Ask at the forum if you have an Ancient or Modern Greek query!

εἰμί

Μή, φίλα ψυχά, βίον ἀθάνατον σπεῦδε, τὰν δ' ἔμπρακτον ἄντλει μαχανάν -> Oh! my soul do not aspire to eternal life, but exhaust the limits of the possible
Pindar, Pythian, 3.61f.
Full diacritics: εἰμί Medium diacritics: εἰμί Low diacritics: ειμί Capitals: ΕΙΜΙ
Transliteration A: eimí Transliteration B: eimi Transliteration C: eimi Beta Code: ei)mi/

English (LSJ)

(

   A sum), Aeol. ἔμμι Sapph.2.15, Theoc.20.32; Cret. ἠμί GDI 4959a; 2sg. εἶ, Ep. and Ion. εἰς Od.17.388, al., Aeol. ἔσσι, Ep. and Dor. ἐσσί Il.1.176, Pi.O.6.90, Sophr.134; ἐσί GDI4959a; 3sg. ἐστί, Dor. ἐντί IG12(1).677 (Rhodes), Theoc.1.17, etc.; 3dual ἐστόν Th.3.112; 1pl. ἐσμέν, Ep. and Ion. εἰμέν (also in Pi.P.3.60), ἐμέν Call.Fr. 294, Dor. εἰμές Theoc.15.73, but ἠμέν GDI5178.34; 3pl. εἰσί (-ίν), Ep. and Ion. ἔασι (-ιν) Il.7.73, Xenoph.8.1, Antim.29, Herod.4.84, Dor. ἐντί Pi.N.1.24, Theoc.11.45, IG9(1).32.22 (Phocis), etc.: imper. ἴσθι (ἔσθι Hecat.361 J.), Ep. and Lyr. also in Med. form ἔσσο Od.3.200, Sapph.1.28, Maced.Pae.31, late Prose ἔσο Plu.2.241d, M.Ant.3.5, Hld.5.12, Porph.Marc.34; 3sg. ἔστω (ἤτω LXXPs.103.31, and late Inscrr., CIG2664, al.; but in Pl.R.361c leg. ἴτω), Dor. εἴτω, ἤτω, Heraclid. ap. Eust.1411.21, Elean ἤστω Schwyzer 424; 3pl. ἔστωσαν, but ἔστων Hom., Pl.R.502a, ὄντων Id.Lg.879b, and early Att. Inscrr., IG12.22, etc. (ἔστωσαν first in ii B. C., ib.22.1328), Dor. ἐόντων ib.1126: subj. ὦ, ᾖς, ᾖ, Ep. ἔω Od.9.18; 3sg. ἔῃ Il.12.300,al. (also ἔῃσι 2.366, al., ᾖσι (ν) 19.202, Hes.Op.294), also Boeot. ἔνθω IG7.3172.165, μετείω Il.23.47 and perh. εἴῃ 9.245, etc.; Dor. 3pl. ὦντι SIG940.3 (Crete), ἔωντι GDI5040.14 (Hierapytna), Boeot. ἴωνθι IG7.3171.46 (iii B. C.): opt. εἴην, -ης (εἴησθα Thgn.715), -η, also ἔοις, ἔοι, Il.9.284, 142, al., cf. Hdt.7.6; 3pl. εἴοισαν Ἀρχ. Ἐφ. 1911.133 (Gonni); 3dual εἴτην Pl. Prm.149e, Sph.243e; 1pl. εἶμεν E.Alc.921 (lyr.), Pl.; 2pl. εἶτε Od. 21.195; 3pl. εἶεν Il.2.372, etc., εἴησαν Hdt.1.2, etc.; Elean ἔα, = εἴη, SIG9 (vi B. C.), and σύν-εαν, = συνεῖεν, GDI1149 (vi B. C.): inf. εἶναι, Arc. ἦναι SIG306.9 (Tegea, iv B. C.); Ep. ἔμμεναι (also Aeol. ἔμμεν' Sapph.34), ἔμμεν (also Pi.P.6.42, S.Ant.623 (lyr.)), ἔμεναι, ἔμεν, also ἔμειν SIG1166 (Dodona); Dor. εἶμεν Foed. ap. Th.5.77,79, IG7.1.7 (Megara), ἦμεν Test.Epict.5.16, Tab.Heracl.1.75, Cret. ἦμεν or ἤμην Leg.Gort.1.15, al., GDI4998i 2, al., Megar. εἴμεναι Ar.Ach. 775, εἴμειν IG12(1).155.100 (Rhodes), 14.952 (Agrigentum); εἶν ib. 12(9).211.10 (Eretria), SIG135.4 (Olynthus), etc.: part. ὤν, Ep. ἐών, ἐοῦσα, ἐόν, Cypr. ἰών Inscr.Cypr.135.23 H.; Boeot. fem. ἰῶσα IG 7.3172.116 (Orchom.), Aeol. and Dor. fem. ἔσσα Sapph.75.4, IG4.952.2 (Epid.), Theoc.28.16, ἐοῖσα Pi.P.4.265, ἔασσα Lyr.Alex.Adesp. 9, Diotog. ap. Stob.4.7.62, εὖσα Erinn.5.5 (also Ion., Herod.5.16, εὔντων 2.85), ἐᾶσα Ti.Locr.96d, IG5(1).1470.8 (Messene), ἴαττα Leg.Gort.8.47; acc. sg. εὖντα Theoc.2.3; nom. sg. εἴς in Heraclid. ap. Eust.1756.13, pl. ἔντες Tab.Heracl.1.117; dat. pl. ἔντασσι ib.104; gen. pl. παρ-έντων Alcm. 64: impf. ἦν Il.2.77, etc., Ep. ἔον (also Aeol., Alc.127, Sapph.Oxy.1787 Fr.3 ii 21), in Att. (dub. in Aeol., Alc. Supp.14.9), Ar.Pl.77, Pl.Phd.61b, etc., but usu. altered to ἦν in codd. (and ἦν is required by metre in E.Ion280), contr. from Ep. and Ion. ἦα (Il.5.808, al., IG12(8).449.2 (Thasos), whence Hom.and later Ion. ἔᾱ Il.4.321, al., ἔας Hdt.1.187, ἔατε Id.4.119); Ep. 3sg. ἦεν, always with ν in Hom.; ἔην as 1sg., only Il.11.762 (s. v.l., al. ἔον), freq. as 3sg. (generally before a consonant, so that ἔεν is possible), sts. also ἤην; 2sg. ἦσθα, later ἦς (wh. is v.l. in Pi.I.1.26), sts. in LXX (Jd. 11.35, Ru.3.2,al.), cf. Pl.Ax.365e, Erinn.4.4, Ev.Matt.25.21, al., ἦσθας Men.Epit. 156, Ep. ἔησθα; 3sg. ἦν, Ep. ἔην, ἤην, ἦεν (v. supr.), Dor. and Aeol. ἦς Alc.Supp.30.1, Epich.102, Sophr.59, Theoc.2.90, SIG241.145 (Delph.); 3dual ἤστην Il.5.10, E.Hipp.387, Ar.Eq.982, Pl.Euthd.272a, al.; Dor. 1pl. ἦμες Plu.Lyc.21; 2pl. ἦτε Pl.Euthd. 276c, ἦστε Ar.Pax821, Ec.1086; 3pl. ἦσαν, Ion. and Poet. ἔσαν (in Hes.Th.321,825, ἦν is not pl. for ἦσαν, but is rather a peculiarity of syntax, v. infr. v, but is 3pl. in Epich.46, al., SIG560.15 (Epidamnus, iii B. C.)); Aeol. ἔον Schwyzer 644.12; later ἤμην PSI4.362.21 (iii B. C.), SIG527.46 (Crete, iii B. C.), IGRom.4.1740 (Cyme), always in LXX as Ba.1.19, cf. Ev.Matt.23.30, Plu.2.174a, etc., and sts. in codd. of earlier writers, Lys.7.34, Trag.Adesp.124 (cited from E. Hel.931 by Choerob. and from Id.Tr.474 by Aps.), X.Cyr.6.1.9, Hyp.Ath.26, 2sg. ἦσο Epigr.Gr.379 (Aezani), 3sg. ἦστο Supp.Epigr. 1.455.7 (Phrygia), 1pl. ἤμεθα PPetr.2p.11 (iii B. C.), LXX Ba.1.19, 1 Ki.25.16, Ep.Eph.2.3; subj. ὦμαι PBaden 48.12 (ii B. C.), ἦται GDI 1696, ἦνται prob. in IG5(1).1390.83 (Andania); Ion. and Ep. also ἔσκον, used by A.Pers.656 (lyr.): fut. ἔσομαι, ἔσται, Ep. and Aeol. also ἔσσομαι, ἔσεται, ἔσσεται; Aeol. 2sg. ἔσσῃ prob. in Alc.67,87; Dor. 2 and 3sg. ἐσσῇ, ἐσσεῖται, Il.2.393, 13.317, Theoc.10.5, 3pl. ἐσσοῦνται Foed. ap. Th.5.77 codd. (but ἔσσονται Tab.Heracl.1.113), inf. ἐσσεῖσθαι Sophr.57.—All forms of the pres.ind. are enclitic (exc. 2sg. εἶ and 3pl. ἔασι); but 3sg. is written ἔστι when it begins a sentence or verse, or when it immediately follows οὐκ, καί, εἰ, ὡς, ἀλλά, or τοῦτ', Hdn.Gr.1.553 (also μή acc. to EM301.3); later Gramm. wrote ἔστι as Subst. Verb, Phot., Eust.880.22.    A as the Subst. Verb,    I of persons, exist, οὐκ ἔσθ' οὗτος ἀνήρ, οὐδ' ἔσσεται Od.16.437; ἔτ' εἰσί they are still in being, 15.433, cf. S.Ph.445, etc.; τεθνηῶτος… μηδ' ἔτ' ἐόντος Od.1.289; οὐκέτ' ἐστί he is no more, E.Hipp. 1162; οὐδὲ δὴν ἦν he was not long-lived, Il.6.131; ὁ οὐκ ὤν, οἱ οὐκ ὄντες, of those who are no more, Th.2.45,44; οἱ ὄντες the living, Plb.9.29.2; ὁ ὤν the Eternal, LXX Ex.3.14, al., Ph.1.289; θεοὶ αἰὲν ἐόντες Il.1.290; ἐσσόμενοι posterity, 2.119; κἀγὼ γὰρ ἦ ποτ', ἀλλὰ νῦν οὐκ εἴμ' ἔτι E.Hec.284; ὡς ἂν εἶεν ἅνθρωποι might continue in being, Pl.Smp.190c; ζώντων καὶ ὄντων Ἀθηναίων D.18.72, cf. Arist.GC318b25; of things, εἰ ἔστι ἀληθέως [ἡ τράπεζα] Hdt.3.17, etc.; of cities, ὄλωλεν, οὐδ' ἔτ' ἐστὶ Τροία E.Tr.1292, cf. Heracl.491; δοκεῖ μοι Καρχηδόνα μὴ εἶναι censeo Carthaginem esse delendam, Plu.Cat.Ma.27; ἂν ᾖ τὸ στράτευμα be in existence, D.8.17; of money, to be in hand, τῶν ὄντων χρημάτων καὶ τῶν προσιόντων IG12.91.25; τὰ ὄντα property, Pl.Grg. 511a, Plu.Ant.24, etc.; τὸ ἐσόμενον ἐκfuture revenue from... BCH46.420 (Olymos, i B. C.); of place, τὴν οὖσαν ἐκκλησίαν the local church, Act.Ap.13.1; of time, τοῦ ὄντος μηνός in the current month, BGU146.4, etc.; in office, ἱερέων τῶν ὄντων PPar.5.4(ii B. C.); αἱ οὖσαι [ἐξουσίαι] the powers that be, Ep. Rom.13.1.    II of the real world, be, opp. become, γίγνεται πάντα ἃ δή φαμεν εἶναι Pl.Tht. 152d, etc.; τὸ ὄν Being, Parm.8.35, Protag.2, Pl.Ti.27d, etc.; opp. τὸ μὴ ὄν, Gorg.Fr.3 D., etc.; οὐδὲν γίνεται ἐκ τοῦ μὴ ὄντος Epicur.Ep. 1p.5U.; ἐξ οὐκ ὄντων ἐποίησεν αὐτὰ ὁ θεός LXX 2 Ma.7.28; τὰ ὄντα the world of things, Heraclit.7, Emp.129.5, etc.; ὄν indecl., τῶν ὂν εἰδῶν species of Being, Plot.6.2.10.    2 of circumstances, events, etc., to happen, τά τ' ἐόντα, τά τ' ἐσσόμενα, πρό τ' ἐόντα Il.1.70; ἡ ἐσβολὴ ἔμελλεν ἔσεσθαι Th.2.13, etc.; τῆς προδοσίας οὔσης since treachery was there, Id.4.103; ἕως ἂν ὁ πόλεμος ᾖ so long as it last, Id.1.58; αἱ σπονδαὶ ἐνιαυτὸν ἔσονται Id.4.118; τί ἐστιν; what is it? what's the matter? Ar.Th.193; τί οὖν ἦν τοῦτο; how came it to pass? Pl.Phd.58a: repeated with a relat. to avoid a positive assertion, ἔστι δ' ὅπῃ νῦν ἔ. things are as they are, i.e. are ill, A.Ag.67.    III be the fact or the case, διπλασίαν ἂν τὴν δύναμιν εἰκάζεσθαι ἤ ἐστιν twice as large as it really is, Th.1.10; αὐτὸ ὅ ἐστι καλόν beauty in its essence, Pl.Smp. 211c, cf. Phd.74b; freq. in part., τὸν ἐόντα λόγον λέγειν or φαίνειν the true story, Hdt.1.95,116; τῷ ἐόντι χρήσασθαι tell the truth, ib. 30; τὰ ὄντα ἀπαγγέλλειν Th.7.8; σκῆψιν οὐκ οὖσαν, λόγον οὐκ ὄντα, S.El.584, Ar.Ra.1052; τῷ ὄντι in reality, in fact, Pl.Prt.328d, etc.; to apply a quotation to a case in point, τῷ ὄντι κλαυσίγελως real 'smiles through tears' (with allusion to Il.6.484), X.HG7.2.9, cf. Pl. La.196d; κατὰ τὸ ἐόν according to the fact, rightly, Hdt.1.97; πᾶν τὸ ἐόν the whole truth, Id.9.11; τοῦ ἐόντος ἀποτεύξεται Hp.VM 2.    IV folld. by the relat., οὐκ ἔστιν ὅς or ὅστις no one, οὐκ ἔσθ' ὃς… ἀπαλάλκοι Il.22.348; οὐκ ἔ. οὐδεὶς ὅς E.El.903; οὐκ ἔ. ὅτῳ, = οὐδενί, A.Pr.293 (anap.), cf. 989: freq. in pl., εἰσὶν οἵ, = Lat. sunt qui, used exactly like ἔνιοι, Th.6.88, 7.44, Pl.Men.77d, Grg.503a, etc. (εἰσί τινες οἵTh.3.24); ἐστὶν ἃ χωρία, πολίσματα, Id.1.12,65; ἐστὶν ἃ εἰπεῖν Id.2.67; ἦσαν οἵ X.An.5.2.14; the sg. Verb is used even with masc. and fem. pl., ἐστὶν οἵ, αἵ, Hp.Fract.1, VC4, X.Cyr.2.3.16; more freq. in oblique cases, ποταμῶν ἐστὶ ὧν Hdt.7.187; ἐστὶν ἀφ' ὧν Th.8.65; ἐστὶ παρ' οἷς, ἐστὶν ἐν οἷς, Id.1.23, 5.25: in questions ὅστις is used, ἔστιν ἥντινα δόξαν… ἀπεκρίνατο; Pl.Men.85b: with relat. Particles, ἐστὶν ἔνθα, = Lat. est ubi, X.Cyr.7.4.15, etc.; ἐ. ὅπῃ, ἔσθ' ὅπου, somehow, somewhere, Pl.Prt.331d, A.Eu.517, S.OT448, etc.; in questions expecting a neg. answer, ἐ. ὁπόθεν, ὅπως; Pl.Phlb. 35a, R.493e, etc.; οὐ γάρ ἐσθ' ὅπως Pi.Fr.61, cf. Hdt.7.102, A.Ag. 620; οὐκ ἔ. ὅπως οὐ in any case, necessarily, Ar.Pax188; οὐκ ἔ. ὡς Pl. Men.76e, etc.; ἐ. ὅτε, ἔσθ' ὅτε, sometimes, Pi.Fr.180.2, S.Aj.56, Th. 7.21, etc.    V ἦν is sts. used with pl. masc. and fem., usu. at the beginning of a sentence, there was, τῆς δ' ἦν τρεῖς κεφαλαί Hes.Th. 321; (but in ἦν δ' ἐρῳδιοί τε πολλοί Epich.46, cf. 59, al., it may be taken as Dor. 3pl.); ἦν δ' ἀμφίπλεκτοι κλίμακες S.Tr.520 (lyr.); ἦν ἄρα κἀκεῖνοι ταλακάρδιοι Epigr. ap. Aeschin.3.184; less freq. ἔστι, ἔστι δὲ μεταξὺ… ἑπτὰ στάδιοι Hdt.1.26, cf. 7.34; ἔστι… ἄρχοντές τε καὶ δῆμος Pl.R.463a; before dual Nouns, Ar.V.58, Pl.Grg.500d.    VI ἔστι impers., c. inf., it is possible, ἔστι γὰρ ἀμφοτέροισιν ὀνείδεα μυθήσασθαι Il.20.246; ἔστι μὲν εὕδειν, ἔστι δὲ τερπομένοισιν ἀκούειν Od. 15.392; εἴ τί πού ἐστι (sc. πιθέσθαι) 4.193; τοιάδε… ἐστὶν ἀκοῦσαι A. Pr.1055 (anap.); ἔστι τεκμήρια ὁρᾶν X.An.3.2.13, cf. Ar.Ra.1163, Aeschin.3.105, D.18.272, Arist.Ath.53.6, etc.; so in imper., opt., and subj., ἔστω ἀποφέρεσθαι τῷ βουλομένῳ IG12.10.7; μυρία ἂν εἴη λέγειν Pl.Plt.271e; ὅπως ἂν ᾖ δρᾶν IG2.1054.91: more freq. in neg. clauses, Il.6.267, etc.; folld. by ὥστε c. inf., S.Ph.656: c. acc. et inf., ἁδόντα δ' εἴη με τοῖς ἀγαθοῖς ὁμιλεῖν Pi.P.2.96; ἔστιν ἐκπεσεῖν ἀρχῆς Δία A.Pr.757: sts. not impers. in this sense, θάλασσα δ' οὐκέτ' ἦν ἰδεῖν Id.Pers.419.    b ἔστω in argument, let it be granted, ἔστω τοῦτο ἀληθὲς εἶναι D.H.Comp.25; ἔστω σοι τοῦθ' οὕτως Plu.2.987b; ἔστω εἶναί τινα τοιοῦτον D. Chr.74.24.    B most freq., to be, the Copula connecting the predicate with the Subject, both being in the same case: hence, signify, import, τὸ γὰρ εἴρειν λέγειν ἐστίν Pl.Cra.398d; esp. in the phrase τοῦτ' ἔστι, hoc est; Σκαιόλαν, ὅπερ ἐστὶ Λαϊόν Plu.Publ.17: with numerals, τὰ δὶς πέντε δέκα ἐστίν twice five are ten, X.Mem.4.4.7; εἶναί τις or τι, to be somebody, something, be of some consequence, v. τις; οὐδὲν εἶναι Pl.R.562d, etc.    2 periphr. with the Participle to represent the finite Verb: with pf. part. once in Hom., τετληότες εἰμέν, for τετλήκαμεν, Il.5.873; so in Trag. and Att., ἦν τεθνηκώς, for ἐτεθνήκει, A. Ag.869; ἔσται δεδορκώς ib.1179; εἰμὶ γεγώς S.Aj.1299; πεφυκός ἐστι Ar.Av.1473; δεδρακότες εἰσίν Th.3.68; κατακεκονότες ἔσεσθε X.An.7.6.36: with aor. part., once in Hom., βλήμενος ἦν Il.4.211; so προδείσας εἰμί, οὐ σιωπήσας ἔσει; S.OT90,1146, cf. A.Supp.460: with pres. part., ἦν προκείμενον Id.Pers.371; φεύγων Ὀρέστης ἐστίν Id.Ch.136; εἴην οὐκ ἂν εὖ φρονῶν S.Aj.1330; τί δ' ἐστί… φέρον; Id.OT991, cf. 274,708; λέγων ἐστίν τις E.Hec.1179; ἦν τίς σ' ὑβρίζων Id.HF313; πόρρω ἤδη εἶ πορευόμενος Pl.Ly.204b; βαδίζων εἰμί Ar.Ra. 36; freq. in Hdt., ἦσαν ἱέντες 1.57, al.; even εἰσὶ διάφοροι ἐόντες 3.49 (s.v.l.):— if the Art. is joined with the Part., the noun is made emphatic, Κᾶρές εἰσι οἱ καταδέξαντες the persons who showed her were Carians, Id.1.171; αὐτὸς ἦν ὁ μαρτυρῶν A.Eu.798; δόλος ἦν ὁ φράσας S.El.197 (anap.).    C εἶναι is freq. modified in sense by the addition of Advbs., or the cases of Nouns without or with Preps.:    I εἶναι with Advbs., where the Adv. often merely represents a Noun and stands as the predicate, ἅλις δέ οἱ ἦσαν ἄρουραι Il.14.122, etc.; ἀκέων, ἀκήν εἶναι, to be silent, 4.22, Od.2.82; σῖγα πᾶς ἔστω λεώς E.Hec.532; διαγνῶναι χαλεπῶς ἦν ἄνδρα ἕκαστον Il.7.424; ἀσφαλέως ἡ κομιδὴ ἔσται will go on safely, Hdt.4.134; ἐγγύς, πόρρω εἶναι, Th.6.88, Pl.Prt.356e: freq. impers. with words implying good or ill fortune, Κουρήτεσσι κακῶς ἦν it fared ill with them, Il.9.551; εὖ γὰρ ἔσται E.Med.89, cf. Ar.Pl.1188, etc.; ἡδέως ἂν αὐτοῖς εἴη D.59.30.    II c. gen., to express descent or extraction, πατρὸς δ' εἴμ' ἀγαθοῖο Il.21.109; αἵματός εἰς ἀγαθοῖο Od. 4.611, cf. Hdt.3.71, Th.2.71, etc.; πόλεως μεγίστης εἶ X.An.7.3.19.    b to express the material of which a thing is made, ἡ κρηπίς ἐστι λίθων μεγάλων consists of... Hdt.1.93; τῆς πόλιος ἐούσης δύο φαρσέων ib.186; τοιούτων ἔργων ἐστὶ ἡ τυραννίς is made up of... Id.5.92.ή, etc.    c to express the class to which a person or thing belongs, εἶ γὰρ τῶν φίλων you are one of them, Ar.Pl.345; ἐτύγχανε βουλῆς ὤν Th.3.70; ὅσοι ἦσαν τῶν προτέρων στρατιωτῶν Id.7.44; Κριτίας τῶν τριάκοντα ὤν X.Mem.1.2.31; ἔστι τῶν αἰσχρῶν it is in the class of disgraceful things, i. e. it is disgraceful, D.2.2.    d to express that a thing belongs to another, Τροίαν Ἀχαιῶν οὖσαν A.Ag. 269; τὸ πεδίον ἦν μέν κοτε Χορασμίων Hdt.3.117, etc.: hence, to be of the party of, ἦσαν… τινὲς μὲν φιλίππου, τινὲς δὲ τοῦ βελτίστου D.9.56, cf. 37.53; to be de pendent upon, S.Ant.737, etc.; to be at the mercy of, ἔστι τοῦ λέγοντος, ἢν φόβους λέγῃ Id.OT917.    e to express one's duty, business, custom, nature, and the like, οὔτοι γυναικός ἐστι 'tis not a woman's part, A.Ag.940; τὸ ἐπιτιμᾶν παντὸς εἶναι D.1.16; τὸ δὲ ναυτικὸν τέχνης ἐστίν is matter of art, requires art, Th.1.142, cf.83.    f in LXX, to be occupied about, ἦσαν τοῦ θύειν 2 Ch.30.17; ἔσεσθαι, c. gen., to be about to, ἐσόμεθα τοῦ σῶσαί σε 2 Ki.10.11.    III with the dat., ἐστί μοι I have, freq. in Hom., etc.    2 with two dats., σφίσι τε καὶ Ἀθηναίοισι εἶναι οὐδὲν πρῆγμα that they and the Athenians have nothing to do one with another, Hdt.5.84; μηδὲν εἶναι σοὶ καὶ φιλίππῳ πρᾶγμα D.18.283; more shortly, σοί τε καὶ τούτοισι πρήγμασι τί ἐστι; Hdt.5.33; τί τῷ νόμῳ καὶ τῇ βασάνῳ; D.29.36; τί ἐμοὶ καὶ σοί; Lat. quid tecum est mihi? Ev.Marc.5.7, etc.; also ἐμοὶ οὐδὲν πρὸς τοὺς τοιούτους (sc. ἐστίν) Isoc.4.12; ἐν οἷς πρὸς τοὺς ἐναντίους ἐστὶ τῷ δήμῳ D.18.278; ἔσται αὐτῳ πρὸς τὸν θεόν, in tomb inscriptions, JHS18.113, etc.    3 with ἄσμενος, βουλόμενος, etc., added, ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη 'twould be to my delight, Il.14.108; οὐκ ἂν σφίσι βουλομένοις εἶναι Th.7.35; προσδεχομένῳ Id.6.46; θέλοντι S.OT1356 (lyr.); ἡδομένοις Pl.La.187c.    IV with Preps., εἶναι ἀπό τινος, = εἶναί τινος (supr. 11.a), X.Mem.1.6.9; εἰσὶν ἀπ' ἐναντίων αὗται πραγμάτων Pl.Phlb.12d; but εἶναι ἀπ' οἴκου to be away from... Th.1.99.    2 εἶναι ἔκ τινος to be sprung from, εἴμ' ἐκ Παιονίης, Μυρμιδόνων ἔξ εἰμι, Il.21.154, 24.397, etc.; ἔστιν ἐξ ἀνάγκης it is of necessity, i. e. necessary, Pl.Sph.256d.    3 εἶναι ἐνto be in a certain state, ἐν εὐπαθείῃσι Hdt.1.22; ἐν ἀθυμία, etc., Th.6.46, etc.; ἐν ταραχαῖς D.18.218; εἶναι ἐν ἀξιώματι to be in esteem, Th.1.130; οἱ ἐν τέλεϊ ἐόντες those in office, Hdt.3.18, etc.; but εἶναι ἐν τέχνῃ, ἐν φιλοσοφία to be engaged in... S.OT562, Pl.Phd.59a.    b ἐν σοί ἐστι it depends on thee, Hdt.6.109, S.Ph.963; ἐν σοὶ γάρ ἐσμεν Id.OT314; so also ἐπί τινι Id.Ph.1003, X.Cyr.1.6.2, etc.    4 εἶναι διά... much like εἶναι ἐν... εἶναι διὰ φόβου, = φοβεῖσθαι, Th.6.34; εἶναι δι' ὄχλου, = ὀχληρὸν εἶναι, Id.1.73; εἶναι διὰ μόχθων X.Cyr.1.6.25; εἶναι δι' αἰτίας, = αἰτιᾶσθαι, D.H.1.70; Geom., pass through, διὰ τᾶς ἑτέρας διαμέτρου ἐόντος τοῦ ἐπιπέδου Archim.Con.Sph.20.    5 εἶναι ἐφ' ἑαυτῆς to be by oneself, D.25.23; εἶναι ἐπὶ ὀνόματος to bear a name, Id.39.21; εἶναι ἐπὶ τοῖς πράγμασιν to be engaged in... Id.2.12; εἶναι ἐπί τινα to be against him, Id.6.33; εἶναι ἐφ' ἑξήκοντα στάδια to reach sixty stadia, X.An.4.6.11; εἶναι ἐπὶ τὰς ἁφάς pass through the points of contact, Apollon. Perg.Con.4.1; εἶναι ἐπί τινι, v. supr. 3 b.    6 εἶναι πρός τινος to be in one's favour, Th.4.10,29, etc.; to suit, X.An. 1.2.11, etc.; εἶναι πρός τινι engaged in, Pl.Phd.84c, Philostr.VA5.31; πρὸς τοῖς ἰδίοις mind one's own affairs, Arist.Pol.1309a6, Ath.16.3; εἶναι πρὸς τὸ κωλύειν Plb.1.26.3; πρὸς τὸ πονεῖν Telesp.46 H.; εἶναι περί τι X.An.3.5.7, etc.    7 εἶναι παρά τινι or τινα, = παρειναι, Id.Cyr.6.2.15, Hdt.8.140.ά (s.v.l.).    8 εἶναι ὑπό τινα or τινι to be subject to... X.HG5.2.17 (s.v.l.), 6.2.4.    9 περὶ τούτων ἐστίν that is the question, Men.Epit.30.    10 εἶναι ἀπό... in Geom., to be constructed upon, Archim.Sph.Cyl.2.9, Con.Sph.7.    D ἐστί is very freq. omitted, mostly in the pres. ind. before certain predicates, as ἀνάγκη, ἄξιον, δυνατόν, εἰκός, ἕτοιμον, οἷόν τε, ῥᾴδιον, χρεών, etc., and after the neut. of Verbals in -τέος, and such forms as θαυμαστὸν ὅσον: less freq. with other persons and moods, εἰμί omitted, S.OT92, Aj.813; εἶ, Od.4.206; ἐσμέν, S.Ant.634; ἐστέ, Od.10.463; εἰσί, S.OT499 (lyr.), IG2.778 B; subj. , Il.14.376, E.Hipp.659, Antipho 5.32; opt. εἴη, IG22.1183.12; impf. ἦν, ib.2.778 B; fut. ἔσονται, Od.14.394.    E the Inf. freq. seems redundant,    1 in phrases implying power or will to do a thing, ἑκὼν εἶναι (v. ἑκών) κατὰ δύναμιν εἶναι Is.2.32; εἰς δύναμιν εἶναι Pl.Plt.300c; τὸ ἐπ' ἐκείνοις εἶναι, quantum in illis esset, Th.8.48, X.HG3.5.9, cf. Lys.13.58; τὸ ἐπὶ σφᾶς εἶναι Th.4.28; τὸ κατὰ τοῦτον εἶναι X.An.1.6.9; κατὰ τοῦτο εἶναι Pl.Prt. 317a; τὸ τήμερον, τὸ νῦν εἶναι, Id.Cra.396e, La.201c, Theopomp. Com.98, Decr. ap. Arist.Ath.31.2, etc.    2 after Verbs of naming or choosing, σοφιστὴν ὀνομάζουσι τὸν ἄνδρα εἶναι Pl.Prt.311e; σύμμαχόν μιν εἵλοντο εἶναι Hdt.8.134; of giving, δῶκε ξεινήϊον εἶναι Il. 11.20.    F impf. ἦν is sts. used where other languages take the pres.,    1 after ἄρα, to express a fact which is and has always been the same, δέρμα δὲ ἀνθρώπου… ἦν ἄρα σχεδὸν δερμάτων πάντων λαμπρότατον human skin then it appears is... Hdt.4.64; Κύπρις οὐκ ἄρ' ἦν θεός E. Hipp.359; ὡς ἄρ' ἦσθ' ἐμὸς πατὴρ ὀρθῶς ib.1169; ἦ πολύμοχθον ἄρ' ἦν γένος… ἁμερίων Id.IA1330; ἦ στωμύλος ἦσθα Theoc.5.79; so also when there is reference to a past thought, τουτὶ τί ἦν; what is this? Ar.Ach.157, cf. Pl.Cra.387c: so in the Aristotelian formula τὸ τί ἦν εἶναι (APo.82b38, al.), used to express the essential nature of a thing, where τί ἦν (for ἐστί) takes the place of the dat. in such phrases as τὸ ἀγαθῷ εἶναι, τὸ μεγέθει εἶναι, APr.67b12, de An.429b10.    G ἐγώ εἰμι, in LXX, pleonastic for ἐγώ, ἐγώ εἰμι οὐχ ἥμαρτον Jd. 11.27, cf. 6.18; also ἔσται πᾶς ἀποκτενεῖ με Ge.4.14.

German (Pape)

[Seite 730] ich bin; Wurzel ἐσ; praes. 1. Pers. εἰμί, ἐμμί, Sapph. frg. bei Longin. 10, 2 u. Theocr. 20, 32; 2. εἰ, ion. u. ep. εἶς, dor. u. ep. ἐσσί, enklit., wie auch εἶς gebraucht ist, Od. 4, 611; 3. ἐστί, dor. u. äol. ἐντί, Theocr. 1, 17; Inscr.; plur. 1. ἐσμέν, ion. u. ep. εἰμέν, wie Pind. P. 3, 60; sonst dor, εἰμές, Theocr. 2, 5; ἐμέν, Callim. frg. 294; 2. ἐστέ, 3. εἰσί, ion. ἔασι, dor. ἐντί, Theocr. 5, 109; conj. ὦ, ep. ἔω u. s. w., ep. gedehnt εἴω, εἴῃς, εἴῃ, ἔῃσθα Hes. O. 312, ᾖσι, 3. sing., ib. 292; opt. εἴην u. s. w., ep. ἔοιμι, ἔοι, Her. 7, 6; εἴησθα, Theogn. 715; imp. ἴσθι, u. aus dem med. ἔσσο, Od. 1, 392 u. Sapph. frg. bei Dion. Hal. C. V. 23, Sp. auch ἔσο, 3. ἔστω, auch ἤτω, bes. Sp., wie N. T.; 3. plur. ἔστωσαν, ἔστων u. ὄντων, Plat. Legg. IX, 879 b, dor. ἐόντω, Inscr. 1704 u. öfter. – Inf. εἶναι, ep. ἔμμεν u. ἔμμεναι, auch ἔμεν, ἔμεναι, dor. auch ἦμεν, Theocr. 11, 50; ἦμες, 8, 73; εἶμεν bei Thuc. 5, 77; εἴμεναι, megarisch, Ar. Ach. 775. – Part. ὤν, οὖσα, ὄν, ep. u. ion. ἐών, dor. ἐοῖσα, Theocr. 2, 64; εὖντα, 2, 3; – impf. ἦν, ep. ἔον, Il. 23, 643, so auch 11, 762 bei Bekker für ἔην; ἔσκον oft; ion. auch ἔα, ἔας, verlängert ἦα, 3. ἦεν; auch ἔην u. ἤην, 2. ἦς, gew. ἦσθα u. poet. ἔησθα; ἦμες, wir waren, Theocr. 14, 29; ἦσαν, ion. u. dor. ἔσαν, auch ἔσσαν, Pind. Ol. 9, 57; aus dem med. ἤμην, Xen. Cyr. 6, 1, 9 u. Lys. 7, 34; die anderen Personen in guter Attischer Prosa nicht; bei Homer εἴατο (= ἦντο) Iliad. 15, 10. 24, 84 Odyss. 20, 106, var. lect. εἵατο (= ἧντο), s. Lehrs Aristarch. ed. 2 p. 331; – fut. ἔσομαι, ep. ἔσσομαι, auch Pind. P. 8, 108, wie ἔσσεται, H. Pind., u. ἐσσεῖται, Il. 2, 393. 13, 317, wie Theocr. 7, 67, ἐσσῇ, 2. Perf., 10, 5; ἔσται Pind. P. 4, 63 u. sonst gew.; part. ἐσόμενος, ep. u. dor. ἐσσόμενος. – Adj. verb. ἐστέον. – Der ganze ind. praes. mit Ausnahme von εἶ ist inklinationssähig u. wird inklinirt, wenn εἰμί logische Copula ist; ἔστι wird auch im Anfang des Satzes u. nach εἰ, εἴπερ, ὅτι, ὡς, οὐκ, μή, καί, ἆρα (ἆρ'), ἀλλά (ἀλλ'), δέ (δ') und dem apostrophirten τοῦτ' geschrieben, nicht nach τοῦτο, τοῦτ' ἔστι, τοῦτό ἐστι. – 1) vorhanden sein, existiren, von Hom. an überall; – a) wirklich sein, im Ggstz des Scheinens; οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος ἀλλ' εἶναι θέλει Aesch. Spt. 552; Xen. Cyr. 8, 1, 41; Thuc. 1, 10 διπλασίαν τὴν δύναμιν εἰκάζεσθαι ἢ ἔστιν, als sie wirklich ist; τοῦτο ὃ ἔστι, das wahre Sein, Plat. Phaed. 75 b u. öfter; bes. im partic. ὁ ἐὼν λόγος, der wahre, Her. 1, 95. 116, u. τὸ ὄν, das wahrhaft Seiende, οὐ παρὰ τὰ ὄντα δοξάζοντες Plat. Phaedr. 262 b; τὰ ὄντα ἀπαγγέλλειν Thuc. 7, 8, die Wahrheit melden; Xen. An. 4, 4, 15; τῷ ἐόντι χρῆσθαι, die Wahrheit sagen, Her. 1, 30; ὑπόθεσιν παριστάντες ὑμῖν οὐχὶ τὴν οὖσαν, nicht die wirkliche, Dem. 3, 1; τὰ ὄντα, das Vorhandene, die ganze Schöpfung, aber auch = οὐσία, χρήματα, das Vermögen, Xen. An. 7, 8, 22 Cyr. 3, 1, 3 Plut. Anton. 24; τῷ ὄντι, in der That, wirklich, wahrhaft, τὰ τῷ ὄντι δίκαια Plat. Phaedr. 260 a; ἡ τῷ ὄντι ξυγγένεια Henez. 244 a; verstärkt ὡς ἀληθῶς τῷ ὄντι, Phaed. 66 c; vgl. Xen. Conv. 2, 24. – b) leben; εἰ δέ κε τεθνηῶτος ἀκούσῃς μηδ' ἔτ' ἐόντος, daß er nicht mehr lebt, Od. 1, 289; οὐ δὴν ἦν, er lebte nicht lange, Il. 6, 151; ἔτι εἰσί, sie sind noch am Leben, Ot. 15, 432 u. öfter; die Götter αἰὲν ἐόντες, die Nachkommen ἐσσόμενοι, die Lebenden οἱ ὄντες, Pol. 9, 29, 2. Oft so Tragg., Νέστωρ ὁ Πύλιος ἔστιν Soph. Phil. 420; οἵδ' οὐκέτ' εἰσί Eurip. Med. 1370; οὐκέτ' εἴμ' ἐγώ Ar. Ach. 1148; Her. 3, 65; ὁ οὐκ ὤν, der Todte, Thuc. 2, 44. Vollständiger, ἐν φάει, μετὰ ζώντων εἶναι, Soph. Phil. 413. 1296; Eur. Hec. 1214; auch von Sachen, ὄλωλεν, οὐδ' ἔτ' ἔστι Τροία Troad. 1290; ὧν ὑπομνήματα ἦσαν ὄντες οἱ στέφανοι, das Bestehen der Kränze, Dem. 22, 74. – c) fortdauern, fortbestehen; ὡς ἔστιν ἡ ψυχὴ ἀποθανόντος τοῦ ἀνθρώπου Plat. Phaed. 70 b; vgl. Conv. 190 b; ὁ νῦν ἔτι ὤν Prot. 316 d; übh. dauern, ἕως ἂν ὁ πόλεμος ᾖ Thuc. 1, 58; ζώντων Ἀθηναίων καὶ ὄντων Dem. 18, 72. – d) Oft mit einem relativ. verbunden, εἰσὶν οἵ, es giebt Leute, welche, d. h. einige, manche, οὐκ ἔστιν ὅστις πλὴν ἐμοῦ κείραιτό νιν, es giebt nicht Einen, der, d. i. keiner außer mir, Aesch. Ch. 670, wie οὐκ ἔσθ' ὃς σῆς γε κύνας κεφαλῆς ἀπαλάλκοι, Od., u. so Folgde überall; οὐκ ἔστιν ὅτῳ μείζονα μοῖραν νείμαιμι Aesch. Prom. 291; ἔσθ' ὅτε, bisweilen, Soph. Ai. 56; Pind. frg. 172; τὸ γὰρ λευκὸν τῷ μέλανι ἔστιν ὅπῃ (in gewisser Beziehung) ἔοικε Plat. Prot. 331 d; ἔστιν ὁπόθεν Phil. 53 a; ἔστιν ἔνθα Xen. Cyr. 7, 4, 15; οὐκ ἔστιν, ὅτου ἕνεκα, es ist kein Grund, weswegen, An. 2, 5, 23; ἔσθ' ὅπως, auf irgend eine Art, Plat. Rep. VI, 493 e; οὐκ ἔσθ' ὅπως Pind. frg. 33; Her. 7, 102; οὐκ ἔσθ' ὅπως οὐκ ἐπιθήσεται, es ist nicht möglich, daß nicht, d. i. nothwendiger Weise, Xen. An. 2, 4, 3; vgl. οὐ γὰρ ἔσθ' ὅπου μ' όλεῖς Soph. O. R. 448; häufig steht ἔστιν auch bei folgdm plur., ἔστιν οὓς ἐπαινῶ, einige, Plat. Prot. 346 e; ἔστιν ὅτε καὶ οἷς βέλτιον τεθνάναι ἢ ζῆν, für einige u. zuweilen, Phaed. 62 a; αὐχμοὶ ἔστι παρ' οἷς μεγάλοι, bei einigen, Thuc. 1, 23; πλὴν Ἀχαιῶν καὶ ἔστιν ὧν ἄλλων ἐθνῶν 3, 92; vgl. τῶν ποταμῶν ἔστι τῶν Her. 7, 187. Hieran kann man das sogen. schema Pindaricum reihen, wo vor einem dual. oder plur. der sing. steht, ἦν δ' ἀμφίπλεκτοι κλίμακες Soph. Tr. 517; εἰ δ' ἔστι δίττω τὼ βίω Plat. Gorg. 560 d; ἔστι – ἄρχοντές τε καὶ δῆμος Rep. V, 462 e; ἦν ἄρα κἀκεῖνοι ταλακάρδιοι ep. bei Aesch. 3, 184. – Ueber ἄρ' ἦν vgl. ἄρα. – e) Mit dem dat. der Person, ἔστι μοι, es ist für mich da, ich habe, besitze; ἓξ δέ οἱ υἷες ἔασιν Il. 24, 399; πρὸ τοῦ μὲν αἰδὼς ἦν ἐμοὶ λέγειν τάδε, ich scheute mich, Aesch. Ag. 1177; ἦν ἧμιν Λάϊός ποθ' ἡγεμών Soph. O. R. 103; ἔστι τέκνα καὶ τῷδε Eur. Hec. 340; σκεψώμεθα τί τοῦτ' ἔσται τῇ πόλει, was dies dem Staate nützen soll, Dem. 20, 20; ἔφασαν σφίσι τε καὶ Ἀθηναίοισι εἶναι οὐδὲν πρῆγμα, sie hätten mit den Athenern Nichts zu schaffen, Her. 5, 84; vgl. Dem. 18, 283: τί τῷ νόμῳ καὶ βασάνῳ 29, 36. – Hierher gehört die Vrbdg mit dem dat. des partic., bes. der Verba wollen, wünschen, ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη, es würde mir lieb sein, Il. 14, 108; ἐμοὶ βουλομένῳ ἦν (s. βούλομαι); ἦν αὐτῷ προσδεχομένῳ, = προσεδέχετο, Thuc. 6, 46; ἔστι μοι ἡδομένῳ Antiph. 6, 8. – f) ἔστι mit folgdm inf., es findet Statt, ist möglich, geht an, εἴ τί που ἔστι, wenn es möglich ist, Od. 4, 193; bes. mit der Negation, οὐκ ἔστι Διῒ μάχεσθαι, man kann nicht mit Zeus kämpfen, Il. 21, 193; vgl. 13, 786. 15, 556. 20, 97; οὐκ ἔστ' οὐδ' ἔοικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι 14, 212; οὔ πως ἔστι, Od. 5, 137; οὐδέ πη ἔστιν, Il. 6, 267. 24, 71; θάλασσα δ' οὐκ ἔτ' ἦν ἰδεῖν, war nicht mehr zu sehen, Aesch. Pers. 411; οὐκ ἔστι πέρσαι σοι τὸ Δαρδάνου πέδον Soph. Phil. 69; oft mit der Negation. auch mit folgdm ὥστε, ἆρ' ἔστιν ὥστε κἀγγύθεν θέαν λαβεῖν 652; vgl. Eur. Hipp. 705; περὶ ὧν ἰδόντι μόνον ἐστὶν εἰδέναι Plat. Theaet. 201 b; ἄλλα μυρί' ἂν εἴη λέγειν, man könnte viel Anderes sagen, Polit. 271 e; ἐδόκει τὸ ἀπάγειν οὐκ εἶναι ἄνευ πολλῶν νεκρῶν, schien ohne großen Verlust nicht möglich, Xen. An. 5, 2, 9; ἔστι μὲν – ἔστι δέ entspricht sich so, Plat. Theaet. 192 e; Xen. Cyr. 1, 6, 11; vgl. Od. 15, 391. – Zuweilen folgt der acc. c. inf., οὔπως ἔστιν – μεθ' ὑμῖν δαίνυσθαί τ' ἀκέοντα Od. 2, 310; ἁδόντα δ' εἴη με τοῖς ἀγαθοῖς ὁμιλεῖν Pind. P. 2, 90; ἦ γάρ ποτ' ἔστιν ἐκπεσεῖν ἀρχῆς Δία Aesch. Prom, 759; vgl. Pers. 100; οὐκ ἔστι τοὺς θανόντας ἐς φάος μολεῖν Eur. Alc. 1079; τὰς ναῦς οὐκ ἔστιν ἀνελκύσαντας διαψῦξαι Thuc. 7, 12; der dat., ἔστι δὲ τερπομένοισιν ἀκούειν, Od. 15, 393. – Oft οὐκ ἔστι, οὐκ ἔστι ταῦτα, das geht nicht an, ist nicht möglich; – das partic., ἐκβῆναι οὐκ ὄν, da es nicht anging, Dem. 50, 22; vgl. χαλεπὸν ὄν, obgleich es schwer ist, 55, 35. – 2) sein als Copula, überall. Zu bemerken sind die Fälle, – a) wo das adv. dabei steht u. εἶναι eigentlich die Existenz, das adv. eine Modification derselben ausspricht; οὕτω πη τάδε, γ' ἐστὶ – ὡς ἀγορεύεις, so verhält es sich, Il. 24, 373; οὐδὲ Λυκόοργος δὴν ἦν 6, 130; διαγνῶναι χαλεπῶς ἦν ἄνδρα ἕκαστον 7, 424; Κουρήτεσσι κακῶς ἦν Il. 9, 551. Seltener in Prosa; ἡ διακομιδὴ ἀσφαλέως ἡμῖν ἔσται Her. 3, 134; ὁποτέρως ἔσται, ἐν ἀδήλῳ Thuc. 1, 78; ἔλασσον εἶναι, im Nachtheil stehen, 6, 88; vgl. 5, 23; διαφερόντως εἶναι Plat. Legg. X, 892 c. Häufig καλῶς εἶναι, Xen. An. 4, 3, 8. 7, 3, 43. Davon zu unterscheiden sind die adv., welche die Stelle fehlender adj. vertreten, ἐγγύς, πόῤῥω, ἐμποδὼν εἶναι u. ä. – b) das partic. ὤν entspricht oft dem deutschen als, wenn es eine Apposition anfügt, τοιοῦτος ὤν, als ein solcher, bes. häufig bei Altersbestimmungen u. wenn ein Substantiv od. Adjectiv mit einem Particip verbunden werden soll, ἀνὴρ συμφορῇ ἐχόμενος καὶ οὐ καθαρὸς χεῖρας ἐών Her. 1, 35. – c) mit Participien bildet es nicht selten Umschreibungen, in denen aber der Begriff des Seins von dem des Verbums aus einander zu halten ist, c. praes., Ὀρέστης φεύγων ἐστί, ist ein Fliehender, auf der Flucht, nicht = φεύγει, Aesch. Ch. 134, wie αἰδόμενός τις ἔστω Eum . 519, Einer, der im Zustande des Scheu Empfindenden verharrt; ὅτοις τάδ' ἔστ' ἀρέσκοντα Soph. O. R. 274; οὐδέν ἐστ' ἀπόν 1285; ἦ γὰρ εἴην οὐκ ἂν εὖ φρονῶν Ai. 1309; δρῶν γὰρ ἦν τοιαῦτά με 1303; ἐμοὶ μὲν ἥδ' ὁδὸς ἔσται μέλουσα Phil. 1435. – Anders mit dem Artikel, τίς δ' ἦν ὁ ἔχων, wer war der, der da hatte, der Besitzer, Xen. Cyr. 7, 2, 28; ἔσται ὁ κρίνων, der Richter 2, 3, 12; τίς ἔσται οὑπικωλύσων τάδε; Soph. Phil. 1226; ὅστις ἦν ἐκεῖνον ὁ κτανών O. R. 140; αὐτὸς ἦν ὁ μαρτυρῶν, der Zeuge, Aesch. Eum. 765; Suppl. 566 u. A. – Ganz verschieden, wo das Particip für sich zu nehmen, wie Xen. καὶ ἐνθάδ' εἰμὶ σὺν πολλῷ φόβῳ διάγων, ich bin hier, u. zwar mit großer Furcht, An. 3, 3, 2. – Καὶ τί ποτ' ἐστὶν οὗτος ἐκείνου διαφέρων, anders als διαφέρει, worin ist er (dauernd) unterschieden, Plat. Gorg. 500 c; ἔστι δὲ ὄντως ὄν Legg. X, 894 a; vgl. Her. 3, 49. 108. – Am häufigsten c. part. perf.; τετληότες εἰμέν Il. 5, 873; εἰ δ' ἦν τεθνηκώς Aesch. Ag. 843; ἐκ πατρὸς μέν εἰμι Τελαμῶνος γεγώς Soph. Ai. 1278; τίς χρόνος τοῖσδ' ἐστὶν ἐληλυθώς O. R. 735; ὧν πρότερον ἐπιστήμην εἰληφότες ἦμεν Plat. Phaed. 76 b; πόσον ἁμάρτημα φῂς εἶναι γεγονὸς ἡμῖν Crat. 274 e; δεδρακότες εἰσίν Thuc. 3, 68; βεβοηθηκότες ἦσαν Xen. An. 6, 2, 24; im pass., ὡς ἕκαστος ἦν τεταγμένος Aesch. Pers. 373; ὁθούνεκ' ἔσοιθ' ἅμ' ὠρφανισμένος Soph. Tr. 937. – C. part. aor., προδείσας εἶμί Soph. O. R. 90; οὐ σιωπήσας ἔσει 1146; τίν' αὐδὴν τήνδε γηρυθεῖσ' ἔσῃ Aesch. Suppl. 455; κατακανόντες ἔσεσθε Xen. An. 7, 6, 36. – 3) Dieses sein wird mit dem gen. u. mit vielen Präpositionen zur genauern Bestimmung des Prädicats verbunden: – a) mit dem gen., zunächst die Abkunft od. Abstammung auszudrücken; πατρὸς δ' εἴμ' ἀγαθοῖο, αἵματός εἰς ἀγαθοῖο, von gutem Vater, aus gutem Geblüt, Od. 4, 611; ὢν ἐλευθέρου πατρός Aesch. Ch. 902; πατρὸς μὲν οὖσα γένεσιν Εὐρύτου Soph. Ir. 379; τίνος εἶ σπέρματος πατρόθεν O. C. 214; γένος μέν εἰμι τῆς περιῤῥύτου Σκύρου Phil. 239; sonst mit ἐκ, z. B. ἐκ Παιονίης Il. 21, 154; ἐξ ἐλευθέρων ἀνδρῶν Soph. Tr. 300; vgl. ἐκ; – πατρὸς τίνος ἐστὶ καὶ μητρός; Plat. Conv. 203 a; οἰκίας μεγάλης καὶ εὐδαίμονος Prot. 316 b, aus einem großen Hause; so ἀπό Plat. Conv. 181 b, ἐκ Gorg. 471 a; – πόλεως ἐλαχίστης, μεγίστης εἶ, Thuc. 4, 59 Xen. An. 7, 3, 19; vgl. Thuc. 3, 70; Xen. An. 3, 1, 13; – ἐνθυμήθητε ἃ ἔσται ἐντεῦθεν, was daraus entstehen wird, 7, 1, 25. – Auch = bestehen aus, ἡ κρηπίς ἐστι λίθων μεγάλων Her. 1, 93. – b) mit dem gen., zur Bezeichnung einer Pflicht, Eigenthümlichkeit u. dgl., es ist die Sache; οὔτοι γυναικός ἐστιν ἱμείρειν μάχης Aesch. Ag. 914; vgl. Spt. 212; τό γ' αἴνιγμα οὐχὶ τοὐπιόντος ἦν ἀνδρὸς διειπεῖν, es konnte nicht der Erste Beste lösen, Soph. O. R. 393; σωφρόνων ἐστί Thuc. 1, 120; ἆρ' οὖν παντὸς ἀνδρός ἐστιν ἐκλέξασθαι Plat. Gorg. 500 a; τῶν νικώντων τὸ ἄρχειν ἐστίν, das Herrschen kommt den Siegern zu, Xen. An. 2, 1, 4; τὸ ναυτικὸν τέχνης ἐστί Thuc. 1, 142, erfordert Kunst; ἔστιν ὁ πόλεμος οὐχ ὅπλων τὸ πλέον, ἀλλὰ δαπάνης 1, 83; vgl. 5, 9; αὐτὸ τὸ σιγᾶν ὁμολογοῦντός ἐστί σου, verräth, daß du es zugiebst, Eur. I. A. 1151. Sprichwörtlich οὐ παντὸς ἀνδρὸς εἰς Κόρινθόν ἐσθ' ὁ πλοῦς, nicht Jeder kann nach Korinth fahren; τὸ ἐπιτιμᾶν παντὸς εἶναι, tadeln könne Jeder, Dem. 1, 16. – c) mit dem gen., das Eigenthum ausdrückend u. die Unterwürfigkeit; Τροίαν Ἀχαιῶν οὖσαν Aesch. Ag. 260; πόλις γάρ ἐστι πᾶσα τῶν ἡγουμένων Soph. Phil. 386; τὸ κράτος ἐστὶ τοῦ βασιλέος Her. 3, 117; Κοτύωρα ἦν ἐκείνων Xen. An. 5, 5, 7; ἔλαθον ὄντες ἀεὶ τῶν ἐπιθεμένων Plat. Polit. 307 c, eine Beute derer, die sie angriffen; vgl. Gorg. 508 d; μήτε συγγνώμης μήτ' ἄλλου μηδενός εἰσιν, ἀλλ' ἢ τοῦ πλείονος, sondern nur dem Gewinn ergeben, nehmen weder auf Mirleid noch sonst Etwas Rücksicht, Dem. 37, 53. Häufig ἑαυτοῦ εἶναι, sein eigener Herr sein. – Hieran reiht sich οὐδετέρων ὄντες, neutral, Thuc. 5, 84; τῆς αὐτῆς γνώμης εἶναι 5, 46; τούτου τοῦ τρόπου πώς εἰμ' ἀεί Ar. Plut. 246; εἶ γὰρ τῶν φίλων 345, gehörst zu den Freunden; Ἀθηναῖοί εἰσι τῶν ἡγουμένων, gehören zu den Anführern, Plat. Prot. 324 c; ἔστι γὰρ δὴ τῶν καλλίστων σοφία Conv. 204 b; ἅτε τοῦ Ἀπόλλωνος ὄντες, dem Apollo geweiht, Phaed. 75 b; ἔστι τῶν αἰσχρῶν, es gehört zu den schimpflichen Dingen, ist schimpflich, Dem. 2, 2. – Auch das Alter wird so bezeichnet, εἶναι ἐτῶν τριάκοντα, von dreißig Jahren sein, Xen. Hell. 3, 1, 14; vgl. Her. 1, 26. – d) ἔκ τινος εἶναι, s. ἐκ, bestehen; ἐξ ὀνομάτων μόνον οὐκ ἔστι ποτὲ λόγος Plat. Soph. 262 a; ἐκ πολλῶν μερῶν ὄν, daraus bestehend, 245 b; – δ ιὰ φόβου εἶναι, = φοβεῖσθαι u. ä., s. διά; – εἴς τινα, sich auf Einen beziehen; ἐλπίδες εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον οὖσαι Plat. Phil. 39 e; Alc. I, 126 a; – ἐν τινι, häufige Umschreibung, ἐν ὀργῇ εἶναι = ὀργίζεσθαι, wie versari; ἐν τῇ τέχνῃ εἶναι, s. ἐν; – εἰ γὰρ ἐν τούτῳ εἴη, wenn es daran läge, Plat. Prot. 310 e; ἐπί τινι εἶναι, s. ἐπί; – μετά τινος u. σύν τινι, wie ἀμφί u. περί τινι εἶναι, s. diese Präpositionen. – 4) In vielen Vrbdgn liegt in εἶναι mehr als das bloße sein: – a) bedeu ten; τὸ γὰρ εἴρειν λέγειν ἐστί Plat. Crat. 398 d; οὐκοῦν τὸ ἐν ὄχλῳ τοῦτό ἐστιν ἐν τοῖς μὴ εἰδόσιν Gorg. 459 a; οἱ δοκοῦντες εἶναί τι, die sich Etwas zu sein dünken, vgl. οὐδὲν εἴμ' ἄρα, Ar. Vesp. 997; Xen. Cyr. 6, 2, 8; τὰ δὶς πέντε δέκα ἐστίν, zweimal fünf macht zehn. Bes. τοῦτ' ἔστιν, das heißt, bedeutet; ὅπερ ἐστί, was soviel bedeutet wie, Plut. Popl. 17. – b) sich befinden, aufhalten, Thuc. u. A. – c) entstehen, sich ereignen u. dgl.; ὅθεν τὰ δεινὰ πλήγματ' ἦν γενειάδων Eur. I. T 1366; αὐτίκα βοὴ ἦν Thuc. 3, 22; τί οὖν ἦν τοῦτο; wie kam das? Plat. Phaed. 58 a; ἔσται τοίνυν σοι, ἐὰν ἐμοὶ συνῇς, ἀπιέναι βελτίονι γεγονότι Prot. 318 a; vgl. Gorg. 455 d; πόθεν γὰρ ἔσται βιοτά; Soph. Phil. 1160, woher soll Lebensunterhalt kommen? ἔσται ταῦτα, das soll geschehen, Plat. Theaet. 194 d; ὡς δ' ἦσαν ἐμβολαὶ δοράτων Plut. Coriol 9. – 5) Pleonastisch tritt εἶναι scheinbar hinzu in Vrbdgn, wie τόν ποτέ οἱ Κινύρης δῶκε ξεινήϊον εἶναι, Il. 11, 20, er gab es ihm, daß es ihm ein Gastgeschenk sei, zum Gastgeschenke; bes. bei nennen, μάτρωος δ' ἐκάλεσσέ μιν ἰσώνυμον ἔμμεν Pind. Ol. 9, 64, nannte ihn, so daß er denselben Namen hatte; σοφιστὴν δή τοι ὀνομάζουσι τὸν ἄνδρα εἶναι Plat. Prot. 311 e; στρατηγὸν ἀπεδέξαντο αὐτέων εἶναι Μελάνθιον Her. 5, 97; auffallender in absoluten, bes. einschränkenden Zwischensätzen, ἐγὼ δὲ τούτοις ἅπασι κατὰ τοῦτο εἶναι οὐ ξυμφέρομαι, in dieser Beziehung, Plat. Prot. 317 a; τὸ κατὰ τοῦτον εἶναι Xen. An. 1, 6, 9, wenigstens was ihn betrifft; τὸ μὲν τήμερον εἶναι, für heute, Plat. Crat. 396 e; ἐάσωμεν τὸ νῦν εἶναι, für jetzt, Rep. VI, 506 e; Xen. An. 3, 2, 37 Cyr. 5, 3, 42; τὸ μὲν ἐπ' ἐκείνοις εἶναι ἀπολώλατε Hell. 3, 5, 9; τόγε ἐπ' ἐκείνῳ εἶναι ἐσώθης Lys. 13, 58; τὸ ἐπ' ἐμοὶ εἶναι, so viel an mir liegt, Thuc. 8, 48; τὸ παρὰ τῶν εἰδότων εἰς δύναμιν εἶναι γεγραμμένα Plat. Polit. 300 c, nach Vermögen. Bes. häufig ἑκὼν εἶναι, s. d. W. – Ueber die Auslassungen der Copula εἶναι sind die Grammatiken und für Homer besonders Lehrs Aristarch. ed. 2 p. 364 zu vergleichen. Derselbe p. 344 über Formen von εἶναι zu Anfang des Verses.

French (Bailly abrégé)

impf.ou ἦν, f. ἔσομαι;
pour l’ao. et le pf. on emploie les temps corresp. de γίγνομαι;
A. être :
I. être, exister : θεοὶ αἰὲν ἐόντες IL les dieux qui existent éternellement ; οἱ ὄντες, les vivants ; οἱ οὐκ ὄντες THC ceux qui ne sont plus, les morts ; ἐσσόμενοι ἄνθρωποι IL ou simpl. ἐσσόμενοι IL les hommes qui existeront plus tard, la postérité ; ἔτ’ εἰσί OD ils existent encore ; οὐ δὴν ἦν IL il ne vécut pas longtemps ; τεθνηῶτος μηδ’ ἔτ’ ἐόντος OD qui est mort, qui n’est plus ; en parl. d’événements, de circonstances être, se produire, arriver : αὐτίκα βοὴ ἦν THC aussitôt fut jeté le cri (d’alarme) ; ἕως ἂν ὁ πόλεμος ᾖ THC pour tout le temps que durera la guerre ; τὰ τ’ ἐόντα τὰ τ’ ἐσσόμενα πρό τ’ ἐόντα IL le présent, l’avenir et le passé (litt. les choses qui étaient auparavant) ; τῆς προδοσίας οὔσης THC à cause de la trahison (litt. attendu qu’il y avait trahison) ; en ce sens, ἔστι et εἰσί entrent dans diverses locut. suivies d’un relatif : οὐκ ἔσθ’ ὃς σῆς γε κύνας κεφαλῆς ἀπαλάλκοι IL non, il n’y a pas un être qui puisse éloigner de ta tête les chiens ; ἔστιν ὅστις κατελήφθη XÉN il y eut un homme qui fut surpris ; οὐδεὶς ἦν ὅστις οὐκ ᾤετο XÉN il n’y avait personne qui ne crût ; εἰσὶν οἵ, ἦσαν οἵ, il y a, il y avait des gens qui, etc. ; εἰσί τίνες οἵ THC il y en a qui, etc. ; ἐστὶν ἅ THC il y a des choses qui ou que, etc. Le sg. ἐστί se construit même avec un suj. plur. ἔστιν οἵ (pour εἰσὶν οἵ) HDT il y a des gens qui ; ἔστιν οὕστινας ἀνθρώπους τεθαύμακας ; XÉN y a-t-il des hommes pour qui tu éprouves de l’admiration ? ἔστιν ὅτε καὶ οἷς βέλτιον τεθνάναιζῆν PLAT il y en a même parfois qui préfèrent la mort à la vie ; de même avec un relat. ἔστιν ἔνθα XÉN, ἔστιν οὗ, ἔστιν ὅπου ATT il y a des endroits où, des circonstances où, càd en certains endroits, en certaines circonstances ; ἔσθ’ ὅπως, il se peut que, en quelque manière ; οὐκ ἔστιν ὅπως, οὐκ ἔσθ’ ὅπως, il n’est pas possible que, il n’y a pas moyen que, en aucune manière ; οὐκ ἔστιν ὅτου ἕνεκα XÉN il n’y a pas de raison pour que ; ἔστιν ὅτε, ἔσθ’ ὅτε, il y a des cas où, il arrive que;
II. être, p. opp. à paraître : οὐ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλ’ εἶναι θέλει ESCHL il veut non paraître le meilleur, mais l’être ; διπλασίαν τὴν δύναμιν εἰκάζεσθαι ἢ ἔστιν THC on supposerait la puissance (athénienne) double de ce qu’elle est réellement ; ὤν, οὖσα, ὄν, celui, celle, ce qui est en réalité, ce qui est réel ou vrai : τὸν ἐόντα λέγειν λόγον HDT ou τῷ ἐόντι χρήσασθαι HDT dire la vérité ; τὰ ὄντα ἀπαγγέλλειν THC faire connaître à son retour le véritable état des choses ; τὸ ὄν PLAT ce qui est réellement, ce qui est réel ou vrai ; τὰ ὄντα PLAT m. sign. ; adv. • τῷ ὄντι, en réalité, réellement, véritablement ; τὰ ὄντα, les biens, les ressources, litt. ce qui existe en réalité;
III. ἐστί • impers.
1 cela est, cela a lieu : ἦν ἀμφὶ ἀγορὰν πλήθουσαν, ἦν περὶ πλήθουσαν ἀγοράν XÉN c’était à peu près l’heure où le marché est plein;
2 il est possible : ἔστι μὲν εὕδειν, ἔστι δὲ τερπομένοισιν ἀκούειν OD nous pouvons, si cela nous plaît (litt. il nous est loisible de) dormir et nous récréer à écouter (des récits) ; ἔστι τεκμήρια ὁρᾶν XÉN vous pouvez en voir des preuves ; οὐκ ἔστι Διῒ μάχεσθαι IL il n’est pas possible de lutter contre Zeus ; οὐκ ἔστι πέρσαι σοι τὸ Δαρδάνου πέδον SOPH tu ne peux bouleverser le sol (càd détruire la ville) de Dardanos ; avec une prop. inf. : οὔ πως ἔστι μεθ’ ὑμῖν δαίνυσθαι ἀκέοντα OD il ne (m’)est pas possible de manger à contrecœur au milieu de vous ; οὐκ ἔστι τοὺς θανόντας ἐς φάος μολεῖν EUR les morts ne peuvent venir à la lumière du jour ; abs. εἴ τί που ἔστι OD si cela est possible en quelque mesure;
B. εἰμί copulatif :
I. au sens gén. de « être », construit;
1 avec un adj. : φανερὰ ἦσαν καὶ ἵππων καὶ ἀνθρώπων ἴχνη πολλά XÉN on voyait clairement beaucoup de traces de pas de chevaux et d’hommes;
2 avec un adv. ἅλις δέ οἱ ἦσαν ἄρουραι IL (Tydée) avait une vaste étendue de champs ; ἐγγὺς ἦσαν οἱ ὁπλίται XÉN les hoplites étaient là tout près ; ὧδ’ ἔστω IL qu’il en soit ainsi ; καλῶς ἔσται XÉN tout ira bien ; Κουρήτεσσιν κακῶς ἦν IL les choses allaient mal pour les Courètes;
3 avec un adj. pour marquer la qualité ou la condition : φανερὸς ἦν δημοτικὸς καὶ φιλάνθρωπος ὤν XÉN (Socrate) se montrait ouvertement ami du peuple et philanthrope;
4 avec un participe prés. pour marquer un état durable ou habituel : φεύγων Ὀρέστης ἐστίν ESCHL Oreste est en exil, càd vit en exil (φεύγει signifierait est banni en ce moment même, vient d’être banni) ; ἦ γὰρ εἴην οὐκ ἂν εὖ φρονῶν SOPH car je ne serais certes pas un être raisonnable (et non en ce moment je ne parlerais pas ou je n’agirais pas raisonnablement) ; εἰσὶ ἐόντες HDT ils se trouvent être, ils sont ; ἐστὶ ἐοῦσα HDT elle se trouve être, elle est;
5 avec un part. pf. pour marquer un état durable : ῥίγιστα τετληότες εἰμέν IL nous nous trouvons depuis longtemps supportant les plus graves ennuis ; ἐκ πατρὸς μέν εἰμι Τελαμῶνος γεγώς SOPH je me trouve avoir pour père Télamôn ; ἐποιοῦντο διαβάσεις ἐκ τῶν φοινίκων οἳ ἦσαν εκπεπτωκότες XÉN on fit des ponts avec les palmiers qui étaient là abattus;
6 avec différents cas pour marquer divers rapports :
• avec le gén. pour marquer
;
-- l’origine, la descendance : πατρὸς δ’ εἰμ’ ἀγαθοῖο IL je suis né d’un père illustre ; αἵματος εἶς ἀγαθοῖο OD tu es d’un sang généreux;
-- le lieu d’origine : γένος μέν εἰμι τῆς περιρρύτου Σκύρου SOPH par ma naissance je suis de Skyros baignée par les flots;
-- l’âge : ἦν ἐτῶν ὡς τριάκοντα XÉN il était âgé d’environ trente ans;
-- la matière : ἦν ἡ κρηπὶς λίθου ξεστοῦ XÉN la base était faite d’une pierre polie;
-- la mesure, la grandeur : τοῦ δὲ Μαρσύου τὸ εὖρός ἐστιν εἴκοσι καὶ πέντε ποδῶν XÉN la largeur du fleuve Marsyas est de vingt-cinq pieds;
-- la valeur ou le prix : τὸ τίμημα τῆς χώρας ιξακισχιλίων ταλάντων ἐστίν DÉM le prix du territoire est de 6000 talents;
-- le tout dont on désigne une partie : Κριτίας τῶν τριάκοντα ἦν XÉN Critias était des trente (tyrans) ; ἐτύγχανε βουλῆς ὤν THC il se trouvait faire partie du sénat ; ἦσάν τινες μὲν Φιλίππου, τινὲς δὲ τοῦ βελτίστου DÉM quelques-uns étaient du parti de Philippe, quelques autres du parti le plus honnête (càd du parti du bien public) ; οὐδετέρων ὄντες THC n’étant ni d’un parti ni de l’autre, étant neutres;
-- la possession : Τροίαν Ἀχαιῶν οὖσαν ESCHL Troie aux mains des Grecs ; τὸ πεδίον ἦν μέν κοτε Χορασμίων HDT la plaine appartenait jadis aux Khorasmies;
-- la dépendance : βασιλεὺς νομίζει καὶ ὑμᾶς ἑαυτοῦ εἶναι XÉN le roi croit d’ailleurs que vous êtes en son pouvoir;
-- la fonction : οἰκονόμου ἀγαθοῦ ἐστιν εὖ οἰκεῖν τὸν ἑαυτοῦ οἶκον XÉN c’est le devoir d’un bon intendant de bien administrer sa maison ; τῶν νικώντων τὸ ἄρχειν ἐστίν XÉN c’est aux vainqueurs qu’il appartient de commander ; τὸ ναυτικὸν τέχνης ἐστίν THC la marine est affaire d’art;
-- les inclinations de l’esprit ou du caractère : τῆς αὐτῆς γνώμης εἶναι THC être du même avis;
• avec le dat. pour marquer :
-- la possession
 : εἰσίν μοι παῖδες IL j’ai des enfants ; ἦν ἡμῖν Λάϊός ποθ’ ἡγεμών SOPH Laïus était jadis notre roi ; σοὶ κατηφείη καὶ ὄνειδος ἔσσεται IL ce sera pour toi une honte et un opprobre;
-- une idée de communauté ou de relation : ἐμοὶ οὐδέν ἐστι πρὸς τοὺς τοιούτους ISOCR je n’ai rien de commun avec de tels hommes ; μηδὲν εἶναι σοὶ καὶ Φιλίππῳ πρᾶγμα DÉM (qu’)il n’y a rien de commun entre toi et Philippe ; ou simpl. sans verbe : τί ἐμοὶ καὶ σοί ; ATT quoi de commun entre toi et moi ?;
-- avec un pron. pers. au dat. accompagné d’un participe, marquant un sentiment de l’âme (désir, attente, plaisir, etc.) : ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη IL j’en serais charmé ; ἐπανέλθωμεν, εἴ σοι ἡδομένῳ ἐστίν PLAT revenons à notre sujet, si cela t’est agréable ; ἦν αὐτῷ προσδεχομένῳ THC (Nicias) s’y attendait (litt. l’événement se produisait pour Nicias s’y attendant);
7 avec diverses prépositions : εἶναι ἀμφὶ τὰ ἱερά XÉN être occupé aux sacrifices (v. ἀμφί) ; εἶναι ἀπό τινος XÉN descendre de qqn (v. ἀπό) ; εἶναι διὰ φόβου THC être en crainte, etc. (v. διά) ; πατρὸς ἐξ ἀγαθοῦ εἶναι IL être né d’un père illustre (v. ἐκ) ; οἱ ἐν τέλει ὄντες THC ceux qui sont en charge, les magistrats ; ὡς ἦν ἥλιος ἐπὶ δυσμαῖς XÉN comme le soleil était près de se coucher ; ἐπί σοι ἔσται XÉN cela sera en ton pouvoir, dépendra de toi ; βουλεύεται ὅπως μήποτε ἔτι ἔσται ἐπὶ τῷ ἀδελφῷ XÉN (Cyrus) examine comment il pourrait ne plus être sous la dépendance de son frère, etc.
II. être la même chose que, avoir la valeur ou la signification de, signifier : τοῦτ’ ἔστι ATT c’est-à-dire ; ὅπερ ἐστί PLUT ce qui revient à dire, ce qui signifie ; τὰ δὶς πέντε δέκα ἐστίν XÉN deux fois cinq font litt. sont dix;
C. εἰμί explétif. -- Dans le grec class. l’inf. εἶναι paraît explétif dans diverses locut. : ἑκὼν εἶναι, ἑκόντος εἶναι, etc. (v. ἑκών) ; τὸ ἐπ’ ἐμοὶ εἶναι THC autant qu’il est en moi ; τὸ κατά τοῦτον εἶναι XÉN en ce qui le regarde ; τὸ ἐπ’ ἐκείνοις εἶναι ἀπολώλατε XÉN s’il n’avait tenu qu’à ceux-là (aux Lacédémoniens), vous étiez perdus ; τὸ σύμπαν εἶναι HDT en somme ; κατὰ δύναμιν εἶναι IL selon (mes, tes, ses, etc.) moyens ; dans la mesure de (mes, tes, ses, etc.) forces;
D. REM. :
I. Accentuation
 : À l’ind. prés. toutes les formes de εἰμί, sauf εἶ, sont enclitiques. Au sens copulatif, elles sont accentuées quand elles expriment l’existence ou une manière d’être (v. A. I. et II.). La 3ᵉ pers. du sg. n’est pas oxyton (ἐστίν), mais paroxyton (ἔστι) -- quand elle signifie « il est, il y a » : ἔστι θεός, il y a un dieu ; -- quand elle se trouve au commencement de la prop. : ἔστιν οὕτως, il en est ainsi ; -- au sens de « il est possible » (v. ci-dessus A. III.) ; -- après les particules οὐ, μή, εἰ, ὡς, καὶ ; après les formes avec élision τοῦτ’ (pour τοῦτο) et ἀλλ’ (pour ἀλλά);
II. Particularités de syntaxe : ἔστι et ἦν se construisent qqf avec un sujet pluriel (masc. et fém.), d’ord. au commenc. de la prop., au sens de notre « il est, il était ; il y a, il y avait » : ἔστι δὲ μεταξὺ ἑπτὰ στάδιοι HDT il y a un intervalle de sept stades ; ἔστι… ἄρχοντές τε καὶ δῆμος PLAT il y a… des magistrats et un peuple ; voy. également ci-dessus la construct. ἔστιν οἵ (v. A. I.).
Étymologie: DELG vieux verbe i.-e. athém. ; cf. skr. émi, ési, éti, etc.

English (Autenrieth)

2 sing. ἐσσί, εἴς (never εἶ), 1 pl. είμέν, 3 pl. ἔᾶσι, subj. ἔω, εἴω, 3 ἔῃσι, ᾖσι, 3 pl. ἔωσι, ὦσι, opt. 2 ἔοις, 3 ἔοι, inf. ἔ(μ)μεν(αι), part. ἐών, ἔοῦσα, ἐόν, ipf. ἔα, ἦα, ἔον (ἔην), 2 ἔησθα, ἦσθα, 3 ἔην, ἤην, ἦεν, du. ἤστην, pl. ἔσαν, iter. ἔσκον, fut. ἔ(ς)σομαι, ἔ(ς)σεαι, ἔ(ς)σεται, ἐ(ς)σόμεθα: as copula, meaning to be, forms of the pres. ind. are enclitic, with the exception of ἔᾶσι. But they are not enclitic in the meaning exist, be possible; so at the beginning of a sentence, and ἔστι after οὐκ, καί, εἰ, and ὡς. Ζεῦ πάτερ, ἦ ῥα ἔτ' ἔστε θεοί, ‘ye do then still exist,’ Od. 24.352 ; εἴ τι<<><>> που ἔστι, πίθοιό μοι, ‘if it be anywise possible,’ Od. 4.193 . εἶναι is used in Hom. as elsewhere to form periphrastic tenses, τετληότες εἰμέν (=τετλήκαμεν), Il. 5.873 ; βλήμενος ἦν, Il. 4.211; and it is the usual verb to denote possession, εἰσίν μοι παῖδες, Il. 10.170; ὄφρα οἱ εἴη πίνειν, ‘have (a chance) to drink,’ <<><>> 248; phrases, ἔνδον ἐόντων, ‘of her store’; ὅπως ἔσται τάδε ἔργα, ‘what turn affairs will take’; εἴη κεν καὶ τοῦτο, ‘this might well come to pass’; ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη, ‘it would please me well’; καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι, ‘for future generations,’ ‘for posterity to hear’; εἴ ποτ' ἔην γε, ‘if indeed he ever was’—as if his existence had been but a dream after all.—Ellipsis of ἐστί is freq., of other forms rare, sc. ἔῃ, Il. 14.376.

English (Slater)

εἰμί (εἰμ(ί), [ἔσσι], ἐσσί, ἔστι(ν), ἐστί(ν), ἔσθ, εἰμέν, ἐντί, εἰσίν, ἔντι; εἴην, εἴη; ἔστω; ἐών, ἐόντα, ὄντα, ἐόντων, ἐοῖσα, ἐοῖσαν, ἐόντων; ἔμμεναι, ἔμμεν, εἶναι codd.]: fut. ἔσομαι, ἔσσομαι, ἔσεται, ἔσσεται, ἔσται; ἐσσομένας gen., ἐσσόμενον, ἐσσόμενα; ἔσσεσθαι, ἔσεσθαι: impf. ἦν, ἔσαν, ἦσαν; ἔσκεν.)
   1 be. <span class=mstonen>A
   1 c. predicative adj.
   a ἄπιστον ἐμήσατο πιστὸν ἔμμεναι (O. 1.32) τὸ πόρσω δ' ἐστὶ σοφοῖς ἄβατον κἀσόφοις (O. 3.44) θεὸς εὔφρων εἴη λοιπαῖς εὐχαῖς (O. 4.13) ἠὺ δ' ἔχοντες σοφοὶ καὶ πολίταις ἔδοξαν ἔμμεν (O. 5.16) ἦν δὲ κλέος βαθύ (O. 7.52) φανερὰν ἐν πελάγει Ῥόδον ἔμμεν ποντίῳ (O. 7.56) τερπνὸν δ' ἐν ἀνθρώποις ἴσον ἔσσεται οὐδέν (O. 8.53) μάτρωος δ' ἐκάλεσσέ μιν ἰσώνυμον ἔμμεν (O. 9.64) ὁ δὲ λόγος δόξαν φέρει, λοιπὸν ἔσσεσθαι στεφάνοισί νιν ἵπποις τε κλυτὰν (P. 1.37) γένοἰ οἷος ἐσσὶ μαθών (P. 2.72) [ἀβάπτιστός εἰμι (codd.: εἶμι Schnitzer) (P. 2.80) ] σμικρὸς ἐν σμικροῖς, μέγας ἐν μεγάλοις ἔσσομαι (P. 3.107) “ἔσομαι τοῖος” (P. 4.156) δίδυμαι γὰρ ἔσαν ζωαί (P. 4.209) πόνων δ' οὔ τις ἀπόκλαρός ἐστιν οὔτ ἔσεται (P. 5.54) εὐθύτομόν τε κατέθηκεν Ἀπολλωνίαις ἀλεξιμβρότοις πεδιάδα πομπαῖς ἔμμεν ἱππόκροτον σκυρωτὰν ὁδόν (P. 5.92) ἐδόκησέν τε ὕπατος ἀμφὶ τοκεῦσιν ἔμμεν πρὸς ἀρετάν (P. 6.42) “κρυπταὶ κλαίδες ἐντὶ σοφᾶς Πειθοῦς ἱερᾶν φιλοτάτων” (P. 9.39) θεὸς εἴη ἀπήμων κέαρ (P. 10.21) θαμὰ δ' ἀλλοδαπῶν οὐκ ἀπείρατοι δόμοι ἐντί (N. 1.24) ἐστὶ δ' αἰετὸς ὠκὺς ἐν ποτανοῖς (N. 3.80) τὸ δ' ἐναντίον ἔσκεν (N. 5.31) σέο δὲ προπράον' ἔμμεν ξεῖνον ἀδελφεόν τ (Schr.: προπρεῶνα μέν codd.) (N. 7.86) ξανθοκομᾶν Δαναῶν ἦσαν μέγιστοι <¯˘¯> (N. 9.17) ἁ Μοῖσα γὰρ οὐ φιλοκερδής πω τότ' ἦν οὐδ ἐργάτις (I. 2.6) ἐσσὶ γὰρ ὦν σοφός (I. 2.12) οὐκ ἀγνῶτες ὑμῖν ἐντὶ δόμοι οὔτε κώμων (I. 2.30) ἰατὰ δ' ἐστὶ βροτοῖς σύν γ ἐλευθερίᾳ καὶ τά (ἔστι Er. Schmid) (I. 8.15) ἄλοχον εὐειδέα θέλων ἑκάτερος ἑὰν ἔμμεν (Tricl.: ἔμμεναι codex) (I. 8.29) ἦν γὰρ τὸ πάροιθε φορητὰ sc. Delos fr. 33d. 1. νεόπολίς εἰμι (Pae. 2.28) ἄνιππός εἰμι (Pae. 4.27) λίαν μοι [δέο]ς ἔμπεδον εἴη κεν (Pae. 4.49) κατεκρίθης δὲ θνατοῖς ἀγανώτατος ἔμμεν (Pae. 16.7) = fr. 147 Schr. σῶμα δ' ἐστὶ θνατόν Παρθ. 1. 1. τί ἔρδων φίλος σοι εἴην, τοῦτ αἴτημί σε (<ἂνγτ; εἴην coni. Christ) fr. 155. 3. νὸκακ ἔμμεναι fr. 169. 17.
   b with infinitive added. ἦν δ' ἐσορᾶν καλός (O. 8.19) εἲην εὑρησιεπὴς ἀναγεῖσθαι (O. 9.80) “ἐντὶ μὲν θνατῶν φρένες ὠκύτεραι κέρδος αἰνῆσαι” (P. 4.139) εἰμὶ δ' ἄσχολος ἀναθέμεν (P. 8.29) ἐμοὶ δὲ θαυμάσαι θεῶν τελεσάντων οὐδέν ποτε φαίνεται ἔμμεν ἄπιστον (P. 10.50) καὶ τὸ σιγᾶν πολλάκις ἐστὶ σοφώτατον ἀνθρώπῳ νοῆσαι (N. 5.18) αἰδοῖος μὲν ἦν ἀστοῖς ὁμιλεῖν (I. 2.37)
   c impersonal. ἀλλὰ μοιρίδιον ἦν (P. 1.55)
   2 c. pred. subs. ἦν Τάνταλος οὗτος (O. 1.55) Σικελίας ἔσαν ὀφθαλμός (O. 2.9) εἰ δ' εἴη μὲν Ὀλυμπιονίκας, τίνα κεν φύγοι ὕμνον; (O. 6.4) Φοίβου γὰρ αὐτὸν φᾶ γεγάκειν πατρός, περὶ θνατῶν δ' ἔσεσθαι μάντιν ἐπιχθονίοις ἔξοχον (O. 6.50) ἐσσὶ γὰρ ἄγγελος ὀρθός (εεσι Π: ἔστι vel εἶσι Wi<*>.) (O. 6.90) ἐκέλευσεν νεῦσαι μιν ἑᾷ κεφαλᾷ ἐξοπίσω γέρας ἔσσεσθαι (O. 7.68) “φάτο δΕὐρύπυλος ἔμμεναι” (P. 4.34) “οὐδὲ μὰν χαλκάρματός ἐστι πόσις Ἀφροδίτας” (P. 4.87) “Ποίαν γαῖαν, ὦ ξεῖν, εὔχεαι πατρίδ' ἔμμεν;” (P. 4.98) “καρτερὸς ὅρκος ἄμμιν μάρτυς ἔστω Ζεὺς” (P. 4.167) ἐσσὶ δ' ἰατὴρ ἐπικαιρότατος (P. 4.270) βασιλεὺς ἐσσὶ (P. 5.16) Λαπιθᾶν ὑπερόπλων τουτάκις ἦν βασιλεύς (P. 9.14) φίλτατον παρθενικαὶ πόσιν ἢ υἱὸν εὔχοντ, ὦ Τελεσίκρατες, ἔμμεν (sc. σε) (P. 9.100) πάτραν ἵν' ἀκούομεν, Τιμάσαρχε, τεὰν ἐπινικίοισιν ἀοιδαῖς πρόπολον ἔμμεναι (N. 4.79) οὐκ ἀνδριαντοποιός εἰμ (N. 5.1) ξεῖνός εἰμι (N. 7.61) φαῖμέν κε γείτον' ἔμμεναι νόῳ φιλήσαντ ἀτενέι γείτονι χάρμα πάντων ἐπάξιον (N. 7.87) ἀρχοὶ δοὐκ ἔτ' ἔσαν Ταλαοῦ παῖδες (N. 9.14) οὐ θαῦμα σφίσιν ἐγγενὲς ἔμμεν ἀεθληταῖς ἀγαθοῖσιν (N. 10.51) πάμπαν θεὸς ἔμμεναι οἰκεῖν τ' οὐρανῷ (N. 10.58) “ἐσσί μοι υἱός” (Snell ἔσσι) (N. 10.80) φαίης κέ νιν ἄνδρ' ἐν ἀεθληταῖσιν ἔμμεν Ναξίαν πέτραις ἐν ἄλλαις χαλκοδάμαντ ἀκόναν (I. 6.72) τί ἔλπεαι σοφίαν ἔμμεν (Bergk: εἶναι Stobaeus: om. Clem. Alex.) fr. 61. 1. ἐν ξυνῷ κεν εἴη συμπόταισίν τε γλυκερὸν κέντρον fr. 124. 2. εὐδαιμόνων δραπέτας οὐκ ἔστιν ὄλβος fr. 134. φὰν δ' ἔμμεναι Ζηνὸς υἱοὶ καὶ κλυτοπώλου Ποσειδάωνος fr. 243. as inf. of purpose, ποτὶ γραμμᾷ μὲν αὐτὰν στᾶσε κοσμήσαις, τέλος ἔμμεν ἄκρον (P. 9.118) Θέμιν Μοῖραι ἇγον σωτῆρος ἀρχαίαν ἄλοχον Διὸς ἔμμεν fr. 30. 6.
   3 emphatic, there is, are ἐντὶ γὰρ ἄλλαι ὁδῶν ὁδοὶ περαίτεραι (O. 9.104) ἐξ ὀνείρου δαὐτίκα ἦν ὕπαρ (O. 13.67) ἔστι δὲ φῦλον ἐν ἀνθρώποισι ματαιότατον (P. 3.21) δυσθρόου φωνᾶς ἀνακρινόμενον ποινὰ τίς ἔσται πρὸς θεῶν (P. 4.63) ὅσαι τεἰσὶν ἐπιχωρίων καλῶν ἔσοδοι, τετόλμακε (P. 5.116) ἀλλ' ἔσται χρόνος οὗτος, ὃ (P. 12.30) ἔστι δ' ἐν εὐτυχίᾳ πανδοξίας ἄκρον (N. 1.10) εἰ πόνος ἦν, τὸ τερπνὸν πλέον πεδέρχεται (N. 7.74) ἐχθρὰ δ' ἄρα πάρφασις ἦν καὶ πάλαι (N. 8.32) ἦν γε μὰν ἐπικώμιος ὕμνος δὴ πάλαι (N. 8.50) ἔστι δέ τις λόγος ἀνθρώπων (N. 9.6) ἔστι δὲ καὶ κόρος ἀνθρώπων βαρὺς ἀντιάσαι (N. 10.20) “τίς δὴ λύσις ἔσσεται πενθέων;” (N. 10.77) οὐ γὰρ ἦν πενταέθλιον (Calliergus; ἦεν, ἦς codd.) (I. 1.26) ἔστιν δ' ἀφάνεια τύχας καὶ μαρναμένων (I. 4.31) τέθμιόν μοι φαμὶ σαφέστατον ἔμμεν τάνδ' ἐπιστείχοντα νᾶσον ῥαινέμεν εὐλογίαις (Boeckh: εἶναι codd.) (I. 6.20) οὐδ' ἔστιν οὕτω βάρβαρος οὔτε παλίγγλωσσος πόλις ἅτις οὐ Πηλέος ἀίει κλέος (I. 6.24) ]ον τέλος [ἔς]ται[ (ἔσσεται Σ̆{im}) Πα. 7C. 6. ἦν γάρ τι παλαίφατον[ fr. 140a. 69. “ἦν διακρῖναι ἰδόντ' λτ;οὐγτ; πολλὸς ἐν καιρῷ χρόνος” fr. 168. 6. χρυσέων βελέων ἐντὶ τραυματίαι (ἔντι alii) fr. 223.
   4 c. dat. (= ἔχω.) πολλά μοι ὑπ' ἀγκῶνος ὠκέα βέλη ἔνδον ἐντὶ φαρέτρας (= ἐστί Boeckh, wrongly) (O. 2.84) ἔστι δὲ καί τι θανόντεσσιν μέρος κὰν νόμον ἐρδόμενον (O. 8.77) πλατεῖαι πάντοθεν λογίοισιν ἐντὶ πρόσοδοι νᾶσον εὐκλέα τάνδε κοσμεῖν (N. 6.45) εἴη μή ποτέ μοι τοιοῦτον ἦθος, Ζεῦ πάτερ (N. 8.35) “ἔστι σοι τούτων λάχος” (N. 10.85) ἔστι δὲ καὶ διδύμων ἀέθλων Μελίσσῳ μοῖρα πρὸς εὐφροσύναν τρέψαι γλυκεῖαν ἦτορ (I. 3.9) ἔστι μοι θεῶν ἕκατι μυρία παντᾷ κέλευθος (I. 4.1) “ἔσσεταί τοι παῖς, ὃν αἰτεῖς, ὦ Τελαμών” (I. 6.52) cf. also (O. 12.1) —2.
   5 be (situated) τοῖσι μὲν ἐξεύχετἐν ἄστει Πειράνας σφετέρου πατρὸς ἀρχὰν καὶ βαθὺν κλᾶρον ἔμμεν (O. 13.62) ἄτερθε δὲ πρὸ δωμάτων ἕτεροι λαχόντες Ἀίδαν βασιλέες ἱεροὶ ἐντί (P. 5.98) ἐχρῆν δέ τιν' ἔνδον ἄλσει παλαιτάτῳ Αἰακιδᾶν κρεόντων τὸ λοιπὸν ἔμμεναι (N. 7.45) ἐντί τοι φίλιπποί ταὐτόθι καὶ κτεάνων ψυχὰς ἔχοντες κρέσσονας ἄνδρες (N. 9.32) κατ' Ὄλυμπον ἄλοχος Ἥβα τελείᾳ παρὰ ματέρι βαίνοισ ἔστι, καλλίστα θεῶν (N. 10.18) cf. B. 1.
   6 be, come to pass ὤρνυεν κάρυκας ἐόντα πλόον φαινέμεν παντᾷ (P. 4.170) “χὤ τι μέλλει χὠπόθεν ἔσσεται, εὖ καθορᾷς” (P. 9.49)
   7 c. gen.
   a of origin: be descended (from) κείνων δ' ἔσαν χαλκάσπιδες ὑμέτεροι πρόγονοι (ἔσσαν byz.: ἦσαν Σ̆{1}, Turyn) (O. 9.54)
   b possessive: be of, belong to γνόντα τὸ πὰρ ποδός, οἵας εἰμὲν αἴσας (P. 3.60) ἔντι μὲν χρυσαλακάτου τεκέων Λατοῦς ἀοιδαὶ ὥριαι παιάνιδες. ἔντι[ (edd.: ἕντι codex: ἐντὶ legendum) Θρ. 3. 1—2. cf. (I. 4.31)
   8 c. ἐκ, ἀπό.
   a be, come from χρὴ δ' ἀπ Ἀθανᾶν τέκτον ἀεθληταῖσιν ἔμμεν (N. 5.49) τὸ γάρ ἐστι μόνον ἐκ θεῶν fr. 131b. 2.
   b be born of υἱὸς Δανάας· τὸν ἀπὸ χρυσοῦ φαμὲν αὐτορύτου ἔμμεναι (P. 12.18) <span class=mstonen>B part.
   1 pres. part.
   a [†ἅμα (codd.: ἐόντα Maas) (O. 1.104) ] θεὸς ἐπίτροπος ἐὼν (O. 1.106) ἐμὲ πρόφαντον σοφίᾳ ἐόντα (O. 1.116) οὔτε δύσηρις ἐὼν οὔτ' ὦν φιλόνικος (O. 6.19) ὡραῖος ἐὼν καὶ καλὸς (O. 9.94) οἷος ἐὼν θρέψεν ποτὲ (P. 3.5) Ἰόλαον ὑμνητὸν ἐόντα (P. 11.61) ἐὼν καλὸς ἔρδων τ' ἐοικότα μορφᾷ (N. 3.19) Τελαμὼν Ἰόλᾳ παραστάτας ἐὼν (N. 3.37) Ἀχιλεὺς παῖς ἐὼν ἄθυρε (N. 3.44) κεῖνος γὰρ Ὀλυμπιόνικος ἐὼν (N. 6.17) πομπαῖς θεμισκόπον οἰκεῖν ἐόντα πολυθύτοις (N. 7.47) εἰ γάρ σφίσιν ἐμπεδοσθενέα βίοτον διαπλέκοις εὐδαίμον' ἐόντα (N. 7.100) θυμὸς ἄτολμος ἐών (N. 11.32) Ἰφικλέος μὲν παῖς ὁμόδαμος ἐὼν Σπαρτῶν γένει (I. 1.30) ἐὼν καλὸς (I. 2.4) θεότιμος ἐών (I. 6.13) ]βαρβι[τί]ξαι θυμὸν ἀμβλὺν ὄντα καὶ φωνὰν ἐν οἴνῳ[ (forma valde dubia: v.l. ἀμβλύνοντα) fr. 124d.
   b where the part. is concessive. σὺν δ' ἀνάγκᾳ μιν φίλον καί τις ἐὼν μεγαλάνωρ ἔσανεν (P. 1.52) καὶ φθινόκαρπος ἐοῖσα διδοῖ ψᾶφον (P. 4.265) καὶ πολυκλείταν περ ἐοῖσαν ὅμως Θήβαν ἐπασκήσει fr. 194. 4.
   c where the part. is conditional. ἀξιωθείην κεν, ἐὼν Θρασύκλου Ἀντία τε σύγγονος, Ἄργει μὴ κρύπτειν φάος ὀμμάτων (N. 10.39)
   d following φαίνομαι. θαυμαστὸς ἐὼν φάνη (O. 9.96) ἀπειρομάχας ἐών κε φανείη λόγον ὁ μὴ συνιείς (N. 4.30) cf. (P. 4.170)
   e c. adv., being (situated) cf. A. 5 supra. εὐθὺν δὲ πλόον καμάτων ἐκτὸς ἐόντα δίδοι (O. 6.104) εἶδον γὰρ ἑκὰς ἐὼν (P. 2.54) ἐὼν δ' ἐγγὺς Ἀχαιὸς οὐ μέμψεταί μ ἀνήρ (N. 7.64) “ἥμισυ μέν κε πνέοις γαίας ὑπένερθεν ἐὼν” (N. 10.87)
   f subs., n. pl., goods, possessions οὐκ ἔραμαι πολὺν ἐν μεγάρῳ πλοῦτον κατακρύψαις ἔχειν, ἀλλ' ἐόντων εὖ τε παθεῖν (N. 1.32) ]ἑκὰς ἐόντων (Pae. 4.35) m. pl., living (φάμα)· ἅ τε ὤπασεν τοιάδε τῶν τότ' ἐόντων φύλλ ἀοιδᾶν (ὡς ἄλλων ἐγκωμιακότων ποιητῶν. Σ.) (I. 4.27)
   2 fut. part.
   a ἀμφὶ πράξιος ἐσσομένας (O. 12.8)
   b subs. τά τ' ἐσσόμενα τότ ἂν φαίην σαφές (O. 13.103) ἐσσόμενον προιδεῖν συγγενὲς οἷς ἕπεται (N. 1.27) <span class=mstonen>C various impersonal usages.
   a in wishes, εἴη c. (dat., acc. &) inf. εἴη σέ τε πατεῖν, ἐμέ τε ὁμιλεῖν (O. 1.115) εἴη, Ζεῦ, τὶν εἴη ἀνδάνειν (P. 1.29) φίλον εἴη φιλεῖν (P. 2.83) ἁδόντα δεἴη με τοῖς ἀγαθοῖς ὁμιλεῖν (P. 2.96) (ῥῆμα) τό μοι θέμεν Κρονίδᾳ τε Δὶ καὶ Νεμέᾳ Τιμασάρχου τε πάλᾳ ὕμνου προκώμιον εἴη (N. 4.11) εἴη μιν ἔρνεσι φράξαι χεῖρα (I. 1.64) εἴη δὲ τρίτον σωτῆρι πορσαίνοντας Ὀλυμπίῳ Αἴγιναν κάτα σπένδειν μελιφθόγγοις ἀοιδαῖς (I. 6.7) εἴη καὶ ἐρᾶν καὶ ἔρωτι χαρίζεσθαι κατὰ καιρόν fr. 127. 1.
   b c. adj., part. & inf. ἔστι δἀνδρὶ φάμεν ἐοικὸς ἀμφὶ δαιμόνων καλά (O. 1.35) ἦν ὅτι νιν πεπρωμένον ἀμπνεῦσαι καπνόν (O. 8.33) θέσφατον ἦν Πελίαν θανέμεν (P. 4.71) φαντὶ δἔμμεν τοῦτ' ἀνιαρότατον, καλὰ γινώσκοντ ἀνάγκα ἐκτὸς ἔχειν πόδα (P. 4.287) ἔστι δἐοικὸς ὀρειᾶν γε Πελειάδων μὴ τηλόθεν ὠαρίωνα νεῖσθαι (N. 2.10) συμβαλεῖν μὰν εὐμαρὲς ἦν τό τε Πεισάνδρου πάλαι αἷμἀπὸ Σπάρτας (N. 11.33) πεπρωμένον ἦν, φέρτερον πατέρος ἄνακτα γόνον τεκεῖν ποντίαν θεόν (I. 8.32)
   c = ἔξεστι,
   c acc. & inf. εἰ γὰρ ἦν ἓ τὰν ἀλάθειαν ἰδέμεν (ἑὰν codd. Σγρ: ἐὰν Σγρ: ἓ τὰν Boeckh) (N. 7.24) οὐκ ἔστι πρόσωθεν θνατὸν ἔτι σκοπιᾶς ἄλλας ἐφάψασθαι ποδοῖν (Böhmer: οὐκέτι πόρσω, οὐκ ἔστι πρόσω codd.) (N. 9.47)
   d c. dat. (& inf.?): it is one's duty ἔστι μοι πατρίδ' ἀρχαίαν κτενὶ Πιερίδ[ων (supp. Lobel: ἀγάλλειν supp. Snell, e. g.) fr. 215. 5.
   e ἔστιν ὅτε, ἦν ὅτε, there is, was a time when ἦν ὅτε σύας Βοιώτιον ἔθνος ἔνεπον fr. 83. subordinate verb suppressed: ἔστιν ἀνθρώποις ἀνέμων ὅτε πλείστα χρῆσις, ἔστι δοὐρανίων ὑδάτων sometimes (O. 11.1) —2. ἔσθ' ὅτε πιστόταται σιγᾶς ὁδοί fr. 180.
   f οὐκ ἔστιν ὅπως, it is impossible that οὐ γὰρ ἔσθ' ὅπως τὰ θεῶν βουλεύματ ἐρευνάσει βροτέᾳ φρενί fr. 61. 3. <span class=mstonen>D dub. †ἔστι δέ τοι χέκωνκακίει καπνός (ἔτι coni. Heyne) fr. 185. fragg. ]έμμεν ἁλίῳ κυ[ (Pae. 6.149) ἔσσεται γὰρ ἁδυ[ (Pae. 21.13) ]ὅτ' ἦσαν [fr. 111a. 3. ἐμμεν[ ?fr. 338. 3.

Spanish (DGE)

• Alolema(s): ἔμμι Sapph.31.15, GDI 307 (Tróade V a.C.); ἐμμί IG 9(2).663 (Larisa V a.C.), Theoc.20.32; ἐμί ISmyrna 800 (VII a.C.?), Tit.Cam.181 (arc.); ε̄̓μί ICr.2.10.7 (Cidonia V a.C.); ἠμί Tit.Cam.160 (VI a.C.), ISKouklia 26 (VI/V a.C.)

• Morfología: ind. pres. 2a sg. εἰς Od.17.388, ἐσσί Il.1.176, Pi.O.6.90, ἐσί ICr.2.12.31a (Eleuterna II a.C.), εἶσαι PIand.101.8 (V/VI d.C.); 3a sg. ἔντι Theoc.1.17 (cód.), ἐντί IG 12(1).677.10 (Yaliso IV/III a.C.); 1a plu. εἰμέν Il.5.873, Pi.P.3.60, ἐμέν Call.Fr.561, εἰμές Theoc.15.73, ἠμέν ICr.1.5.52.34 (Arcades III a.C.); 3a plu. ἔασι Il.7.73, Xenoph.B 8.1, Herod.4.84, ἐντί Sophr.23, TC 79A.16 (III a.C.), IG 12.Suppl.138.11 (Mitilene III/II a.C.), ἐνθί Corinn.39.3.9, Mnemos. 23.1970.251.22 (Larisa II a.C.), ἐσσί IAssos 3.1 (IV a.C.), ἐστί IG 12(2).526a.39 (Ereso IV a.C.), 12.Suppl.3.17 (Mitilene III/II a.C.), mic. e-e-si (*ἔhενσι). Impf. 1a sg. ἦα Il.5.808, IG 12(8).449.2 (Tasos II/III d.C.), ἔα Il.4.321, ἔον Il.23.643, Alc.405, ἦ Alc.39(a).9, E.Hel.931, ἔην IG 22.13135.6 (I/II d.C.); 2a sg. ἔησθα Il.22.435, Hes.Op.314, ἦσθας Men.Epit.197, PFlor.382.13 (III d.C.), ἔας Hdt.1.187, ἦς Pl.Ax.365e, LXX Id.11.35B, IG 22.10073.8 (II/III d.C.), ἔης IUrb.Rom.1194.9 (I/II d.C.), 1154.2 (II/III d.C.); 3a sg. ἦεν Il.20.348, IG 22.3764.8 (III d.C.), ἔην Il.2.217, Hes.Th.277, IUrb.Rom.1163.7 (imper.), ɛ̄ν IG 92.718.9 (Calión V a.C.), ἤην Il.11.808, ἦς Alc.67.1, Epich.101, Schwyzer 656.37 (Tegea IV a.C.), IChS 398 (Abidos), ἦ BGU 1674.7 (II d.C.), εἶε SEG 43.311A.71 (Tesalia II a.C.); 1a plu. ἦμες Carm.Pop.24.1, ἦσμεν PMich.512.5 (III d.C.); 2a plu. ἔατε Hdt.4.119; 3a plu. ἔσαν Il.4.438, ἦν IDyrrh.514.15 (III a.C.), ἔον Schwyzer 644.12 (Egas III a.C.), ἦσιν Melit.Fr.Pap.59.16; impf. iter. 3a sg. ἔσκεν Il.6.19, A.Pers.656, ἦσκε Alcm.74, 3a plu. ἔσκον Il.7.153; impf. med. 1a sg. ἤμην Trag.Adesp.124, Eu.Matt.25.35, PSI 362.21 (III a.C.), POxy.285.10 (I d.C.), εἴμην Hsch., 2a sg. ἦσο Epigr.Gr.379.2 (Ezanos, imper.), Hdn.Exc.Verb.33.26, 3a sg. ἦτο(ν) IG 10(2).2.159.4 (Pelagonia II/I a.C.), IUrb.Rom.1287.3 (imper.), ἦστο SEG 1.455 (Frigia III d.C.), 1a plu. ἤμεθα LXX Ba.1.19, PPetr.2.4.7.3 (III a.C.), Eu.Matt.23.30, 3a plu. ἔαντο Hsch., mic. e-e-to (*ἔhεντο (?), pero cf. imperat.). Imperat. 2a sg. ἔσθι Hecat.361, 3a sg. ἤστω Schwyzer 424.6 (Élide IV a.C.), ἐόντω Schwyzer 656.48 (Tegea IV a.C.), ἔστου SEG 36.548.5 (Tesalia III a.C.), ἤτω LXX Ps.103.31, BMus.Inscr.918.6 (Halicarnaso II/III d.C.), dór. según Heracl.Mil.46, ἔστωι PGrenf.1.27.3.3 (II a.C.), ἐσθέτω PMil.Vogl.202.3 (II d.C.), 3a plu. ἔστωσαν E.Io 1131, Pl.Lg.737e, ἔστων Pl.R.502a, ὄντων Pl.Lg.879b, ἔντο Schwyzer 78.7 (Argos VI/V a.C.), ἐόντων CID 1.10.31 (IV a.C.), ἔσταν SEG 43.510.15 (Fanagoria I d.C.), ἴοδυ (dud. si por ὄντων o ἰόντων) IPamph.3.19 (IV a.C.), ἔνθω IG 7.3172.88 (Orcómeno III a.C.), ἔντων ICr.1.16.4.23 (Lato II a.C.), ἐόντωσαν FD 6.66.12 (II a.C.), ἤτωσαν RECAM 2.129.24 (I d.C.), mic. e-e-to (*ἐhέντων o *ἐhέστων (?), pero cf. impf. med.); imperat. med. 2a sg. ἔσσο Od.3.200, Sapph.1.28, ἔσο Plu.2.241d (imitando al lacon.), M.Ant.3.5. Subj. 1asg. ἔω Od.9.18; 3a sg. ἔῃ Il.12.300, IKyme 11.7 (III a.C.), ἔῃσι Il.2.366, ᾖσιν Il.19.202, Hes.Op.294, ἦ Sapph.4.5, IG 5(2).3.6 (Tegea IV a.C.), ɛ̄ι IG 92.718.16 (Calión V a.C.), ἴει Sokolowski 3.72.15 (Tanagra III a.C.), εἶ IG 9(2).1229.36 (Falana II a.C.), frec. en pap. ἦν POxy.744.9 (I a.C.), BGU 300.5 (II d.C.); 3a plu. i-o-si, IChS 217.31 (Idalion V a.C.), ὦντι ICr.2.10.1.3 (Cidonia III a.C.), ἔοντι IG 92.718.29 (Calión V a.C.), ἔωντι ICr.3.3.4.15 (Hierapitna II a.C.), ἴωνθι IG 7.3171.46 (Orcómeno III a.C.), Schwyzer 485.9 (Tespias III a.C.), ἔωσι IEryth.122.20 (II a.C.); subj. med. 1asg. ὦμαι PBaden 48.12 (II a.C.), 3a sg. ἦται SEG 16.255.17 (Argos II a.C.), 1a plu. ὤμεθα PFam.Teb.37.22 (II d.C.), 3a plu. ἔωνται FD 3.333.3 (I d.C.). Opt. 2a sg. ἔοις Il.9.284, εἴησθα Thgn.715, 3a sg. ἔοι Il.9.142, εἴοι POxy.1680.8 (III/IV d.C.), ἔα IO 9.2 (VI/V a.C.), 3a plu. εἴοισαν Gonnoi 78.20, 90.19 (ambas II a.C.); opt. med. 1a sg. εἴημαι PSI 1329.22 (III d.C.), 3a sg. εἴοιτο Stud.Pal.20.35.7 (III d.C.). Inf. pres. ἔμεναι Il.5.602, ἔμμεναι Il.1.117, Sapph.49, IG 12(2).526A.23 (Ereso IV a.C.), ἔμμεν Pi.P.6.42, S.Ant.623, IG 9(2).517.20 (Larisa III a.C.), ἔμεν Theoc.25.116, Call.Fr.67.20, ἔμειν SIG 1166 (Dodona IV/III a.C.), εἶμεν Trat. en Th.5.77, 79, IG 92.718.15 (Calión V a.C.), εἴμμειν IG 12(1).155.100 (Rodas II a.C.), εἴμειν Stesich.102.5S., Epich.97.8, IGDS 185.19 (Agrigento III/II a.C.), εἴμεναι Ar.Ach.775, μɛ̄ν ICr.4.72.1.16 (Gortina V a.C.), ἤμην ICr.4.41.1.2 (Gortina V a.C.), graf. ἤμηιν ICr.1.9.1.79 (Dreros III a.C.), ἦμεν SEG 30.356.5 (Argos IV a.C.), ICr.1.5.52.31 (Arcades III a.C.), IMaff.31.5.16 (Tera III a.C.), ἦναι SIG 306.9 (Tegea IV a.C.), SEG 37.340.4 (Mantinea IV a.C.), εἶν Stesich.15.1.7S., SIG 135.3 (Olinto IV a.C.), ἶμεν IM 38.6 (III/II a.C.), εἶναιν IEphesos 3255.5 (II d.C.). Part. pres. masc. ἐών Il.2.699, SEG 32.356 (Egina VI a.C.), ἔων Sapph.121.1, εἴς, ac. ἔντα, etc. Lyr.Adesp.62, TEracl.1.117 (IV a.C.), formas en εὐντ- Theoc.2.3, IM 55.19 (III/II a.C.), Herod.2.85, ἐούν SEG 27.202.10 (Larisa III a.C.), mic. e-o (*ἐhών), ac. sg. i-o-ta, IChS 217.23 (Idalion V a.C.), dat. sg. οὖντι IG 12(7).67.64 (Arcesine IV/III a.C.), dat. plu. ἔντασσιν TEracl.1.104 (IV a.C.), εἴντεσσι SEG 36.548.2 (Tesalia III a.C.); fem. ἔσσα Sapph.121.2, IG 42.122.2 (Epidauro IV a.C.), Theoc.28.16, ἐοῖσα Sapph.29(h)6, IG 12(2).27.4 (Mitilene, imper.), ἔασα SEG 11.1112.3 (Arcadia VI/V a.C.), SEG 37.340.7 (Arcadia IV a.C.), ἔασσα Lyr.Alex.Adesp.9, ἐῶσα IG 7.2383.18 (Corsias II a.C.), ac. ἤσσαν SEG 9.11.17 (Cirene IV a.C.), εὖσαν AP 7.710 (Erinn.), Herod.5.16, gen. ἐόνσας SEG 29.529.8 (Larisa II/I a.C.), ἰάττας ICr.4.46B.12 (Gortina V a.C.), ἔ] νσας IG 9(2).512.22 (Larisa II a.C.), dat. ἰάτται ICr.4.72.8.47 (Gortina V a.C.), plu. ac. ἰώσας IG 7.3172.147 (Orcómeno III a.C.), gen. ἰωσάων IG 7.3172.115 (Orcómeno III a.C.); ind. fut. 2a sg. ἔσσεαι Il.10.453, Hes.Op.310; 3a sg. ἔσσεται Il.1.239, ἔσσετη Sokolowski 3.72.5 (Tanagra III a.C.), ἐσσεῖται Il.2.393, Hes.Op.503, 1a plu. ἐσσόμεσθα Carm.Pop.24.3; 3a plu. ἔσσονθη Corinn.1(a).3.24, ἔσσονται SEG 36.752.27 (Mitilene IV a.C.), ἐσσόνται TEracl.1.112, ἐσσίονται (cj., pero ἐσοῦνται cód.) Trat. en Th.5.77, mic. e-so-to (*ἔσ(σ)οντοι mejor que imperat. ἔστω); inf. fut. ἔσσεσθειν IG 9(2).517.16 (Larisa III a.C.), ἔσασθαι POxy.260.11 (I d.C.). Part. fut. masc. plu. ἐσσομένοισι Il.2.119, Od.3.204, fem. sg. ac. ἐσσομέ[ν] αν IG 9(2).1229.39 (Falana II a.C.), plu. ac. ἐσσευμένας SIG 569.21 (Cos III a.C.), dat. ἐσσομένῃσιν Od.11.433. Pres. ind. enclít., excep. 2a sg. εἶ, 3a plu. ἔασι y cuando las formas enclít. van en principio de frase o verso y tb. tras οὐκ, καί, εἰ, ἀλλά, τοῦτ' Hdn.Gr.1.553, tras μή EM 301.3G., cf. Eust.880.22]
A c. suj., sin pred. ser, existir
I 1de pers. y seres vivos, gener. existir, vivir οὐδὲ ... δὴν ἦν y ya no vivió mucho tiempo, Il.6.131, τεθνηῶτος ... μηδ' ἔτ' ἐόντος Od.1.289, οὐκ ἔσθ' οὗτος ἀνὴρ οὐδ' ἔσσεται Od.16.437, ἔτ' εἰσί todavía viven, Od.15.433, οὐκ εἶδον αὐτόν, ᾐσθόμην δ' ἔτ' ὄντα νιν no lo he visto pero me he enterado de que aún vive S.Ph.445, Ἱππόλυτος οὐκέτ' ἔστι E.Hipp.1162, ὡς ἂν εἶέν τε ἄνθρωποι Pl.Smp.190c, ζώντων καὶ ὄντων Ἀθηναίων D.18.72, cf. Arist.GC 318b25, οὐκ ἤθελεν παύσασθαι ἐπὶ τοῖς υἱοῖς αὐτῆς, ὅτι οὐκ εἰσίν LXX Ie.38.15
part. subst. οἱ ὄντες los vivos Plb.9.29.2, τῶν οὐκ ὄντων λήθη Th.2.44, cf. 45
part. fut. ἐσσόμενοι los hombres del futuro, los venideros, Il.2.119
tb. de divinidades θεοὶ αἰὲν ἐόντες Il.1.290, ἐγὼ εἰ. ὁ ὤν yo soy el que soy LXX Ex.3.14, Ph.1.289.
2 existir, haber, ser οὐ γὰρ ἔσαν λιμένες ... οὐδ' ἐπιωγαί Od.5.404, εἰ ἔστι ἀληθέως ref. la mítica Mesa del Sol en Etiopía, Hdt.3.17, διπλασίαν ἂν τὴν δύναμιν εἰκάζεσθαι ... ἢ ἔστιν Th.1.10, γίγνεται πάντα ἃ δή φαμεν εἶναι Pl.Tht.152d, ἂν ... ᾖ τὸ συνεστηκὸς στράτευμα D.8.17
de ciu. ὄλωλεν οὐδ' ἔτ' ἔστι Τροία E.Tr.1292, χρὴ δὲ τήνδ' εἶναι πόλιν E.Heracl.491, δοκεῖ μοι καὶ Καρχηδόνα μὴ εἶναι Plu.Cat.Ma.27
de abstr. οὐκ ἔστιν ᾄκισμ' οὐδὲ μηχάνημ' ὅτῳ προτρέψεταί με Ζεύς no hay tortura ni maquinación con la que Zeus pueda obligarme A.Pr.989, αὐτὸ ... ὃ ἔστι καλόν lo que es la belleza misma Pl.Smp.211c, (τὸ ἴσον) αὐτὸ ὃ ἔστιν; Pl.Phd.74b, εἰ ἔστον τούτω διττὼ τὼ βίω si existen estos dos géneros de vida Pl.Grg.500d.
3 de situaciones o sucesos tener lugar, ocurrir τά τ' ἐόντα τά τ' ἐσσόμενα πρό τ' ἐόντα lo que es, lo que va a ser y lo que había sido, e.e. el presente, el futuro y el pasado, Il.1.70, Hes.Th.38, cf. Hp.Prog.1, ἕως ἂν ὁ ... πόλεμος ᾖ mientras dure la guerra Th.1.58, ἡ ἐσβολὴ ... ἔμελλε Πελοποννησίων ἔσεσθαι Th.2.13, τῆς προδοσίας οὔσης Th.4.103, αἱ δὲ σπονδαὶ ἐνιαυτὸν ἔσονται Th.4.118, τί ἐστιν; ¿qué ocurre? Ar.Th.193, τί οὖν ἦν τοῦτο; ¿qué fue eso? Pl.Phd.58a, c. adv. de modo διαγνῶναι χαλεπῶς ἦν ἄνδρα ἕκαστον resultaba dificultoso reconocer a cada hombre, Il.7.424, ἀσφαλέως ἡ κομιδὴ ... ἔσται Hdt.4.134.
4 imperat. ἔστω frec. geom. y otras cien., en planteamientos, supuestos o soluciones sea, pongamos, concedamos πρῶτον μὲν οὖν ἔστω στερητικὴ καθόλου ἡ A B πρότασις Arist.APr.25a14, ἔστω ἡ δοθεῖσα εὐθεῖα πεπερασμένη ἡ A B Euc.1.1, tb. plu. ἔστων γὰρ οἱ ... εἰρημένοι ἀριθμοί Archim.Aren.3.4, para introducir un ejemplo ἔστω τι μέρος τοῦ σώματος ὀδυνώμενον Gal.1.70
c. inf. concedamos, pongamos que ἔστω τοῦτο ἀληθὲς εἶναι concedamos que esto sea verdad D.H.Comp.25.17, ἔστω γὰρ εἶναί τινα τοιοῦτον D.Chr.74.24, tb. c. adv. ἔστω καὶ τοῦτό σοι οὕτως Plu.2.987b.
II en constr. c. dat.
1 c. dat. pos. ser o haber para, tener ἅλις δέ οἱ ἦσαν ἄρουραι tenía muchas tierras, Il.14.122, ἦσαν δὲ τῷ Κροίσῳ δύο παῖδες Hdt.1.34, πολλ' ἔστιν ἀνθρώποισιν ... κακά E.Fr.204, ἡμῖν γὰρ οὐκ ἔστ' οὔτε ... δούλω no tenemos ni un par de esclavos Ar.V.58, οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι no tenían sitio en la posada, Eu.Luc.2.7
c. part. concert. c. el dat. ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη pues debería servirme de deleite, Il.14.108, τῷ μὲν Νικίᾳ προσδεχομένῳ ἦν τὰ παρὰ τῶν Ἐγασταίων Th.6.46, οὐκ ἂν σφίσι βουλομένοις εἶναι que no sería de su agrado Th.7.35, θέλοντι κἀμοὶ τοῦτ' ἂν ἦν S.OT 1356, βουλομένοις ὑμῖν ἐστί Pl.La.187c.
2 c. dat. pos. tener que ver con o tener ... en relación con c. otro dat., de rel., unido por καί: σοὶ δὲ καὶ τούτοισι τοῖσι πρήγμασι τί ἐστι; ¿y tú qué tienes que ver con esos asuntos? Hdt.5.33, σφίσι τε καὶ Ἀθηναίοισι εἶναι οὐδὲν πρῆγμα que ellos no tenían nada que ver con los atenienses Hdt.5.84, μηδὲν εἶναι σοὶ καὶ Φιλίππῳ πρᾶγμα D.18.283
c. πρός y ac. πρὸς τοὺς ἐναντίους ἐστὶ τῷ δήμῳ hay cuestión entre el pueblo y sus adversarios D.18.278, en imprecaciones funerar. ἔσται αὐτῷ πρὸς τὸν Θεόν (el que profane esta tumba) tendrá que habérselas con Dios, MAMA 7.276b, c (ambas Frigia, imper.)
εἰμί se omite frec. en frases coloquiales τί ἐμοὶ καὶ σοί, γύναι; ¿qué tiene que ver conmigo, y contigo, mujer?, Eu.Io.2.4, cf. Eu.Luc.8.28, μηδὲν σοὶ καὶ τῷ δικαίῳ no te metas con el hombre justo, Eu.Matt.27.19.
III usos esp. del part.
1 de cosas y abstr. existente τὰ ὄντα χρε̄́ματα el dinero en efectivo, IG 13.52.25 (V a.C.), τὸ δὲ ἐσόμενον δαπάνημα SEG 39.1136.8 (Olimo II a.C.), κατὰ τὴν οὖσαν ἐκκλησίαν en la iglesia local, Act.Ap.13.1, αἱ οὖσαι (ἐξουσίαι) los poderes establecidos, Ep.Rom.13.1, τῇ γ̅ το[ῦ ὄ] ντος μηνός en el día tres del mes corriente, BGU 146.4 (III d.C.)
de pers. en funciones, presente ἐφ' ἱερέων καὶ ἱερείων ... τῶν ὄντων καὶ οὐσῶν UPZ 180a.1.4 (II a.C.), κατασπορεῖς ὄντες inspectores de simientes en funciones, PBerl.Leihg.26.A.23 (II d.C.)
c. términos rel. c. ‘decir’ verdadero τὸν ἐόντα λέγειν λόγον contar la verdadera historia Hdt.1.95, cf. 116, εἰσόρα μὴ σκῆψιν οὐκ οὖσαν τίθης mira si no estás dando una falsa excusa S.El.584, πότερον δ' οὐκ ὄντα λόγον τοῦτον περὶ τῆς Φαίδρας ξυνέθηκα; (habla Eurípides), Ar.Ra.1052.
2 subst., en econ. τὰ ὄντα los bienes, las propiedades ἀφαιρήσεται τὰ ὄντα Pl.Grg.511a, cf. Plu.Ant.24
τὸ ἐσόμενον ganancia futura πόρον δὲ ὑπάρχειν εἰς τὴν ἀπό δοσιν τοῦ δανείου τὸ ἐσόμενον ἐκ τῆς πρώτης ἐσομένης (sc. προσόδου) que el fondo para la devolución del préstamo sea la suma procedente del primer futuro ingreso, IMylasa 864.17 (II a.C.)
en fil. τὸ ὄν el ser οὐ γὰρ ἄνευ τοῦ ἐόντος ... εὑρήσεις τὸ νοεῖν Parm.B 8.35, περὶ τοῦ ὄντος Protag.B 2 tít., τὸ ὂν ἀεί Pl.Ti.27d, τὸ ὂν τὸ ἁπλῶς λεγόμενον Arist.Metaph.1026a32, passim, τὸ ὂν οὐ πάντων γένος, ἀλλὰ τῶν «ὂν» εἰδῶν el ser no es género de todas, sino de las especies que son «ser» Plot.6.2.10
τὰ ὄντα el mundo exterior εἰ πάντα τὰ ὄντα καπνὸς γένοιτο, ῥῖνες ἂν διαγνοῖεν Heraclit.B 7, ὅ γε τῶν ὄντων πάντων λεύσσεσκεν ἕκαστον Emp.B 129.5
c. neg. lo que no existe, la nada τὸ μὴ ὄν el no ser Gorg.B 3, τὸ μὴ ὂν τὸ ὡς ψεῦδος Arist.Metaph.1026a35, οὐδὲν γίνεται ἐκ τοῦ μὴ ὄντος Epicur.Ep.[2].38
tb. plu. (τὰ) ὄντα las cosas que existen οὐκ ἐξ ὄντων ἐποίησεν αὐτὰ ὁ θεός dios hizo esto no a partir de cosas existentes LXX 2Ma.7.28
τὸ ὄν la verdad, la realidad τῷ ἐόντι χρησάμενος λέγει dice, ateniéndose a la verdad Hdt.1.30, τὰς δίκας ἀποβαίνειν κατὰ τὸ ἐόν (que) pronunciaba las sentencias conforme a la realidad, e.e., a los hechos Hdt.1.97, πᾶν τὸ ἐόν toda la verdad Hdt.9.11, τοῦ ἐόντος ἀποτεύξεται se apartará de la realidad Hp.VM 2
τὰ ὄντα las cosas tal como son, los hechos reales μὴ ... οὐ τὰ ὄντα ἀπαγγέλλωσιν Th.7.8
uso adverb. en dat. τῷ ὄντι en realidad, de hecho ὅτι τῷ ὄντι πεπαυμένος εἴη Pl.Prt.328d, tb. usado para introducir en la narración una alusión literaria τῷ ὄντι κλαυσιγέλως εἶχεν en realidad reían entre lágrimas X.HG 7.2.9 (alusión a δακρυόεν γελάσασα Il.6.484), κατὰ τὴν παροιμίαν ἄρα τῷ ὄντι οὐκ ἂν πᾶσα ὗς γνοίη según el refrán, en realidad ningún cerdo lo sabría Pl.La.196d.
B c. pred. nominal, en función de cópula ser
1 indic. equiv. entre suj. y pred. significar, equivaler τὸ γὰρ ‘εἴρειν’ λέγειν ἐστίν Pl.Cra.398d, Σκαιόλαν ..., ὅπερ ἐστὶ Λαιόν Plu.Publ.17, Μάξιμοι, τοῦτο δ' ἔστι μέγιστοι Plb.3.87.6, τὰ παρὰ τῶν θεῶν αὐτοῖς δεδομένα, τοῦτ' ἔστιν ἀΐδιον εἰρήνην καὶ ἐλευθερίαν Plb.13.9.4
c. numerales τὰ δὶς πέντε δέκα ἐστίν dos veces cinco equivale a diez X.Mem.4.4.7
de pers. meliorativo c. τις ser alguien ηὔχεις τις εἶναι τοῖσι χρήμασι σθένων E.El.939, τὸ δοκεῖν τινὲς εἶναι la opinión de ser personas importantes D.21.213, ἐν τᾷ γᾷ κἠγών τις φαίνομαι ἦμεν Theoc.11.79, λέγων εἶναί τινα ἑαυτόν diciendo que él era alguien, Act.Ap.5.36
tb. c. τι ser algo, valer algo, significar algo τὸ ... σεμνύνεσθαι ὥς τι ὄντε al vanagloriarse como si el uno y el otro fueran algo Pl.Phdr.243a, ἐὰν δοκῶσί τι εἶναι μηδὲν ὄντες si creen ser algo no siendo nada Pl.Ap.41e
c. οὐδέν sent. peyor. no ser nada, no significar nada ἐθελοδούλους τε καὶ οὐδὲν ὄντας Pl.R.562d.
2 a)indic. identidad entre suj. y pred. εἴμ' Ὀδυσεὺς Λαερτιάδης Od.9.19, Κᾶρες εἰσὶ οἱ καταδέξαντες fueron los carios los que empezaron Hdt.1.171, αὐτὸς ἦν ὁ μαρτυρῶν A.Eu.798, δόλος ἦν ὁ φράσας S.El.197, ἐκεῖνος εἶ σύ; E.El.581;
b) clasificando al suj. dentro de un grupo, género, etc. οὐκ ἐσμὲν ποιηταί Pl.R.378e, ὅτι οὐκ ἄρ' ἦν φιλόσοφος Pl.Phd.68c, Ἀθαναῖος δ' ἔφατ' ἦμεν Theoc.14.6, θηρίον ἐντὶ μέλισσα Theoc.19.6;
c) c. un adj. como pred. ἐκεῖνος οὐκέτ' ἔσται σοι βαρύς E.El.1119, εὐτυχεῖς δ' ἡμεῖς ἐσόμεθα E.IT 1232, ἡ μὲν τύχη καὶ Φίλιππος ἦσαν τῶν ἔργων κύριοι Aeschin.2.118, ἀλλ' οὐκ ἔστιν, ... ὡς ἐγὼ ἐμαυτὸν πείθω, ἀλλ' ἐκείνη, βελτίων pero no es mejor, en mi opinión, (esa respuesta), sino la antes mencionada Pl.Men.76e, δοκῶν τούτῳ σοφὸς εἶναι Pl.Phdr.237b, παῖδα Ποσειδάωνος ὑπερφίαλόν περ ἐόντα Theoc.22.97, c. elisión del pred. κἀγὼ γὰρ ἦ ποτ' ἀλλὰ νῦν οὐκ εἴμ' ἔτι pues en tiempos yo lo fuí mas ahora ya no soy (feliz), E.Hec.284;
d) c. pred. neutr. ref. un inf. o una or. ἡδέως ἂν αὑτοῖς εἴη ἔλαττόν τε τἀργύριον κομίσασθαι D.59.30. εὑρεῖν δ' οὐ ῥᾴδιόν ἐστι Theoc.11.4, καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος mejor hubiera sido para él no haber nacido, Eu.Matt.26.24
es frec. omitida la forma ἐστί c. pred. del tipo ἀνάγκη o neutr. de adj. como ἀναγκαῖον, δέον, etc., οἷόν τε qq.u.
3 en impf. expr. una afirmación intemporal, frec. c. ἄρα resulta que ... es οὐκ ἄρα σοί γ' ἐπὶ εἴδεϊ καὶ φρένες ἦσαν Od.17.454, οὐκ ἄρα μοῦνον ἔην Ἐρίδων γένος Hes.Op.11, δέρμα δὲ ἀνθρώπου ... ἦν ἄρα σχέδον δερμάτων πάντων λαμπρότατον Hdt.4.64, Κύπρις οὐκ ἄρ' ἦν θεός E.Hipp.359, ὡς ἄρ' ἦσθ' ἐμὸς πατήρ E.Hipp.1169, ἦ πολύμοχθον ἄρ' ἦν γένος ... ἁμερίων E.IA 1330, ἦ στωμύλος ἦσθα Theoc.5.79
como una referencia a un pensamiento anterior τουτὶ τί ἦν; ¿qué era esto? Ar.Ach.157, τὸ λέγειν πρᾶξίς τις ἦν περὶ τὰ πράγματα Pl.Cra.387c.
C c. gen.
I 1indic. el origen ser de, proceder de πατρὸς δ' εἴμ' ἀγαθοῖο Il.21.109, cf. Hdt.3.71, αἵματός εἰς ἀγαθοῖο Od.4.611, ἄξια ... πατέρων ὧν ἐστε Th.2.71, πόλεως μεγίστης εἶ X.An.7.3.19, tb. c. prep. y gen. εἴμ' ἐκ Παιονίης Il.21.154, cf. 24.397, ἀπὸ πάντων τούτων τοσαύτην ἡδονὴν εἶναι X.Mem.1.6.9, εἰσὶ μὲν γὰρ ἀπ' ἐναντίων Pl.Phlb.12d
en sg. c. suj. en plu. τῆς [δ'] ἦν τρεῖς κεφαλαί de ésta salían tres cabezas Hes.Th.321.
2 indic. la pertenencia ser de, pertenecer a de lugares Τροῖαν Ἀχαιῶν οὖσαν A.A.269, τοῦτο τὸ πεδίον ἦν μέν κοτε Χορασμίων Hdt.3.117, πόλις γὰρ οὐκ ἔσθ' ἥτις ἀνδρός ἐσθ' ἑνός no es ciudad la que es propiedad de un solo hombre S.Ant.737
fig. de pers. ser partidario de Οἰδίπους ... ἔστι τοῦ λέγοντος S.OT 917, ἦσαν ... τινὲς μὲν Φιλίππου ... τινὲς δὲ τοῦ βελτίστου D.9.56, μήτε συγγνώμης μήτ' ἄλλου μηδενός εἰσιν ἀλλ' ἢ τοῦ πλείονος (los prestamistas) no son partidarios de la indulgencia ni de ninguna otra cosa sino del más y más D.37.53.
3 indic. clasificación, categoría o caracterización del suj. ser de de pers. εἶ γὰρ τῶν φίλων Ar.Pl.345, ἐτύγχανε γὰρ καὶ βουλῆς ὤν Th.3.70, ὅσοι ἦσαν τῶν προτέρων στρατιωτῶν Th.7.44, Κριτίας ... τῶν τριάκοντα ὤν X.Mem.1.2.31, οὗτος οὐκ ἔστιν αὐτοῦ Ep.Rom.8.9
de abstr. ὡς ἔστι τῶν αἰσχρῶν ... φαίνεσθαι D.2.2
c. gen. de numerales indic. edad, tamaño, distancia ὅτε ἀπέθνῃσκεν ἦν ἐτῶν ὡς τριάκοντα cuando murió tenía como treinta años X.An.2.6.20, ἐντεῦθεν ἐπὶ τὸν Εὐφράτην ποταμόν, ὄντα τὸ εὖρος τεττάρων σταδίων X.An.1.4.11, el tamaño τὸ δ' ἱππικὸν διάστημα τεσσάρων ἦν σταδίων Plu.Sol.23.
4 indic. la materia o parte de que está hecho el suj. ser de, estar hecho o compuesto de ἡ κρηπὶς μὲν ἐστὶ λίθων μεγάλων Hdt.1.93, τῆς πόλιος ἐούσης δύο φαρσέων Hdt.1.186, ἐστι ἡ τυραννὶς ... καὶ τοιούτων ἔργων Hdt.5.92η, (τοὺς στεφάνους) ἴων ἢ ῥόδων ὄντας D.22.70, ὅσα μὲν οὖν ἐστιν ὕδατος Arist.Mete.383a6.
II indic. relación en gener., de abstr. ser propio de οὔτοι γυναικός ἐστιν ἱμείρειν μάχης A.A.940, καὶ ἔστιν ὁ πόλεμος οὐχ ὅπλων τὸ πλέων, ἀλλὰ δαπάνης Th.1.83, τὸ δὲ ναυτικὸν τέχνης ἐστίν Th.1.142, τὸ ... ἐπιτιμᾶν ... παντὸς εἶναι D.1.16, οὐχ ὑμῶν ἐστιν γνῶναι χρόνους ἢ καιρούς Act.Ap.1.7.
D en 3a pers. sg. y plu.
I c. suj. explíc. o implíc.
1 hay, había
a) sg. c. suj. plu. ἔστι δὲ μεταξὺ ... ἑπτὰ στάδιοι Hdt.1.26, cf. 7.34, ἔστι ... ἄρχοντές τε καὶ δῆμος Pl.R.463a, ἦν δ' ἐρῳδιοί τε πολλοὶ μακροκαμπυλαύχενες Epich.85, ἦν δὲ νάρκαι, βατίδες Epich.52, ἦν δ' ἀμφίπλεκτοι κλίμακες S.Tr.520, ἦν ἄρα κἀκεῖνοι ταλακάρδιοι epigr. en Aeschin.3.184;
b) c. neg. y omisión del suj. al que se refiere un relat. no hay quien οὐκ ἔσθ' ὃς ... ἀπαλάλκοι Il.22.348, οὐκ ἔστιν ὅτῳ μεῖζον μοῖραν νείμαιμ' ἢ σοί A.Pr.291, οὐκ ἔστιν οὐδεὶς ὅστις ἂν μέμψαιτό σε E.El.903;
c) plu. εἰσὶν οἵ hay quienes, equiv. al pron. indef. algunos κατεκόμιζον ... εἰσὶν οἳ καὶ χρήματα algunos llevaron incluso dinero Th.6.88, εἰσὶν οἳ ... κατὰ τὴν χώραν ἐπλανήθησαν Th.7.44, εἰσὶ μὲν ... οἳ ..., εἰσὶν δὲ καὶ οἳ ... Pl.Men.77d, εἰσὶ μὲν γὰρ οἳ ... εἰσὶ δὲ καὶ οἵους ... Pl.Grg.503a, οἱ μὲν ... οἱ δὲ ... εἰσὶ δ' οἱ ... ξυνεστράτευον Th.7.57, ἦσαν δὲ οἳ καὶ πῦρ προσέφερον había incluso quienes lanzaban fuego X.An.5.2.14, tb. c. indef. εἰσὶ γάρ τινες αὐτῶν οἳ ἀπετράποντο ἐς τὴν πόλιν Th.3.24;
d) c. verb. sg. y relat. plu. equiv. al pron. indef. algunos ἔστιν οἳ ἐτύγχανον καὶ θωράκων καὶ γέρρων X.Cyr.2.3.18, frec. c. el relat. en casos oblicuos αὐχμοί τε ἔστι παρ' οἷς μεγάλοι grandes sequías en algunas (regiones), Th.1.23, cf. 5.25
tb. equiv. al adj. indef. τὰ ῥέεθρα τῶν ποταμῶν ἔστι ὧν las corrientes de algunos ríos Hdt.7.187, ἔστιν αἳ τῶν ῥωγμέων algunas fracturas Hp.VC 4, ᾤκισαν ... τῆς ... Ἑλλάδος ἔστιν ἃ χωρία colonizaron ciertas regiones de Grecia Th.1.12, cf. 8.65, ἔστιν ἃ καὶ πολίσματα εἷλεν Th.1.65;
e) c. ὅστις interr. ἔστιν ἥντινα δόξαν οὐχ αὑτοῦ οὗτος ἀπεκρίνατο; ¿ha contestado ése con alguna opinión ajena? Pl.Men.85b.
2 ἔστι(ν) c. conj. o adv. temp., local o modal ἔστιν ἔνθα hay casos en los que ἔστιν ἔνθα ἰσχυρῶς ὠφελοῦσι σφενδονῆται παρόντες X.Cyr.7.4.15
ἔστιν ὅπῃ hay en lo que, e.e. en cierto respecto τὸ γὰρ λευκὸν τῷ μέλανι ἔστιν ὅπῃ προσέοικεν Pl.Prt.331d
ἔστιν ᾗ de alguna manera, de algún modo διανοηθέντα ὡς ἔστιν ᾗ τὸ ἀνθρώπινον γένος φύσει τινὶ μετείληφεν ἀθανασίας Pl.Lg.721b
ἔσθ' ὅτε a veces ἔσθ' ὅτε πιστόταται σιγᾶς ὁδοί Pi.Fr.180.2, cf. Th.7.21
οὐ γὰρ ἔσθ' ὅπως no hay manera de que οὐ γὰρ ἔσθ' ὅπως τὰ θεῶν βουλεύματ' ἐρευνάσει βροτέᾳ φρενί Pi.Fr.61.3, cf. Hdt.7.102, A.A.620
οὐ γὰρ ἔσθ' ὅπου en ningún caso οὐ γὰρ ἔσθ' ὅπου μ' ὀλεῖς S.OT 448
οὐκ ἔσθ' ὅποι no hay donde οὐδὲ ναυκληρίαν ἔσθ' ὅποι τις αἴας στείλας ... y no hay lugar en la tierra adonde enviando alguien una expedición naval ... E.Alc.113
οὐκ ἔσθ' ὅπως οὐ necesariamente, seguramente οὔτοι ... ἔσθ' ὅπως οὐκ ἀποθανεῖ Ar.Pax 188
tb. c. interr. ἔσθ' ὅπως ¿hay manera de que? αὐτὸ τὸ καλὸν ... ἔσθ' ὅπως πλῆθος ἀνέξεται ἢ ἡγήσεται εἶναι; ¿hay manera de que el vulgo admita o reconozca que existe lo bello en sí? Pl.R.493e; ἔστιν ὁπόθεν ¿dónde hay manera de que? Pl.Phlb.35a.
II en constr. impers.
1 c. inf. es posible ἔστι γὰρ ἀμφοτέροισιν ὀνείδεα μυθήσασθαι Il.20.246, ἔστι μὲν εὕδειν, ἔστι δὲ τερπομένοισιν ἀκούειν Od.15.392, τοιάδε μέντοι τῶν φρενοπλήκτων ... ἔστιν ἀκοῦσαι A.Pr.1055, ἔστι μὲν τεκμήρια ὁρᾶν τὰ τρόπαια X.An.3.2.13, ἐλθεῖν μὲν εἰς γῆν ἔσθ' ... Ar.Ra.1163, μυρία ἂν εἴη λέγειν Pl.Plt.271e, ἔστιν δὲ καὶ εἰσαγγέλλειν εἰς τοὺς διαιτητάς Arist.Ath.53.6, ὅπως ἂν ᾖ ὁρᾶν IG 22.1668.91 (IV a.C.), c. un dat. ἦν ἂν τοῖς ἄλλοις ῥήτορσιν ὑμῖν ἔμ' αἰτιᾶσθαι a vosotros, los demás oradores, os sería posible acusarme D.18.272
c. inf. c. suj. οὐδέ πῃ ἔστι ... Κρονίωνι αἵματι καὶ λύθρῳ πεπαλαγμένον εὐχετάασθαι Il.6.267, ἁδόντα δ' εἴη με τοῖς ἀγαθοῖς ὁμιλεῖν Pi.P.2.96, ἦ γάρ ποτ' ἐστὶν ἐκπεσεῖν ἀρχῆς Δία; A.Pr.757, οὐκ ἔστιν ἄνδρα γεγονέναι ἀγαθόν Aeschin.3.105
tb. c. ὥστε e inf. ἆρ' ἔστιν ὥστε κἀγγύθεν θέαν λαβεῖν ...; S.Ph.656
c. inf. sobreentendido εἴ τί που ἔστι Od.4.193.
2 c. adv. de modo va bien, va mal ἴτ', εὖ γὰρ ἔσται, δωμάτων ἔσω, τέκνα E.Med.89, θάρρει· καλῶς ἔσται γάρ, ἢν θεὸς θέλῃ ten ánimo, pues todo irá bien si dios quiere Ar.Pl.1188, c. dat. Κουρήτεσσι κακῶς ἦν a los Curetes les iba mal (en la batalla) Il.9.551.
E en constr. indic. una delimitación
I 1c. adv. o adj. indic. estado transitorio estar Ἀθηναίη ἀκέων ἦν Atenea estaba en silencio, Il.4.22, πάντες ἀκὴν ἔσαν Od.2.82, σῖγα πᾶς ἔστω λεώς E.Hec.532, ἔστι δ' ὅπῃ νῦν ἐστι las cosas están como ahora están A.A.67.
2 sent. local real o fig. estar
a) sent. real, c. adv. de lugar ἔνθα δ' ἔσαν Νυμφέων ... χοροὶ ἠδὲ θόωκοι Od.12.318, ἔνθά ποτ' ἔσται ἐμὸν ψυκτήριον Hes.Fr.301, τῇδε ... ἔσσεται αἰεὶ βωμός h.Ap.87, τοὺς Συρακοσίους ἐγγὺς ὄντας Th.6.88, cf. Pl.Prt.356e
c. ἀπό y gen. estar fuera de ἵνα μὴ ἀπ' οἴκου ὦσι Th.1.99
c. ἐπί y un subst. que expresa medida extenderse ἐστὶ ... ἐφ' ἑξήκοντα στάδια X.An.4.6.11;
b) fig., c. giros prep.: c. ἐν y dat. de abstr. estar, encontrarse ἐν εὐπαθείῃσι ἐόντας Hdt.1.22, ἐν ἀθυμίᾳ ἦσαν Th.6.46, ἐν οἵαις ἦν ταραχαῖς D.18.218, ὢν ... ἐν μεγάλῳ ἀξιώματι estando en gran predicamento Th.1.130, τοὺς ἐν τέλεϊ ἑκάστους ἐόντας a cada uno de los que desempeñan un cargo público Hdt.3.18
c. περί y gen. estar sobre περὶ τούτων ἐστίν de esto se trata Men.Epit.72
c. ὑπό y dat. de pers. estar sometido o sujeto a ὑπ' ἐκείνοις ἔσονται X.HG 5.2.17, τὴν Κέρκυραν μὴ ὑπ' Ἀθηναίοις εἶναι X.HG 6.2.4
c. ἐπί y ac. de pers. estar contra ταῦτ' ἐφ' ὑμᾶς ἐστιν esas cosas están en contra de vosotros D.6.33
c. παρά y dat. de pers. estar de parte de, estar a disposición de, ser partidario τὴν νῦν παρ' ἐμοὶ ἐοῦσαν δύναμιν Hdt.8.140α, εἰ ἤγγελλόν τινες τὰ παρ' ἡμῖν νῦν ὄντα ταῦτα ἀντίπαλα ἡμῖν προσίοντα X.Cyr.6.2.15.
II usos esp. c. giro prep.
1 dedicarse a, estar comprometido con c. ἐν y dat. de una actividad τότ' οὖν ὁ μάντις οὗτος ἦν ἐν τῇ τέχνῃ; S.OT 562, ὡς ἐν φιλοσοφίᾳ ἡμῶν ὄντων Pl.Phd.59a, c. ἐπί y dat. ὑμῶν ... ὄντων ἐπὶ τοῖς πράγμασιν D.2.12
estar ocupado en c. πρός y dat. πρὸς τῷ εἰρημένῳ λόγῳ ἦν ὁ Σωκράτης Pl.Phd.84c, πρὸς τοῖς ἰδίοις εἶναι estar ocupado en sus propios asuntos Arist.Pol.1309a6, cf. Ath.16.3, οἱ δὲ ... ἔφασαν καὶ πρὸς ἐπιστολαῖς εἶναι Philostr.VA 5.31, c. πρός e inf. subst. ὄντων δὲ τῶν μὲν πρὸς τὸ κωλύειν τῶν δὲ πρὸς τὸ βιάζεσθαι Plb.1.26.3, οὐκέτι οὗτος πρὸς τὸ πονεῖν ἢ ζητεῖν τι ἐστίν Teles p.46, c. περί y ac. οἱ μὲν ἄλλοι περὶ τὰ ἐπιτήδεια ἦσαν X.An.3.5.7.
2 depender de, estar en manos de c. ἐν y dat. de pers., suj. en inf. ἐν σοὶ νῦν ... ἐστιν ... καταδουλῶσαι Ἀθήνας Hdt.6.109, cf. S.Ph.963, suj. pers. ἐν σοὶ γάρ ἐσμεν S.OT 314
c. ἐπί y dat. de pers. μὴ 'πὶ τῷδ' ἔστω τάδε que eso no esté en su mano, e.e. que no pueda hacerlo S.Ph.1003, ὅπως ... μὴ ἐπὶ μάντεσιν εἴης X.Cyr.1.6.2
c. ἐπί y gen. del pron. refl. estar por sí mismo sin depender de nadie, estar aislado τὸ τὴν ... βουλὴν ... ἐν τῇ βασιλείῳ στοᾷ καθεζομένη ... ἐφ' ἑαυτῆς εἶναι el hecho de que la Asamblea reunida en el Pórtico real esté aislada D.25.23.
3 c. ἐπί y gen. estar en posesión de, tener ἐγὼ μέν εἰμ' ἐπὶ τοὐνόματος τούτου πάντα τὸν χρόνον yo siempre tengo ese nombre D.39.21
c. διά y gen. de abstr. para indicar un estado transitorio διὰ φόβου εἰσί estan con miedo Th.6.34, δι' ὄχλου ... ἔσται resultará una molestia Th.1.73, ἔγνω ... δι' αἰτίας ὄντα ... τὸν Ἀσκάνιον supo que Ascanio era el sospechoso D.H.1.70
en el sintagma ἔστι ἐξ ἀνάγκης está de necesidad, e.e. es necesario Pl.Sph.256d.
4 c. πρός y gen. de pers. estar a favor de τὰ πλείω ὁρῶ πρὸς ἡμῶν ὄντα Th.4.10, πρὸς τῶν πολεμίων τοῦτο ἐνόμιζε μᾶλλον εἶναι Th.4.29
ser propio de, ser costumbre de οὐ γὰρ ἦν πρὸς τοῦ Κύρου τρόπου pues no entraba en las costumbres de Ciro X.An.1.2.11.
5 geom., c. ἐπί y ac. o διά y gen. pasar a través de ἐπὶ τὰς ἁφάς ἐστιν Apollon.Perg.Con.4.1, διὰ τὰς ἑτέρας διαμέτρου ἐόντος τοῦ ἐπιπέδου Archim.Con.Sph.20.
F en perífr. c. part.
1 c. part. pres. estar seguido de gerundio ἡμῖν δ' εἴνατός ἐστι περιτροπέων ἐνιαυτός y para nosotros está transcurriendo el noveno año, e.e., llevamos ya nueve años, Il.2.295, ἦν γὰρ κατὰ τὴν καπνοδόκην ἐς τὸν οἶκον ἐσέχων ὁ ἥλιος pues el sol estaba penetrando en la casa por la chimenea Hdt.8.137, ἦν δὲ τὸ δεῖπνον ποιεύμενον ἐν Θήβῃσι el banquete se estaba celebrando en Tebas Hdt.9.15, ἃν ᾖ θέλουσα πάντ' ἐμοῦ κομίζεται lo que pueda estar deseando, todo lo obtiene de mí S.OT 580, ἦν τὰ περὶ τὸ ἦτρον ψυχόμενα Pl.Phd.118a, ὅσοις τάδ' ἔστ' ἀρέσκοντα S.OT 274, cf. 708, 991, λέγων ἔστιν τις E.Hec.1179, ἐγγὺς τῆς θύρας ἤδη βαδίζων εἰμί Ar.Ra.36, ἦν γὰρ διδάσκων αὐτοὺς ὡς ἐξουσίαν ἔχων pues les estaba enseñando como quien tiene autoridad, Eu.Matt.7.29, cf. A.Pil.A.4.1, c. el part. τετληότες cuyo uso es de pres. αἰεί ... θεοὶ τετληότες εἰμέν constantemente los dioses estamos sufriendo, Il.5.873
estar seguido de part. pasado ὡς ... πᾶσι στέρεσθαι κρατὸς ἦν προκείμενον en la idea de que a todos les estaba sentenciado perder la vida A.Pers.371, φεύγων Ὀρέστης ἐστίν Orestes está desterrado A.Ch.136, ἦ γὰρ εἴην οὐκ ἂν εὖ φρονῶν pues no estaría yo bien cuerdo S.Ai.1330.
2 c. part. de perf. o de aor., trad. por pretérito perfecto o plusperf.:
a) c. el verbo en pres. ἐκ πατρὸς μέν εἰμι Τελαμῶνος γεγώς yo he nacido de Telamón S.Ai.1299, ἔστι γὰρ δένδρον πεφυκὸς ἔκτοπόν τι Ar.Au.1473, δεδρακότες εἰσίν han hecho Th.3.68;
b) c. el verbo en impf. εἰ δ' ἦν τεθνηκώς si hubiera muerto A.A.869, ἤμην κρίνας yo había decidido, PKell.G.71.33 (IV d.C.).
3 c. part. perf. y el verbo en fut. trad. por un fut. perifrástico:
a) c. part. act. haber de, ir a ἔσται δεδορκώς va a mirar A.A.1179, ἄνδρα κατακεκτονότες ἔσεσθε habréis de quitar la vida a un hombre X.An.7.6.36, ἐσόμεθα τετευχότες τοῦ δικαίου habremos de obtener justicia, PTor.Choachiti 4.15 (II a.C.);
b) c. part. pas. τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται y esto también quedará cumplido, Il.2.257, ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς cuanto atares sobre la tierra, quedará atado en los cielos, Eu.Matt.16.19.
G usos pleonásticos y limitativos del inf., sin trad. θώρηκα ... τόν ποτέ οἱ Κινύρης δῶκε ξεινήϊον εἶναι coraza que en tiempos le dio Ciniras como regalo de hospitalidad, Il.11.20, οἱ δὲ σύμμαχόν μιν εἵλοντο εἶναι Hdt.8.134, σοφιστὴν ... ὀνομάζουσι ... τὸν ἄνδρα εἶναι Pl.Prt.311e, κατὰ δύναμιν εἶναι en la medida de sus fuerzas Is.2.32, εἰς δύναμιν εἶναι Pl.Plt.300c, τὸ μὲν ἐπ' ἐκείνοις εἶναι por lo que de éstos dependía Th.8.48, X.HG 3.5.9, cf. Th.4.28, Lys.13.58, τὸ κατὰ τοῦτον εἶναι en lo que a él se refiere X.An.1.6.9, cf. Pl.Prt.317a, τὸ δὲ νῦν εἶναι ahora Pl.La.201c, Theopomp.Com.100, Decr. en Arist.Ath.31.2, τὸ μὲν τήμερον εἶναι hoy Pl.Cra.396e.
H en hebraísmos
1 en AT estar ocupado en ἦσαν τοῦ θύειν LXX 2Pa.30.17
tb. estar a punto de ἐσόμεθα τοῦ σῶσαί σε LXX 2Re.10.11.
2 en usos pleonásticos puede no traducirse ἐγώ εἰμι οὐχ ἥμαρτόν σοι no soy yo quien te he faltado LXX Id.11.27B, ἐγώ εἰμι καθήσομαι LXX Id.6.18, καὶ ἔσται πᾶς ὁ εὑρίσκον με ἀποκτενεῖ με LXX Ge.4.14.
3 c. otros giros c. πρός: αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ οὐχὶ πᾶσαι πρὸς ὑμᾶς εἰσιν; ¿y sus hermanas no están todas entre nosotros?, Eu.Matt.13.56, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστίν porque está de anochecida, Eu.Luc.24.29. • DMic.: e-e-si.

• Etimología: Pres. rad. *H1es-/*H1°s-, cf. het. eš-/aš-, cf. tb. ai. asmi, smás < *H1es-/*H1s- sin voc. de *H1- en grado ø y lat. sum < *H1somi, est < *H1es-ti, etc. La ἐ- de ἐσμέν, etc., sería una vocalización analógica de *H1-.

English (Abbott-Smith)

εἰμί,
with various uses and significations, like the English verb to be.
I.As substantive verb.
1.Of persons and things, to be, exist: Ac 17:28, Jo 1:1, 8:58, 17:5, al; ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν (for past ptcp.), Re 1:4, 8, 4:8, 11:17, 16:5 (v. Swete, Ap., 5; M, Pr., 228); τὰ (μὴ) ὄντα, Ro 4:17, I Co 1:28.
2.Of times, events, etc., to be, happen, take place: Mt 24:3, Mk 14:2, 15:42, Lk 21:23, Jo 4:6, 23, 5:10, al.
3.to be present, be in a place, have come: Mt 2:13, 15, Mk 1:45, 5:21, 15:40, Lk 1:80, 5:29, Jo 7:30, al.; seq. εἰς, Mk 2:1; seq. ἐκ, (ἐξ), Mt 1:20, 21:25, Mk 11:30, Jo 3:31, al.
4.Impers., ἔστι, ἦν, etc.;
(a)there is (Fr. il y a), was, etc.: Mt 16:28, Lk 16:19, Jo 3:1, 5:2, Ro 3:10, al.; c. dat. (of the possessor; Bl., §37, 3), Mt 16:22, Lk 1:7, Jo 18.10, Ro 9:2, al.; ἔστιν ὅς, ὅστις (chiefly in pl), Mt 16:28, 19:2, Mk 9:1, al.;
(b)c. inf., = ἔξεστιν (q.v.), it is possible: He 9:5, I Co 11:20, RV (but v. ICC, in l.).
II.As copula uniting subject and predicate.
1.Expressing simply identity or equivalence: Mt 5:13, 14:15, Lk 1:18, 19, Jo 1:1, 4:19, Re 3:9, al. mult.
2.Explicative, as in parable, figure, type, etc.: Mt 13:19, I Co 9:2, 10:4, 11:25, Ga 4:24, Re 17:15, al.; ταῦτ’ ἔστιν, Mt 27:46, Mk 7:2, Ro 7:18 al.; ὅ ἐστιν, Mk 3:17, Col 1:24, He 7:2, al.; akin to this is the sacramental usage: Mt 26:26-28, Mk 14:22, 24, Lk 22:19, I Co 11:24 (v. ICC on Mk, I Co, ll. c.; DB, iii, 148 f.).
3.C. gen.: qual., etc., Mk 5:42, Lk 3:23, I Co 14:33, He 12:11, al.; part., I Ti 1:20, II Ti 1:15; poss., Mt 5:3, 10, Mk 12:7, Lk 4:7; of service or partisanship, Ro 8:9, I Co 1:12, II Co 10:7, II Ti 2:19.
4.C. dat. (BL, §37, 3): Ac 1:8, 9:15, Ro 4:12, I Co 1:18, 2:14, Re 21:7, al.
5.C. ptcp., as a periphrasis for the simple verb (Bl., §62, 1, 2; M, Pr., 225 ff.);
(a)c. ptcp. pf. (cl.): Mt 10:30, Lk 9:32, Jo 3:24, Ac 21:35, I Co 15:19, al;
(b)c. ptcp. pr. (esp. in impf., as in Heb. and Aram.; Dalman, Words, 35 f.), Mt 7:29, Mk 1:22, Lk 4:31, 14:1, Ac 1:10, al. mult., id. for imper. (M, Pr., 180f., 182f.), with ellipsis of εἰμί, Ro 12:9, 10, He 13:5, al.;
(c)c. ptcp. aor. (cl), Lk 23:9.
6.Seq. εἰς (cf. Heb. הָיָה לְ), a vernac. usage (M, Pr., 71): Mt 19:5, Mk 10:8, He 8:10, al.
7.C. adv.: Mt 19:20, Mk 4:26, Lk 18:11, al.
8.Ellipses;
(a)of the copula (Bl., §30, 3): Mt 8:29, 24:32, Jo 21:22, 23, He 6:4, al.;
(b)of the predicate: ἐγώ εἰμί, Mt 14:27, Mk 6:50, al.; absol. (cf. De 32:39; אֲנִי הוּא), Mk 13:6, Jo 4:26, al. (cf. ἄπ-, ἔν-, πάρ-, συμ-πάρ-, σύν-ειμι).

English (Strong)

the first person singular present indicative; a prolonged form of a primary and defective verb; I exist (used only when emphatic): am, have been, X it is I, was. See also εἶ, εἴην, εἶναι, εἷς καθ’ εἷς, ἦν, ἔσομαι, ἐσμέν, ἐστέ, εἰμί0, εἰμί1, εἰμί2, εἰμί3.

Greek Monolingual

εἶμι (Α)
Ι. 1. έρχομαιεἶμι δεῡρο», εἶμι εἴσω»)
2. πηγαίνω (α. «εἶμι οἴκαδε» β. «πάλιν εἶμι» — επιστρέφω, ξαναγυρίζω)
3. πορεύομαι («ὁδὸν εἶμι» — ακολουθώ πορεία)
4. διέρχομαι, περνώ ανάμεσαεἶμι τὸ μέσον τοῦ οὐρανοῡ»)
5. κινούμαι, ταξιδεύω, μετακινούμαι κ.λπ. (α. «ἐπὶ νηὸς εἶμι» — ταξιδεύω με πλοίο
β. «ἔθνεα μελισσάων εἶσι» — όπως πετούν τα σμήνη τών μελισσών
γ. «οἷος δ' ἀστὴρ εἶσι μετ' ἀστράσι... ἕσπερος» — όπως διαγράφει την τροχιά του ανάμεσα στ' άστρα ο έσπερος)
6. ετοιμάζομαι να... («εἶμι θύσων»)
II. φρ.
1. «εἶμι εἰς χεῑρας» — έρχομαι στα χέρια, συμπλέκομαι
2. «εἶμι εἰς πόλεμον, εἰς συμμαχίαν» — λαμβάνω μέρος στον πόλεμο, στη συμμαχία
3. «ὁδὸν ἄδικον εἶμι» — ακολουθώ άδικο δρόμο, συμπεριφέρομαι άδικα
4. «εἶμι ἐς τὰ παραγγελλόμενα» — υπακούω στις διαταγές
5. (οι τύποι της προστακτικής ἴθι, ἴτω, ἴτε)
α) (ως μόρια παρακελευσματικά) εμπρός, εμπρός λοιπόν (ἴτε, παῑδες Ἑλλήνων ἐλευθεροῡτε πατρίδα») β) ἴτω
ας είναι, πάει καλά.
[ΕΤΥΜΟΛ. Το ρ. είμι έχει σημ. ενεστώτα κυρίως στον Όμηρο, ενώ στην αττική διάλεκτο χρησιμοποιείται ως μέλλοντας, ο δε ενεστ. εκφράζεται με τον τ. έρχομαι (αόρ. ήλθον, παρακμ. ελήλυθα). Τα είμι, ει (< εί-si), εί-σι ταυτίζονται τόσο μορφολογικά όσο και σημασιολογικά με τα αρχ. ινδ. e-mi, e-si, e-ti (πρβλ. επίσης λιθ. ei-mi, ei-si, -ti και χεττ. pāi-mi, pāi-ši, pāi-zi, με προθηματ. pe-, pa-). To α' πληθ. πρόσ. ίμεν αντιστοιχεί στο αρχ. ινδ. i-mas, η προστ. ί-θι στο αρχ. ινδ. i-hi και ο ομηρ. πρτ. ήϊα με το αρχ. ινδ. āyam. Με το είμι εξάλλου συνδέονται και ορισμένοι ονοματικοί τ. όπως ί-θματα, ισθμός, ιτός, ιταμός καθώς και τα εξ-ίτηλος, εισ-ιτήριο(-ν).
ΣΥΝΘ. αρχ. άνειμι, άπειμι, δίειμι, είσειμι, έξειμι, έπειμι, κάτειμι, μέτειμι, πάρειμι, περίειμι, πρόειμι, πρόσειμι, σύνειμι, ύπειμι].
βλ. είμαι.

Greek Monotonic

εἰμί: (sum), Αιολ. ἐμμί (η αρχ. ρίζα είναι το ΕΣ - ΜΙ), βʹ προσ. εἶ, Ιων. εἶς, Δωρ. ἐσσί, γʹ ενικ. ἐστί, Δωρ. ἐντί, γʹ δυϊκ. ἐστόν, αʹ πληθ. ἐσμέν, Ιων. εἰμέν, Δωρ. εἰμές, γʹ ενικ. εἰσί (-ίν), Επικ. ἐᾱσι (-ίν), Δωρ. ἐντί — προστ. ἴσθι, Επικ. επίσης σε μεσ. τύπο ἔσσο· γʹ ενικ. ἔστω (ἤτω στην Κ.Δ.)· γʹ πληθ. ἔστωσαν ή ἔστων, Αττ. ὄντων· υποτ. , ᾖς, , Επικ. ἔω, ἐῇς, ἐῇ ή ἔῃσι, Επικ. επίσης εἴω, εἴῃς κ.λπ.· ευκτ. εἴην, -ης ή -ησθα, Επικ. ἔοις, ἔοι· βʹ δυϊκ. εἴτην αντί εἰήτην· πληθ. εἶμεν, εἶτε, εἴησαν ή εἶεν· απαρ. εἶναι, Επικ. ἔμμεναι, ἔμμεν, ἔμεναι, ἔμεν, Δωρ. εἰμέν, εἴμεναι· μτχ. ὤν, Επικ. ἐών, ἐοῦσα, ἐόν· Δωρ. ουδ. γένους πληθ. εὖντα· παρατ. ἦν ή ἔον, σε παλαιά Αττ. επίσης , συνηρ. από Ιων. ἔα, Επικ. ἔην, ἤην, ἦεν, Δωρ. ἦς· γʹ δυϊκ. ἤττην ή ἤστην· γʹ πληθ. ἦσαν, Ιων. και ποιητ. ἔσαν· ο μεσ. τύπος ἤμην συναντάται στην Κ.Δ.· Επικ. γʹ πληθ. εἴατο αντί ἦντο· Ιων. και Επικ. επίσης ἔσκον· μέλ. ἔσομαι, ἔσται, Επικ. επίσης ἔσσομαι, ἔσεται, ἔσσεται· Δωρ. βʹ και γʹ ενικ. ἐσσῇ, ἐσσεῖται (όπως αν προερχόταν από το ἐσσοῦμαι). Ολόκληρη η οριστ. ενεστ. (εκτός του βʹ ενικ. εἶ), εγκλίνεται όταν το εἰμί είναι συνδετικό· όμως το γʹ ενικ. γράφεται ἔστισε ορισμένες περιπτώσεις έμφασης, π.χ. ἔστι μοι, έχω· όταν χρησιμ. ως ρήμα υπαρκτικό διατηρεί τον τόνο σε όλα τα πρόσωπα.
Α. I. είμαι, ως υπαρκτικό ρήμα, είμαι, υπάρχω, οὐκ ἔσθ' οὗτος ἀνήρ, οὐδ' ἔσσεται, σε Ομήρ. Οδ.· τεθνηῶτος, μηδ' ἔτ' ἐόντος, στο ίδ.· οὐκέτ' ἔστι, αυτός δεν υπάρχει πια, σε Ευρ.· θεοὶ αἰὲν ἐόντες, σε Ομήρ. Ιλ.· ἐσσόμενοι, οι μεταγενέστεροι, στο ίδ.· ζώντων καὶ ὄντων Ἀθηναίων, σε Δημ.· το ίδιο λέγεται και για πόλεις κ.λπ.· ὄλωλεν, οὐδ' ἔτ' ἔστι Τροία (πρβλ. Troja fuit), σε Ευρ.
II. λέγεται για πράγματα, είμαι, υπάρχω, εἰ ἔστιν ἀληθέως (ἡ τράπεζα), σε Ηρόδ.· ἕως ἂν ὁ πόλεμος ᾖ, για όσο καιρό αυτός διαρκεί, σε Θουκ.
III. είμαι, αντίθ. προς το φαίνομαι ότι είμαι, όπως το esse προς το videri, τὸν ἐόντα λόγον, τον αληθή λόγο, σε Ηρόδ.· τὰ ὄντα ἀπαγγέλλειν, σε Θουκ.· τῷ ὄντι, Λατ. revera, πράγματι, όντως, σε Πλάτ.
IV.ακολουθ. από αναφ., οὐκ ἔστιν ὅς, κανένας, σε Ομήρ. Ιλ. κ.λπ.· εἰσὶν οἵ, Λατ. sunt qui, σε Θουκ. κ.λπ.· ἐστὶν ἅ, μερικά πράγματα, στον ίδ.· επίσης, ἔστιν οἵ, αντί εἰσὶν οἵ, σε Ηρόδ. κ.λπ.· το ίδιο και με συσχετ. μόρια, ἔστιν ἔνθα, Λατ. est ubi, σε Ξεν. κ.λπ.· ἔστιν ὅπως, κατά κάποιο τρόπο, σε Ηρόδ. κ.λπ.· ἔστιν ὅτε, ἔσθ' ὅτε, ενίοτε, κάποιες φορές, σε Σοφ. κ.λπ.
V.ἔστι, απρόσ., με απαρ., όπως το πάρεστι, είναι δυνατόν, σε Όμηρ., Αττ. Β. I. 1. είμαι, ως συνδετικό ρήμα που συνδέει το κατηγορούμενο με το υποκείμενο, και τα δύο βρίσκονται στην ίδια πτώση, σε Όμηρ. κ.λπ.
2. ενίοτε το εἶναι με μτχ. αντιπροσωπεύει περιφραστικά ρήμα, ἦν τεθνηκώς, αντί ἐτεθνήκει, σε Αισχύλ.· πεφυκός ἐστι = πέφυκε, σε Αριστοφ.
II. το απαρ. πλεονάζει σε κάποιες φράσεις, ἑκὼν εἶναι (βλ. ἑκών II)· τὸ ἐπ' ἐκείνοις εἶναι, quantum in illis esset, σε Θουκ.· τὸ σύμπαν εἶναι, σε Ηρόδ.· τὸ νῦν εἶναι, σε Πλάτ. κ.λπ.

Russian (Dvoretsky)

εἰμί: (fut. ἔσομαι, impf. ἦν и ἦ; imper. ἴσθι; conjct. ὦ; opt. εἴην; inf. εἶναι; недостающ. формы aor. и pf. восполняются соотв. формами глагола γίγνομαι)
1) быть, существовать (οὐκ ἔσθ᾽ οὗτος ἀνὴρ οὐδ᾽ ἔσσεται Hom.; οὐδ᾽ ἔτ᾽ ἔστι Τροία Eur.): οἱ ὄντες Polyb. те, которые (еще) существуют, живые; οἱ οὐκ ὄντες Thuc. те, которых (уже) нет, умершие; ἐσσόμενοι (ἄνθρωποι) Hom. потомки; ζώντων καὶ ὄντων Dem. при их жизни, перен. у них на глазах; οὐ δὴν ἦν Hom. он недолго (про)жил; πνεύματος ἤδη μὲν ὄντος, οὔπω δὲ παρόντος Arst. когда ветер уже поднялся, но еще не дошел (до нас); ἄκων ἔστιν οὓς ἐγὼ ἐπαινῶ Plat. существуют (люди), которых я не могу не хвалить; ἐμοὶ οὐδέν ἐστι πρὸς τοὺς τοιούτους Isocr. у меня нет ничего общего с ними; σοί τε καὶ τούτοισι πρήγμασι τί ἐστι; Her. что тебе до этого?;
2) (как глагол-связка; в praes. часто, но реже, чем по-русски, опускается): διαγνῶναι χαλεπῶς ἦν Hom. трудно было узнать; ἔστι γὰρ τοῦτο τὸ κεφάλαιον Plat. ведь в этом суть; καλῶς ἔσται Xen. (все) будет хорошо; ἔτι νέος ὤν Xen. будучи еще молодым; φεύγων ἐστίν Eur. он в изгнании;
3) быть, находиться, являться, оказываться: ἰατρὸν φάσκουτιν αὐτὸν εἶναι Plat. говорят, что он врач; εἶναι ἐν ἀθυμίᾳ Thuc. прийти в уныние; οἱ ἐν πάθει ὄντες Arst. охваченные страстью; οἱ ἐν τέλει ὄντες Thuc. носители власти, обладающие властью; πρὸς Διὸς εἶναι Hom. находиться под защитой Зевса; ὀνομάζειν τινὰ σοφιστὴν εἶναι Plat. называть кого-л. софистом; εἰσὶ ἀλλήλοισι διάφοροι ἐόντες ἑωυτοῖσι Her. они находятся в состоянии постоянных распрей; οὐ σιωπήσας ἔσει; Soph. не замолчишь ли ты?; ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη Hom. мне было бы (это) приятно; ἦν αὐτῷ προσδεχομένῳ Thuc. (это) не было для него неожиданностью; εἴ σοι ἡδομένῳ ἐστίν Plat. если тебе это доставит удовольствие;
4) быть, значить, составлять, равняться: τοῦτ᾽ ἐστι Xen., Plat., Arst.; то-есть; τὸ εἴρειν λέγειν ἐστίν Plat. (слово) «εἴρειν» значит «говорить»; τὰ δὶς πέντε δέκα ἐστίν Xen. дважды пять - десять;
5) бывать, происходить, случаться, тж. обстоять: τί ἔστι(ν); Soph., Arph. и τοῦτο τί ἦν; Arph. что такое?, в чем дело?; τὰ ἐόντα τὰ τ᾽ ἐσσόμενα πρό τ᾽ ἐόντα Hom. настоящее, будущее и прошлое; ἔστι δ᾽ ὅπῃ νῦν ἔστι Aesch. что есть, то есть, т. е. свершилось, ничего не поделаешь; τί οὖν ἦν τοῦτο; Plat. как это случилось?; πρὸς ἑσπέραν ἦν Xen. дело было под вечер; τὸ ἔσται καὶ τὸ μέλλον Arst. будущее и то, что (лишь) может произойти; ὧδ᾽ ἔστω Hom. или ἔστω Plat., Arst., Plut.; пусть будет или допустим; βοὴ ἦν Thuc. раздался крик;
6) (с gen. characteristicus) быть или являться свойством, возможностью, обязанностью или долгом: οἰκονομου ἀγαθοῦ ἐστιν εὖ οικεῖν τὸν ἑαυτοῦ οἶκον Xen. хороший хозяин должен хорошо управлять своим домом: παντός ἐστι Dem. всякий в состоянии, каждый может; οὐκ ἦν πρὸς τοῦ Κύρου τρόπου Xen. (это) было не в характере Кира;
7) быть сложенным, состоять: ἡ κρηπίς ἐστι λίθων μεγάλων Her. основание сложено из больших камней; οἱ στέφανοι ῥόδων ἦσαν Dem. венки были сплетены из роз;
8) действительно быть, быть подлинным или истинным: τὸ ὄν тж. pl. филос. Plat., Arst.; истинно сущее, подлинное бытие; τὸ μὴ ὄν филос. Plat., Arst. не сущее, небытие; οὐ δοκεῖν, ἀλλ᾽ εἶναι Aesch. не казаться, а (действительно) быть; τῷ ὄντι Plat. в действительности, истинно, поистине; τὸν ἐόντα λέγειν λόγον и τῷ ἐόντι χρήσασθαι Her. говорить правду; ἔστι ταῦτα Plat. да, так оно и есть; τὰ ὄντα ἀπαγγέλλειν Thuc. сообщить о действительном положении вещей; ἀφαιρεῖσθαί τινα τὰ ὄντα Plut. отнять у кого-л. имущество;
9) относиться, касаться, быть причастным, принадлежать (ἄλλο ἐστί τὸ μέγεθος καὶ τὸ μεγέθει εἶναι Arst.): ἡ ἰατρικὴ περὶ τὰ νοσήματα ἐστί Plat. врачебное искусство занимается болезнями; εἶναιἀμφί и περί τι Xen., ἔν τινι Soph., Plat. или πρός τινι Arst. быть занятым или озабоченным чем-л.; εἶναι πρός τινος Thuc. и μετά τινος или σύν τινι Xen. быть на чьей-л. стороне, стоять за кого-л.; ὅσα ὕδατός ἐστι Arst. то, что имеет природу воды; οἱ παρὰ βασιλεῖ ὄντες Xen. приближенные царя; εἶ γὰρ τῶν φίλων Arph. ведь ты - из числа (моих) друзей; Φιλίππου εἶναι Dem. быть сторонником Филиппа; τέχνης ἐστίν Thuc. это - дело искусства; τῆς αὐτῆς γνώμης εἶναι Thuc. быть одного и того же мнения; τὸ κατὰ τοῦτον εἶναι Xen. что касается его; τὸ σύμπαν εἶναι Her. в целом, вообще; κατὰ Hom. и εἰς δύναμιν εἶναι Plat. в меру возможности; τὸ νῦν εἶναι Plat. в настоящий момент, пока;
10) происходить, вести свой род (πατρὸς ἐξ ἀγαθοῦ Hom.; ἀπό τινος Xen.): ἐκ Παιονίης εἶναι Hom. быть родом из Пеонии; ἐκ πατρός εἰμι Τελαμῶνος γεγώς Soph. я - сын Теламона; αἵματος ἀγαθοῖο ἔμ(μ)εναι Hom. быть знатного происхождения;
11) (часто с gen. generis) быть: ἦν ἐτῶν ὡς τριάκοντα Xen. было ему лет сорок; ἐπὶ ὀνόματός τινος εἶναι Dem. носить какое-л. имя;
12) преимущ. impers. (= ἔξεστι) быть возможным, бывать (иногда), случаться: ἔστι μὲν εὕδειν, ἔστι δὲ τερπομένοισιν ἀκούειν Hom. можно поспать, можно и поразвлечься беседой; εἰ τί που ἔστι Hom. если позволено; ἆρ᾽ ἔστιν ὥστε …; Soph. нельзя ли …?; οὐκ ἔστι τοὺς θανόντας εἰς φάος μολεῖν Eur. мертвые не воскресают; ἔστιν ἔνθα ἰσχυρῶς ὠφελοῦσι Xen. они могут тогда приносить большую пользу; οὐκ ἔστι ὅκως κοτὲ σοὺς δέξονται λόγους Her. невозможно, чтобы они приняли твое предложение; οὐκ ἔστιν ὅπως οὐκ ἐπιθήσεται ἡμῖν Xen. не может быть, чтобы (Артаксеркс) не напал на нас; οὐκ ἔστιν ὅπως ἐγὼ εἶπον Dem. я решительно нигде не сказал; οὐκ ἐσθ᾽ ὅπου Soph. ни в коем случае; οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως οὐ Arph. во всяком случае, при всех обстоятельствах; πόλεις ἔστιν ὅτε ὅλας σῴζει Plat. бывает, что (изобретатель) спасает целые города;
13) быть подчиненным, подвластным (ἐπί и ὑπό τινι или ὑπό τινα Xen.): Τροία Ἀχαιῶν ἐστίν Aesch. Троя - во власти ахейцев; ἐπί σοι ἔσται Xen. (это) будет зависеть от тебя τὸ ἐπ᾽ ἐμοὶ εἶναι Thuc. насколько это зависит от меня.

Middle Liddell

[The whole of the pres. ind. (except 2nd sg. εἶ) may be enclitic when εἰμί is the Copula; but the 3rd sg. is written ἔστι in certain cases of emphasis, e. g. ἔστι μοι, I have: when used as Verb Subst., it retains the accent in all persons.]
A. as Substantive Verb, to be, to exist, οὐκ ἔσθ' οὗτος ἀνήρ, οὐδ' ἔσσεται Od.; τεθνηῶτος, μηδ' ἔτ' ἐόντος Od.; οὐκέτ' ἔστι he is no more, Eur.; θεοὶ αἰὲν ἐόντες Il.; ἐσσόμενοι posterity, Il.; ζώντων καὶ ὄντων Ἀθηναίων Dem.:—so of cities, etc., ὄλωλεν, οὐδ' ἔτ' ἔστι Τροία (cf. Troja fuit), Eur.
II. of things, to be, exist, εἰ ἔστιν ἀληθέως [ἡ τράπεζα Hdt.; ἕως ἂν ὁ πόλεμος ἦι so long as it last, Thuc.
III. to be, opp. to appearing to be, as esse to videri, τὸν ἐόντα λόγον the true story, Hdt.; τὰ ὄντα ἀπαγγέλλειν Thuc.; τῶι ὄντι, Lat. revera, in reality, in fact, Plat.
IV. foll. by the Relative, οὐκ ἔστιν ὅς, no one, Il., etc.; εἰσὶν οἵ, Lat. sunt qui, Thuc., etc.; ἐστὶν ἅ some things, Thuc.; also ἔστιν οἵ, for εἰσὶν οἵ, Hdt., etc.:—so withrelat. Particles, ἔστιν ἔνθα, Lat. est ubi, Xen., etc.; ἔστιν ὅπη, ἔσθ' ὅπου, somewhere, or somehow, Plat., etc.; ἔστιν ὅπως in some manner, Hdt., etc.; ἔστιν ὅτε, ἔσθ' ὅτε, sometimes, Soph., etc.
V. ἔστι impers., c. inf., like πάρεστι, it is possible, Hom., attic
B. to be, Copula connecting predicate with subject, both being in the same case, Hom., etc.
2. sometimes εἶναι with Part. represents finite Verb, ἦν τεθνηκώς, for ἐτεθνήκει, Aesch.; πεφυκός ἐστι = πέφυκε, Ar.
II. the Inf. is redundant in some phrases, ἑκὼν εἶναι (v. ἑκών II); τὸ ἐπ' ἐκείνοις εἶναι quantum in illis esset, Thuc.; τὸ σύμπαν εἶναι Hdt.; τὸ νῦν εἶναι Plat., etc.