειδής risueña, Il.3.424, h.Ven.49, χρυσέη áurea, Il.3.64, Hes.Th.822, h.Ven.93, Thgn.1292, Cleanth.Stoic.1.124, D.S.4.26, χρυσοστέφαν' Ἀ. Afrodita coronada de oro Sapph.33.1, ποικιλόθρον' ... Ἀ. Afrodita de artístico trono Sapph.1.1, ἀναδυομένη en Cos, Str.11.2.19;
c) esp. advocaciones cultuales Ἀ. Ἀκραία Afrodita Acrea, de la ciudadela en Cnido, Argos y Trezén, Paus.1.1.3, 2.32.6, Ἀ. Ἀνοσία Afrodita Impía en Tesalia, Ath.589b, Ἀ. ἐν καλάμοις en Samos, Alex.Hist.1, Ἀ. ἐν κήποις Afrodita de los jardines en Atenas, Luc.DMeretr.7.1, Ἀ. Ἑταίρα Afrodita Hetera en Éfeso, Enalces en Ath.573a, Πόρνη Ἀ. Neanth.9, Ἀ. Ἐρυκύνη Afrodita Ericina en el monte Erice y en Roma, Str.6.2.6, Ἀ. Οὐρανίη Afrodita Urania en Ascalón, Hdt.1.105, en Megalópolis, Paus.8.32.2, en Atenas, Paus.1.14.7, Ἀ Ξείνη Afrodita Hospitalaria identificada con Astarté en Menfis, Hdt.2.112, Ἀ. Εὔπλοια en Cnido, Paus.1.1.3, Ἀ. Ἐλεήμων en Chipre y Calcedón, Hsch.s.u. Ἐλεήμων.
2 en la especulación fil. manifestada en la dualidad Οὐρανία ‘Urania’, que tutela el amor puro, y Πάνδημος ‘Popular’, protectora del amor carnal, X.Smp.8.9, Pl.Smp.180d, e.
B Igeog.
1 Ἀφροδίτης ὄρος monte de Afrodita en la Sierra de San Vicente, en España, App.Hisp.64.
2 n. de puertos:
a) Ἀφροδίτης ὅρμος otro n. de la ciu. beocia de Tisba, Nonn.D.13.62;
b) en el Mar Rojo, otro n. del puerto de Mios, Str.16.4.5, Agatharch.81, D.S.3.39;
c) Ἀφροδίτης λιμήν Portus Veneris en Liguria, Ptol.Geog.3.1.3 (cód.).
3 n. de localidades en Egipto
a) Ἀφροδίτης πόλις (v. tb. Ἀφροδιτόπολις) Afroditópolis en el nomo prosopita en el Delta, Str.14.1.20;
b) a orillas del Nilo al sur de Tebas, hoy Edfú, por asimilación c. el culto de Hathor, Str.17.1.41, 47;
c) tb. en Egipto al norte del nomo mendesio, Str.17.1.20;
d) Ἀφροδίτης κώμη aldea de Afrodita en el nomo anteopolita PMichael.40.16 (VI d.C.).
4 Ἀφροδίτης νῆσος isla de Afrodita en el Golfo Arábigo, hoy Gemâl, Ptol.Geog.4.5.35.
5 κᾶπον el jardín de Afrodita quizá un témenos en Cirene, Pi.P.5.24.
II 1astr. el planeta Venus Pl.Epin.987b, Arist.Metaph.1073b31, D.S.2.30, Ti.Locr.97a, S.E.M.5.29, PSI XVII Congr.15.7 (II/III d.C.).
2 (ἡμέρα) Ἀφροδίτης el día de Afrodita e.d. el viernes Clem.Al.Strom.7.12.75.
3 n. pitagórico del cinco, Theol.Ar.31.
4 n. simbólico de la siembra Orph.Fr.33.
C fig. como apelativo de cosas y abstr.
I ref. al amor y sus placeres
1 personif. Unión sexual, Placer sexual hὸς δ' ἂν τōδε πίɛ̄σι ποτɛ̄ρί[ο] ... hίμερος hαιρε̄́σει ... Ἀφροδίτɛ̄ς CEG 1.454 (Pitecusa VII/VI a.C.), εἰς ὅ κε ... ἐκλελάθωντ' Ἀφροδίτης Od.22.444, ὑπ' Ἀπόλλωνι γλυκείας ἔψαυσ' Ἀφροδίτας Pi.O.6.35, ἔργα Ἀφροδίτης h.Ven.1.9, οἶνος ... μεθύοντας ἐφέλκεται εἰς Ἀφροδίτην Nonn.D.45.83, cf. 4.326, 42.196, 48.552.
2 atractivo, encanto del amor ἔρρει πᾶσ' Ἀφροδίτα toda Afrodita le es ajena A.A.419, ἔχουσιν Ἀφροδίτην τιν' ἡδεῖαν κακῶν E.Ph.399, πολλὴν Ἀφροδίτην τῷ λόγῳ περιτιθέναι D.H.Comp.3, cf. Luc.Scyth.11.
II n. de diversas realidades
1 Ἀφροδίτης γάλα leche de Afrodita una clase de vino, Ar.Fr.613.
2 tít. conferido al simposiarco en una jugada de dados, Plu.Cat.Mi.6.
3 medic. n. de diversos emplastos, Aët.15.15(p.90).
4 órganos genitales λαβὼν ... τὴν ἀφροδίτην τοῦ καράβου Cyran.1.2.22.

• Etimología: Etim. dud. Diferentes hipótesis sin confirmar entre las que figura gener. la procedencia oriental del culto y por tanto del n. Algunos lo identifican con la diosa sem. de la fecundidad Aštoret, que puede tratarse de un prést. por vía popular de la forma ugarítica y fenicia de Astarté: ‘Attṓr(ĭ)t. La rel. c. ἀφρός ‘espuma’ es debida a una etim. popular.

Greek Monolingual

η (AM Ἀφροδίτη)
1. η θεά της ομορφιάς και του έρωτα, κόρη του Δία και της Διώνης
2. ο πλανήτης Αφροδίτη
αρχ.
1. η ερωτική απόλαυση
2. ομορφιά, χάρη
3. οποιαδήποτε έντονη επιθυμία.

Greek Monotonic

Ἀφροδίτη: [ῑ], ἡ (ἀφρός
I. η Αφροδίτη, Λατ. Venus, η θεά του έρωτα, λέγεται πως γεννήθηκε από τους αφρούς της θάλασσας, σε Ομηρ. Ύμν., Ησίοδ.
II. 1. ως προσηγορικό, έρωτας, ηδονή, σε Ομήρ. Οδ.· Ἀφροδίτη κακῶν, απόλαυση, σε Ευρ.
2. ελκυστική ομορφιά, γοητεία, Λατ. venustas, σε Αισχύλ., Λουκ.· πρβλ. Λατ. venus.

Russian (Dvoretsky)

Ἀφροδίτη: дор.-эол. Ἀφροδίτα (ῑ) ἡ
1) Афродита (у Hom. - дочь Зевса и Дионы, у Hes. - рожденная из морской пены, богиня любви и женской красоты, жена Гефеста; впосл. отождествлена с римск. Venus; ее эпитеты у Hom.: χρυσῆ «золотая», ἐϋστέφανος «красиво увенчанная», φιλομμειδής «ласково улыбающаяся», Κυθέρεια «Китерийская», Κύπρις «Кипрская»): Ἀφροδίτης κᾶπος Pind. сад Афродиты, т. е. область Кирены;
2) любовная страсть, любовь Hom., Hes., Eur.;
3) прелесть, красота Aesch., Eur., Plut.;
4) планета Венера Plat., Arst.;
5) (у римлян) «Афродита» (самый счастливый бросок при игре в кости) Plut.

Frisk Etymological English

Grammatical information: f.
Meaning: goddess of love (Il.)
Dialectal forms: Cypr. ᾽Αφοροδίτα, Cret. ᾽Αφορδίτα
Derivatives: Ἀφροδιτάριον an eyesalve (Gal.), Ἀφροδιταρίδιον darling (Pl. Com.). Adj. Ἀφροδίσιος belonging to A. (Ion.-Att.), subst. Ἀφροδίσιον temple of A.; with ἀφροδισιακός; but Ἀφροδισιασταί the adorants of A. (Rhodos) cf. Ἀπολλωνιασται.
Origin: LW [a loanword which is (probably) not of Pre-Greek origin] Sem.?
Etymology: The connection with ἀφρός (Kretschmer KZ 33, 267) or other explanations (E. Maaß N. Jb. f. d. klass. Altertum 27, 457ff.) are now abandoned. - As the goddess seems to be of oriental origin (Burkert, Religion 152ff.), her name will also come from there. A possibility is the Semitic name of the goddess Aštoret, Astarte (Hommel N. Jb. f. klass. Philol. 125 [1882], 176); cf. Burkert l.c. 248 n. 18. It may have reached the Greeks through another language. - Less probable Hammarström Glotta 11, 21 5f.: Ἀφροδίτη the Herrin, Vorsteherin, Fürstin, to Pre-Greek πρύτανις, etr. (e)prʮni.

Middle Liddell

ἀφρός
I. Aphrodite, Lat. Venus, goddess of love, said to be born from the sea-foam, Hhymn., Hes.
II. as appellat. love, pleasure, Od.: —Ἀφρ. κακῶν enjoyment, Eur.
2. attractive beauty, grace, Lat. venustas, Aesch., Luc;. cf. Lat. venus.

Frisk Etymology German

Ἀφροδίτη: {Aphrodítē}
Grammar: f.
Meaning: die Göttin der Liebe (seit Il.).
Derivative: Davon die Deminutiva Ἀφροδιτάριον N. einer Augensalbe (Gal.), Ἀφροδιταρίδιον Liebling (Pl. Kom.). Ferner das Adj. Ἀφροδίσιος ‘zu A. gehörig’ (ion. att.) mit den substantivierten Ἀφροδίσιον ‘A.-tempel’, ἀφροδίσια n. pl. Liebesgenuß; zum letzteren das Adj. ἀφροδισιακός und das Denominativ ἀφροδισιάζω der Liebe genießen (ion. att.), wovon ἀφροδισιασμός, ἀφροδισιαστής Wollüstling, ἀφροδισιαστικός; dagegen Ἀφροδισιασταί N. der Aphroditeverehrer (Rhodos) vonἈφροδίτη, vgl. Ἀπολλωνιασταί, s. Ἀπόλλων.
Etymology : Herkunft unbekannt. Unhaltbare Erklärungen aus dem Griechischen (Kretschmer KZ 33, 267), bzw. aus dem Indogermanischen (E. Maaß N. Jb. f. d. klass. Altertum 27, 457ff.; dazu die Kritik Kretschmers Glotta 6, 305f.). — Da die Göttin selbst aus dem Orient oder dem östlichen Mittelmeergebiet stammt, ist ihr Name zweifelsohne vorgriechisch. Der semantisch naheliegende Vergleich mit der semitischen Göttin der Fruchtbarkeit Aštoret, Astarte (Hommel N. Jb. f. klass. Philol. 125 [1882], 176), die von Grimme Glotta 14, 18 wieder aufgenommen worden ist (allerdings mit der wenig überzeugenden Annahme, die Göttin sei durch hethitische Vermittlung zu den Griechen gekommen), muß in sprachlicher Hinsicht immer als möglich gelten, da bei diesem Namen mit starker volksetymologischer Angleichung zu rechnen ist. — Abzulehnen Hammarström Glotta 11, 21 5f.: Ἀφροδίτη eig. Herrin, Vorsteherin, Fürstin, vorgriechisch zu dem ebenfalls vorgr. πρύτανις, etr. (e)prϑni. — Ausführlich über Aphrodite Nilsson Gr. Rel. 1, 489ff.
Page 1,196-197