Ask at the forum if you have an Ancient or Modern Greek query!

κακοήθης

Μολὼν λαβέ -> Come and take them
Plutarch, Apophthegmata Laconica 225C12
Full diacritics: κᾰκοήθης Medium diacritics: κακοήθης Low diacritics: κακοήθης Capitals: ΚΑΚΟΗΘΗΣ
Transliteration A: kakoḗthēs Transliteration B: kakoēthēs Transliteration C: kakoithis Beta Code: kakoh/qhs

English (LSJ)

ες, (ἦθος)

   A ill-disposed, malicious, opp. εὐήθης, Ar.Pax822 (Comp., 823), D.18.11, Pl.Ep.360c, Ph.1.529, etc.; of animals, κ. ὄρνεον καὶ πανοῦργον Arist.HA613b23; esp. thinking evil, prone to put the worst construction on everything, Id.Rh.1389b20; τὸ κακόηθες malice, wickedness, Pl.R.401b, Men.653, Ph.1.684, etc. Adv., πανούργως καὶ -ήθως Men.Epit.318; κ. πολιτεύεσθαι Philipp. ap. D.18.78, cf. J.AJ13.11.1: Comp. -εστέρως Poll.4.148.    II of things, infamous, abominable, κλειδία κρυπτὰ -έστατα Ar.Th.422.    2 Medic., of sores, fevers, etc., malignant, Hp.Aph.6.4, Prog.20 (Sup.); ἐξάνθημα Phld.Ind.Sto.26. Adv. -θως Hp.Art.41 codd. κᾰκοηθ-ίζομαι, = κακοηθεύομαι, Arr.Epict.3.16.4, etc.    II put a bad construction on things, κ. τὴν φιλοσοφίαν (sed leg. κ. <εἰς> τὴν φ.) Stob.2.7.2.

German (Pape)

[Seite 1300] ες, von bösem Charakter, arglistig, hämisch, vgl. κακοήθεια; Plat. vrbdt τὸ κακόηθες καὶ ἀκόλαστον, Rep. III, 401 b; Dem. 18, 11 u. Folgende; auch adv., Plut. Pericl. 16. Auch von Sachen, κλειδία κακοηθέστατα, Schlüssel von ganz verwünschter Art, Ar. Th. 422; von Krankheiten, bes. bösartigen Geschwüren, Hippocr. u. a. Medic.

Greek (Liddell-Scott)

κᾰκοήθης: -ες, (ἦθος) ὁ ἔχων κακὸν ἦθος, ἔχων κακὰς διαθέσεις, κακεντρεχής, μοχθηρός, Λατ. malitiosus, ἀντίθετον τῷ εὐήθης, Ἀριστοφ. Εἰρ. 822. 3, Δημ. 228. 27, Πλάτ. Ἐπιστ. 360C· ἰδίως ὁ διανοούμενος τὸ κακόν, ὁ ἐπὶ τὸ χεῖρον ὑπολαμβάνων ἅπαντα, Ἀριστ. Ρητ. 2. 13, 3. 2) ἐπὶ πραγμάτων, κλειδία.. κρυπτὰ κακοηθέστατα, ἐκ τοῦ χειρίστου εἴδους, Ἀριστοφ. Θεσμ. 422. 3) ὡς οὐσιαστ., τὸ κακόηθες, ἡ κακοήθεια, ἡ κακία, Μένανδρ. ἐν Ἀδήλ. 107· - κακὴ ἕξις ἢ ἰσχυρὰ ῥοπὴ πρὸς τὸ πράττειν τι, Πλάτ. Πολ. 401Β, κλ.· scribendi κ. Ἰουβενάλ. 7. 52. ΙΙ. ἐπὶ ἕλκους, πυρετῶν, κ.τ.τ. ὡς καὶ νῦν, κακοήθης, Ἱππ. Ἀφ. 1256, Προγν. 44: - Ἐπίρρ. -θως Ἱππ. π. Ἄρθρ. 807, Φίλιππ. παρὰ Δημ. 251. 22: - Συγκρ. -εστέρως Πολυδ. Δ΄, 148.

French (Bailly abrégé)

ης, ες :
méchant, vicieux, détestable;
Sp. κακοηθέστατος.
Étymologie: κακός, ἦθος.

Greek Monolingual

-όηθες (Α κακοήθης, -όηθες)
1. αυτός που έχει κακό χαρακτήρα, κακεντρεχής, μοχθηρός (α. «κακοήθης γείτονας» β. «ἀπὸ τοὐρανοῡ 'φαίνεσθε κακοήθεις πάνυ», Αριστοφ.)
2. ιατρ. (για νόσους ή όγκους) δυσίατος ή ανίατος, με θανατηφόρα έκβασηκακοήθης όγκος»)
νεοελλ.
1. αυτός που γίνεται παρά τον ηθικό νόμο («κακοήθης συμπεριφορά»)
2. αισχρός, ανήθικος, αχρείος, φαύλοςκακοήθης γυναίκα»)
αρχ.
1. (για πράγματα) ο χειρίστου είδους, ελεεινός («κλειδία κρυπτὰ κακοηθέστατα»)
2. το ουδ. ως ουσ. τὸ κακόηθες
η κακία («τὸ κακόηθες τοῦτο καὶ ἀκόλαστον καὶ ἀνελεύθερον καὶ ἄσχημον», Πλάτ.).
επίρρ...
κακοήθως (Α κακοήθως)
με κακοήθη τρόπο, άτιμα, αισχρά, δόλια
αρχ.
ιατρ. με δύσκολη θεραπεία, με πιθανή μοιραία έκβαση.
[ΕΤΥΜΟΛ. < κακ(ο)- + -ήθης (< ἦθος), πρβλ. καλο-ήθης, χρηστο-ήθης].

Greek Monotonic

κᾰκοήθης: -ες (ἦθος
I. 1. κακεντρεχής, μοχθηρός, σε Αριστοφ., Δημ.
2. ως ουσ., τὸ κακόηθες, κακή τάση, συνήθεια, αδυναμία για την εκτέλεση ενός πράγματος, σε Πλάτ.
II. λέγεται για ασθένειες, κακοήθης· επίρρ. -θως, παρά Δημ.

Russian (Dvoretsky)

κᾰκοήθης:
1) злой, негодный, порочный, дурной Arph., Dem.: τὸ κακόηθες καὶ ἀκόλαστον καὶ ἀνελεύθερον Plat. испорченность, разнузданность и низость;
2) (о вещах) отвратительный, скверный, бран. проклятый (κλειδία κακοηθέστατα! Arph.);
3) злокачественный, опасный (δῆγμα σηπῶν Arst.).

Dutch (Woordenboekgrieks.nl)

κακοήθης -ες [κακός, ἦθος] met slecht karakter, kwaadaardig; van zaken slecht; geneesk. kwaadaardig; n. subst. τὸ κακόηθες kwaadwilligheid:. διακωλύειν τὸ κακόηθες τοῦτο die kwaadwilligheid verhinderen Plat. Resp. 401b.

Middle Liddell

κᾰκο-ήθης, ες ἦθος
I. ill-disposed, malicious, Ar., Dem.
2. as Subst., τὸ κακόηθες wickedness, an ill habit or itch for doing a thing, Plat.
II. of diseases, malignant:—adv. -θως, ap. Dem.