Ask at the forum if you have an Ancient or Modern Greek query!

εἰμὶ

Ἀλλ’ ἐσθ’ ὁ θάνατος λοῖσθος ἰατρός κακῶν -> But death is the ultimate healer of ills
Sophocles, Fragment 698

Greek (Liddell-Scott)

εἰμὶ: (ὑπάρχω), Αἰολ. ἐμμί, Σαπφώ 2. 15, Θεόκρ. 20. 32· β΄ πρόσ. εἶ, Ἐπ. καὶ Ἰων. εἶς, Ἰλ. ΙΙ. 515 κ. ἀλλ., ὡσαύτως Ἐπ. καὶ Δωρ. ἐσσί· γ΄ πρόσ. ἐστί, Δωρ. ἐντὶ Θεόκρ. 1. 17, κτλ.· γ΄ δυϊκὸν ἐστὸν Θουκ. 3. 112· πληθ. α΄ ἐσμέν, Ἐπ. καὶ Ἰων. εἰμὲν (καὶ παρὰ Πινδ. Π. 3. 108), Δωρ. εἰμὲς Θεόκρ.· γ΄ πληι. εἰσὶ (-ίν), Ἐπ. ἔᾱσι (-ιν), Δωρ. ἐντὶ Πίνδ., Θεόκρ.: ― Προστακτ. ἴσθι, Ἐπ. καὶ Λυρ. ὡσαύτως ἐν μέσῳ τύπῳ ἔσσο, Ὅμ., Σαπφὼ 1. 28· γ΄ ἑνικ. ἔστω (ἤτω ἐν τῇ Καιν. Διαθ. καὶ μεταγεν. Ἐπιγραφ., Συλλ. Ἐπιγρ. 2664, κ. ἀλλ.· ἀλλ’ ἐν Πλάτ. Πολ. 361C ἀναγνωστέον ἴτω), Δωρ. εἴτω, Ἡρακλείδ. παρ’ Εὐστ. 1411. 21· γ΄ πληθ. ἔστωσαν, ἀλλ’ ἔστων Ὅμ. καὶ Ἀττ., ὄντων Πλάτ. Νόμ. 879Β, Δωρ. ἐόντων Συλλ. Ἐπιγρ. 1688. 31. ― Ὑποτακτ. ὦ, ᾖς, ᾖ, Ἐπ. ἔω, ἔῃς, ἔῃ (ὡσαύτως ἔῃσι και ἐν Ἰλ. Τ. 202, Ἡσ. Ἔργ. κ. Ἡμ. 292 ᾖσι), πλὴν τούτων εὕρηται παρ’ Ὁμήρῳ καὶ εἴω, εἴῃς, κτλ., συχνάκις συγχεόμενα πρὸς τὴν εὐκτ., ἴδε Ἰλ. Ι. 245, Ὀδ. Ο. 448· Δωρ. γ΄ πληθ. ὦντι, Συλλ. Ἐπιγρ. 1840. 3, κ. ἀλλ.· ἔωντι 2556. 14· ἴωνθι 1569. 46: ― Εὐκτ. εἴην, -ης, (εἴησθα Θέογν. 715), -η, ὡσαύτως ἔοις, οι, Ὅμ., πρβλ. Ἡρόδ. 7. 6· β΄ δυϊκὸν εἴτην ἀντὶ εἰήτην Πλάτ. Παρμ. 149Ε, κτλ.· α΄ πληθ. εἶμεν Εὐρ. Ἄλκ. 921, Πλάτ.· β΄ πληθ. εἶτε Ὀδ. Φ. 195, Εὐρ. Ἀποσπ. 781. 55 (Δινδ.)· γ΄ πληθ. εἴησαν, εἶεν Ὅμ., καὶ Ἀττ.· ἔα, σύνεαν = εἴη, συνεῖεν Ἐπιγρ. ἀρχ. ἐν τῇ Συλλ. Ἐπιγρ. 11: ― Ἀπαρ. εἶναι, Ἐπ. ἔμμεναι, ἔμμεν (ὡσαύτως παρὰ Πινδ., Σοφ. Ἀντ. 623), ἔμεναι, ἔμεν· Δωρ. εἰμὲν παρὰ Θουκ. 5. 77, 79· ἦμεν Συλλ. Ἐπιγρ. 2448. V. 17., 5774. 75· Μεγαρ. εἴμεναι παρ’ Ἀριστοφ. Ἀχ. 775· εἰῆναι ἐν ἐμμέτρῳ τινὶ Ἐπιγραφ. ἐν τῇ Συλλ. Ἐπιγρ. 3709: ― Μετοχ. ὤν, Ἐπ. ἐών, ἐοῦσα, ἐόν· Δωρ. θηλ. εὖσα Σαπφὼ καὶ Ἤριννα, ἔασσα, Τίμ. Λοκρ.· Δωρ. οὐδ. πληθ. εὖντα Θεόκρ. 2. 3, Δωρ. ἐν ὀνομ. εἲς Ἡρακλείδης παρ’ Εὐστ. 1756. 13, πληθ. ἔντες Πίνακες Ἡρακλεωτ. ἐν Συλλ. Ἐπιγρ. 5774. 104: ― Παρατ. ἦν, ἔον, παρὰ δὲ τοῖς παλαιοῖς Ἀττ. καὶ ἦ, κατὰ συναίρεσιν ἐκ τοῦ Ἰων. ἔα, παρ’ Ὁμήρ. ἐκτεταμένον ἦα (γ΄ ἑνικ. ἦεν, ἀείποτε μετὰ τοῦ ἐφελκυστικοῦ ν)· ἔην ὡς α΄ ἑνικ. μόνον ἐν Ἰλ. Λ. 762 (ἔνθα ἕταιροι ἔον), ἀλλὰ συχνάκις ὡς γ΄ ἑνικ., ἐνίοτε δὲ καὶ ἤην· β΄ ἑνικ. ἦσθα (ἦς μόνον παρὰ μεταγεν.), Ἐπ. ἔησθα· γ΄ ἑνικ. ἦν, Ἐπ. ἔην, ἤην, ἦεν (ἴδε ἀνωτ.), Δωρ. ἦς Θεόκρ.· γ΄ δυϊκ. ἤτην Ἡσ. Ἀσπ. 50, Εὐρ. Ἱππ. 387, Ἀριστοφ. Ἱππ. 982, Πλάτ., κτλ., ἢ ἤστην Πλάτ., κτλ.· γ΄ πληθ. ἦσαν, Ἰων καὶ ποιητ. ἔσαν (ἐν Ἡσ. Θ. 321, 825, ἦν δὲν εἶναι πληθ. ἀντὶ τοῦ ἦσαν, ἀλλ’ εἶναι μᾶλλον σχῆμα συντάξεως, ἴδε κατωτ. V)· μέσος τις τύπος ἤμην ἀπαντᾷ παρὰ μεταγεν., οἶον ἐν τῇ Κ. Δ., ὅπου δὲ ἀπαντᾷ παρὰ τοῖς δοκίμοις Ἀττ., πιθανῶς εἶναι σφάλμα τῶν ἀντιγραφέων, ὡς παρὰ Λυσ. 111. 17, Ξεν. Κύρ. 6. 1, 9, Συλλ. Ἐπιγρ. 1656, κ. ἀλλ.· β΄ πρόσ. ἦσο 3847i (Προσθῆκαι)· Ἐπ. γ΄ πληθ. εἴατο ἀντὶ ἦντο Ὀδ. Υ. 106· ἕτερος Ἰων. καὶ Ἐπ. τύπος εἶναι ἔσκον παρ’ Αἰσχύλ. ἐν Πέρσ. 656 (ἐν λυρ. χωρίοις): - Μέλλ. ἔσομαι, ἔσται, Ἐπ. ὡσαύτως ἔσσομαι, ἔσεται, ἔσσεται· Δωρ. β΄ καὶ γ΄ ἑνικ. ἐσσῇ, ἐσσεῖται (ὡς εἰ ἐκ τύπου ἐσσοῦμαι), Ἰλ. Β. 393., Ν. 317. Θεόκρ.· γ΄ πληθ. ἐσσοῦνται παρὰ Θουκ. 5. 77· ῥημ. ἐπίθ. ἐστέον (ἴδε συνεστέον): - ἅπαντες οἱ λοιποὶ χρόνοι παραλαμβάνονται ἐκ τοῦ γίγνομαι. Ὅρα Ἑλλ. Ρημ. Veitch ἐν. λ. - Ὁλόκληρος ὁ ἐνεστὼς τῆς ὁριστικῆς ἐγκλίνεται (πλὴν τοῦ β΄ ἑνικ. εἶ), ὁπότε τὸ εἰμὶ εἶναι ἁπλὼς συνδετικόν· ἀλλὰ τὸ γ΄ ἑνικ. γράφεται ἔστι ἔν τισιν ἐμφαντικαῖς φράσεσιν, οἷον, ἔστι μοι (ἔχω), ἔστιν ὅς, ἔστιν ὅτε, καὶ ἐν ἄλλαις ὁμοίαις, ὡς καὶ ὁπόταν εὑρίσκηται ἐν ἀρχῇ προτάσεως, ἐν ἐρωτήσεσιν ἢ ὅπου ἐπιτάσσεται ταῖς λέξεσιν οὐκ, μή, καί, εἰ, μέν, ὅτι, ὡς, ἀλλά, ἢ τοῦτ’. Ὡς ὑπαρκτικὸν ῥῆμα διατηρεῖ τὸν τόνον ἁπανταχοῦ. (Ἐκ √ΕΣ: πρὸς τοὺς τύπους εἰμὶ (ἐσμί), εἶς ἢ ἐσσί, ἐστί, πλ. ἐσμέν, ἐστέ, Δωρ. ἐντί, πρβλ. τοὺς Σανσκρ. τύπους asmi, asi, asti, πληθ. smas, stha, santi· τοὺς Λατ. sum (esum), es, est, sumus, estis, sunt· τοὺς Γοτθ. im, ist· τοὺς Λίθ. esmi, esti· τοὺς Σλαυ. jesmi, jesti, κλ.: πρβλ. M. Müller ἐν Oxf. Essays 1856 σ. 12). Σημασία, εἶμαι. Α. εἰμί, ὑπάρχω, ὡς τὸ κατ’ ἐξοχὴν ὑπαρκτικὸν ῥῆμα. 1) ἐπὶ προσώπων, οὐκ ἔσθ’ οὗτος ἀνήρ, οὐδ’ ἔσσεται Ὀδ. Π. 437· ἔτ’ εἰσί, εἰσέτι ὑπάρχουσιν Ο. 432, πρβλ. Σοφ. Φ. 445, κτλ.· τεθνηῶτος..., μηδ’ ἔτ’ ἐόντος Ὀδ. Α. 287· οὐκέτ’ ἔστι, δὲν ὑπάρχει πλέον, Valck. ἐν Εὐρ. Ἱππ. 1162· οὐ δὴν ἦν, δὲν ἔζησε πολύ, Ἰλ. Ζ. 131· ὁ οὐκ ὤν, οἱ οὐκ ὄντες, ἐπὶ τῶν μὴ ὑπαρχόντων πλέον, Θουκ. 2. 44, 45· θεοὶ αἰὲν ἐόντες Ἰλ. Α. 290· ἐσσόμενοι, οἱ μεταγενέστεροι, Β. 119· κἀγὼ γὰρ ἦν ποτ’, ἀλλὰ νῦν οὐκ εἴμ’ ἔτι Εὐρ. Ἑκ. 284· ὡς ἂν εἶεν ἄνθρωποι, ὅπως ὑπάρχωσιν ἄνθρωποι, Πλάτ. Συμπ. 190C· ζώντων καὶ ὄντων Ἀθηναίων Δημ. 248, 25, πρβλ. 953. 16: - οὕτω καὶ ἐπὶ πόλεων, κλ. ὄλωλεν, οὐδ’ ἔτ’ ἔστι Τροία (πρβλ. Troja fuit), Εὐρ. Τρῳ. 1292, πρβλ. Ἡρακλ. 491· ἂν ᾖ τὸ στράτευμα, ἂν ὑπάρχῃ, Δημ. 93· ἐν τέλ. 2) εἶμαι ἔν τινι τόπῳ, ἐν τῇ Ἀττικῇ Θουκ. 2. 47, κτλ. ΙΙ. ἐπὶ πραγμάτων, εἶμαι, ὑπάρχω, εἰ ἔστιν ἀληθέως ἡ τράπεζα Ἡρόδ. 3. 17, κτλ.· ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸ γίγνομαι (fio), Πλάτ. Θεαίτ. 152D, κτλ. 2) ἐπὶ περιστάσεων, συμβεβηκότων κτλ., τά τ’ ἐόντα, τά τ’ ἐσσόμενα, πρό τ’ ἐόντα Ἰλ. Α. 70· ἐσβολὴ ἔσται, θὰ γείνῃ εἰσβολή, Θουκ. 2. 13, κτλ.· τῆς προδοσίας οὔσης, ὑπαρχούσης τῆς προδοσίας καὶ ἐνεργούσης, 4. 103· ἕως ἂν ὁ πόλεμος ᾖ, ἐφ’ ὅσον διαρκεῖ 1. 58· αἱ σπονδαὶ ἐνιαυτὸν ἔσονται 4. 118· τί ἔστιν; τί εἶναι; τί συμβαίνει; Ἀριστοφ. Θεσμ. 193· τί οὖν ἦν τοῦτο; πῶς συνέβη λοιπὸν τοῦτο; Πλάτ. Φαίδων 58Α· συχνάκις ἐπαναλαμβάνεται μετ’ ἀναφορικοῦ πρὸς ἀποφυγὴν θετικῆς διαβεβαιώσεως, ἔστι δ’ ὄπῃ νῦν ἔστι, τὰ πράγματα ἔχουσιν ὡς ἔχουσι, κακῶς δηλονότι, Αἰσχύλ. Ἀγ. 67, Blomf. ΙΙΙ. εἶμαι, ἀντίθ. τῷ φαίνομαι ὅτι εἶμαι, ὡς τὸ esse πρὸς τὸ videri, διπλάσιος... ἢ ἐστί, δὶς τόσος ὅσος πράγματι εἶναι, Θουκ. 1. 10· αὐτὸ ὃ ἐστί, τὸ πράγματι ὑπάρχον, Πλάτ. Συμπ. 211C, πρβλ. Φαίδωνα 75Β· συχνάκις κατὰ μετοχ., τὸν ἐόντα λέγειν λόγον, τὸν ἀληθῆ λόγον, τὸ ἀληθές, Ἡρόδ. 1. 95, 116· τῷ ἐόντι χρήσασθαι, λέγειν τὸ ἀληθές, αὐτόθι 30· τὰ ὄντα ἀπαγγέλλειν Θουκ. 7. 8, κτλ.· (ἀλλὰ τὰ ὄντα ὡσαύτως = ἡ οὐσία, δηλ. τὰ ὑπάρχοντα, Πλάτ. Γοργ. 511Α, κτλ.)· τὸ ὄν, τὸ πράγματι ὑπάρχον, ὁ αὐτ. Φαίδων 65C, κτλ.· ἐν τῷ ὄντι, Λατ. in rerum natura, ὁ αὐτ. Θεαίτ. 176Ε· τῷ ὄντι, Λατ. revera, πράγματι, τῇ ἀληθείᾳ, ὄντως, ὁ αὐτ. Πρωτ. 328D, κτλ.· (ὡσαύτως χρησιμεύει ὅπως ἐφαρμοσθῇ εἴς τινα περίστασιν ῥητὸν ἀλλαχόθεν εἰλημμένον, τῷ ὄντι κλαυσίγελως, πράγματι κλαυσίγ. (ἐκ τῆς Ἰλ. Ζ. 484), Ξεν. Ἑλλ. 7. 2, 9, πρβλ. Stallb. Φαίδωνα 60D)· κατὰ τὸ ἐόν, συμφώνως πρὸς τὸ πραγματικόν, ὀρθῶς, Ἡρόδ. 1. 97. IV. ἑπομένου ἀναφορικοῦ, οὐκ ἔστιν ὅς ἢ ὅστις, οὐδείς, οὐκ ἔσθ’ ὅς... ἀπαλάλκοι Ἰλ. Χ. 348· οὐκ ἔστιν οὐδεὶς ὅς Εὐρ. Ἠλ. 903· - οὐκ ἔστιν ὅτῳ = οὐδενί, Αἰσχύλ. Πρ. 291, πρβλ. 989· - συχνάκις κατὰ πληθ., εἰσὶν οἵ, Λατ. sunt qui, κείμενον ἀκριβῶς ὡς τὸ ἕνιοι, Θουκ. 6. 88., 7. 44, Πλάτ., κτλ.· (εἰσί τινες οἵ.., Θουκ. 3. 24)· ἔστιν ἅ Θουκ. 1. 12, 65., 2. 67, κτλ.· οὕτω καὶ τὸ ἑνικ. ῥῆμα εἶναι ἐν χρήσει ἔτι καὶ μετ’ ἀρσεν. ἢ θηλ. πληθ., ἔστιν οἵ, ἀντὶ εἰσὶν οἵ, Ἡρόδ. 7. 187, Θουκ. κτλ.· ἔστιν ἀφ’ ὧν ὁ αὐτ. 8. 65· ἔστι παρ’ οἷς, ἔστιν ἐν οἷς 1. 23., 5. 25: - ἐπὶ ἐρωτήσεων εἶναι ἐν χρήσει ἡ ἀντωνυμία ὅστις· ἔστιν ἥν τινα δόξαν... ἀπεκρίνατο; Πλάτ. Μένων 85Β: - οὕτω καὶ μετ’ ἀναφορικῶν μορίων, ἔστιν ἔνθα, Λατ. est ubi, alicubi, Ξεν. Κύρ. 7. 4, 15, κτλ.· ἔστιν ὅπῃ, ἔσθ’ ὅπου, κἄπου ἢ κἄπως, Πλάτ. Πρωτ. 331D, Αἰσχύλ. Εὐμ. 516, Σοφ. Ο. Τ. 488, κτλ.· ἔστιν ὁπόθεν, ἔκ τινος μέρους, Πλάτ. Φίλ. 35Α· ἔστιν ὅπως, κατά τινα τρόπον. Πινδ. Ἀποσπάσ. 33, Πλάτ., κτλ.· οὔ τοι μὰ τὴν γῆν ἔσθ’ ὅπως οὐκ ἀποθανεῖ, δὲν ὑπάρχει τρόπος νὰ γλυτώσῃς τὸν θάνατον, Ἀριστοφ. Εἰρ. 188· ἔστιν ὡς Πλάτ. Θεαίτ. 208D, κτλ.· ἔστιν ὅτε, ἔσθ’ ὅτε, ἐνίοτε, Πινδ. Ἀποσπ. 172. 2, Σοφ., κτλ. V. τὸ ἦν εὕρηται ἐνίοτε μετὰ πληθ. ἀρσ. καὶ θηλ., ἀλλὰ σχεδὸν μόνον ἐν ἀρχῇ περιόδου, τῆς δ’ ἦν τρεῖς κεφαλαὶ Ἡσ. Θ. 321· ἦν δ’ ἐρωδιοί τε πολλοὶ Ἐπίχ. 49 Ahr., πρβλ. 30. 31, 38· ὡσαύτως παρ’ Ἀττ., ἦν δ’ ἀμφίπλεκτοι κλίμακες Σοφ. Τρ. 520· ἐνῆν... ὑφαὶ Εὐρ. Ἴων. 1146· τὸ ἔστι σπανιώτερον εὕρηται ἐπὶ τοιαύτης συντάξεως, ἔστι δὲ μεταξὺ... ἑπτὰ στάδιοι Ἡρόδ. 1. 26, πρβλ. 7. 34, Πλάτ. Πολ. 463Α· οὕτω καὶ μετὰ ὀνομάτων δυϊκοῦ ἀριθμοῦ, Ἀριστοφ. Σφ. 58, Πλάτ. Γοργ. 500D· πρβλ. γίγνομαι ΙΙ. 4. VI. ἔστι, ἀπρόσ. μετ’ ἀπαρ., ὡς τὸ πάρεστι, εἶναι δυνατόν, ἔστι γὰρ ἀμφοτέροισιν ὀνείδεα μυθήσασθαι Ἰλ. Υ. 246· ἔστι μὲν εὕδειν, ἔστι δὲ τερπομένοισιν ἀκούειν Ὀδ. Ν. 392· εἴ τί που ἔστι (ἐνν. πιθέσθαι) Δ. 193· τοιάδε... ἔστιν ἀκοῦσαι Αἰσχύλ. Πρ. 1055· ἔστι τεκμήρια ὁρᾶν Ξεν. Αν. 3. 2, 13· ἀλλὰ συνηθέστερον οὕτως ἐν ἀρνητικαῖς προτάσεσι, Ἰλ. Ζ. 267., Ν. 786., Τ. 225. κτλ.· σπανίως εὑρίσκεται μετὰ τοῦ ὥστε πρὸ ἀπαρεμ., ἆρ’ ἔστιν ὥστε κἀγγύθεν λαβεῖν...; Σοφ. Φ. 656: - μετ’ αἰτιατ. καὶ ἀπαρ., εἴη με τοῖς ἀγαθοῖς ὁμιλεῖν Πινδ. Π. 2. 173· ἔστιν ἐκπεσεῖν ἀρχῆς Δία Αἰσχύλ. Πρ. 727: - ἐνίοτε δὲ οὐχὶ ἀπροσώπως ἐν ταύτῃ τῇ σημασίᾳ, θάλασσα δ’ οὐκέτ’ ἦν ἰδεῖν ὁ αὐτ. Πέρσ. 419. Β. εἰμί, ὡς συνδετικόν, συνδέον τὸ κατηγορούμενον μετὰ τοῦ ὑποκειμένου ἀμφοτέρων τιθεμένων ἐν τῇ αὐτῇ πτώσει: - αὕτη εἶναι ἡ κοινοτάτη τοῦ ῥήματος χρῆσις: - ἐνίοτε ἡ ἁπλουστέρα σημασία τοῦ εἶναι μεταπίπτει εἰς τὴν τοῦ σημαίνειν, ἰσοδυναμεῖν, οἷον τὸ γὰρ εἴρειν λέγειν ἐστὶν Πλάτ. Κρατ. 398D, πρβλ. Θεαίτ. 163Α, κτλ.· ἰδίως ἐν τῇ φράσει, τοῦτ’ ἔστι, hoc est· ὅπερ ἐστὶ Πλουτ. Ποπλ. 17, κτλ.· οὕτω μετ’ ἀριθμητικῶν, τὰ δὶς πέντε δέκα ἐστὶν κτλ.: - ὡσαύτως εἶναί τι, ἔχειν ἀξίαν τινά, ἔχειν σημασίαν τινὰ ἢ σπουδαιότητα, ἴδε ἐν λ. δοκέω ΙΙ. 5· οὐδὲν εἶναι Πλάτ. Πολ. 556D, κτλ. 2) ἐνίοτε τὸ εἶναι μετὰ τῆς μετοχῆς ὑπέχει τὴν χώραν τοῦ παρεμφατικοῦ ῥήματος ἐξ οὗ ἡ μετοχὴ (τὸ καλούμενον σχῆμα Χαλκιδικόν), ὡς ἅπαξ παρ’ Ὁμήρῳ μετὰ τῆς μετοχ. τοῦ πρκμ., τετληότες εἰμέν, ἀντὶ τετλήκαμεν, Ἰλ. Ε. 873· οὕτως, ἦν τεθνηκώς, ἀντὶ ἐτεθνήκει, Αἰσχύλ. Ἀγ. 869· ἔσται δεδορκὼς αὐτόθι 1179· εἰμὶ γεγὼς Σοφ. Αἴ. 1299· πεφυκός ἐστι Ἀριστοφ. Ὄρν. 1473· δεδρακότες εἰσὶν Θουκ. 3. 68, κτλ.· - ὡσαύτως μετὰ μετοχ. ἀορ., ἅπαξ παρ’ Ὁμ., βλήμενος ἦν Ἰλ. Δ. 211· οὕτω, προδείσας εἰμί, σιωπήσας ἔσει Σοφ. Ο. Τ. 90, 1146, πρβλ. Αἰσχύλ. Ἱκ. 460· κατακανόντες ἔσεσθε Ξεν. Ἀν. 7. 6, 36· (ἀλλὰ μετὰ μετοχ. ἀορ. συνηθέστερον εἶναι τὸ ἔχω): - μετὰ μετοχ. ἐνεστ., ἦν προκείμενον Αἰσχύλ. Πέρσ. 371· τί δ’ ἔστ’ ἐκείνης ὑμὶν ἐς φόβον φέρον; Σοφ. Ο. Τ. 991, πρβλ. 274, 708· λέγων ἐστί τις Εὐρ. Ἑκ. 1179· ἦν τίς σ’ ὑβρίζων ὁ αὐτ. Ἡρ. Μαιν. 313· προσέτι, εἰσὶ ἐόντες Ἡρόδ. 3. 49· ἐστὶ ἐοῦσα αὐτόθι 108: - ἂν δὲ προστεθῇ τὸ ἄρθρον εἰς τὴν μετοχήν, αὕτη καθίσταται ἐμφατική, Κᾶρές εἰσιν οἱ καταδέξαντες, οἱ καταδείξαντες αὐτὴν ἦσαν Κᾶρες, Ἡρόδ. 1. 171· αὐτὸς ἦν ὁ μαρτυρῶν Αἰσχύλ. Εὐμ. 798· δόλος ἦν ὁ φράσας Σοφ. Ἠλ. 197. 3) ἡ μετοχ. ὢν συνάπτεται πολλάκις μετ’ ὀνόματος πρὸς ἔκφρασιν ποιότητος ἢ καταστάσεως, τροποποιούσης τὸ ῥῆμα, τοιοῦτος ὤν, Ἀθηναῖοι ὄντες, κτλ. Γ. Τὸ εἶναι συχνάκις τροποποιεῖται κατὰ τὴν σημασίαν τῇ προσθήκῃ ἐπιρρημάτων ἢ πτώσεων, ὀνομάτων μετὰ προθέσεων ἢ ἄνευ τούτων. Ι. τὸ εἶναι μετ’ ἐπιρρημάτων, ἔνθα τὸ ἐπίρρ. πολλάκις παριστᾷ ἁπλῶς ὄνομα καὶ κεῖται ὡς κατηγορούμενον, ἅλις δέ οἱ ἦσαν ἄρουραι Ἰλ. Ξ. 122, κτλ.· ἀκέων, ἀκὴν εἶναι Δ. 22, Ὀδ. Β. 82· σῖγα πᾶς ἔστω λεὼς Εὐρ. Ἑκ. 532· διαγνῶναι χαλεπῶς ἦν ἄνδρα ἕκαστον Ἰλ. Η. 424· ἀσφαλέως ἡ κομιδὴ ἔσται Ἡρόδ. 4. 134· ἐγγύς, πόρρω εἶναι Θουκ. 6. 88, κτλ.· διαφερόντως εἶναι Πλάτ. Νόμ. 192C (ἂν καὶ μετὰ τοιούτων ἐπιρρ. συνηθέστερον εἶναι τὸ ῥῆμα ἔχω)· - συχνάκις ἀπροσ. μετὰ λέξεων δηλουσῶν καλὴν ἢ κακὴν τύχην, Κουρήτεσσι κακῶς ἦν Ἰλ. Ι. 551, πρβλ. Εὐρ. Μήδ. 89, Ἀριστοφ. Πλ. 1188, κτλ.· ἠδέως ἂν αὐτοῖς εἴη Δημ. 1354. 23. ΙΙ. μετὰ πτώσεων ὀνομάτων: α) μετὰ γενικῆς πρὸς δήλωσιν καταγωγῆς, πατρὸς δ’ εἴμ’ ἀγαθοῖο Ἰλ. Φ. 109· αἵματος εἶς ἀγαθοῖο Ὀδ. Δ. 611, πρβλ. Ἡρόδ. 3. 71, Θουκ. 2. 71, κτλ.· - οὐδεμία ἀνάγκη νὰ ὑπονοηθῇ ἡ λέξις παῖς (ὡς ἐν Ὀδ. Ι. 519, τοῦ γὰρ ἐγὼ παῖς εἰμί), διότι ἔχομεν παρομοίας χρήσεις μετὰ προθ., ἀπὸ ἢ ἔκ τινος, ἴδε κατωτ. IV. β) πρὸς δήλωσιν τῆς ὕλης, ἐξ ἧς ἐγένετό τι, ἡ κρηπίς ἐστι μεγάλων λίθων, ἐκ μεγάλων λίθων, Ἡρόδ. 1. 93· τῆς πόλιος ἐούσης δύο φαρσέων αὐτόθι 186· τοιούτων ἔργων ἐστὶ ἡ τυραννίς, ἐκ τοιούτων ἔργων.., αὐτόθι 5. 92, κτλ. γ) πρὸς δήλωσιν τῆς τάξεως ἢ τοῦ εἴδους, εἰς ὃ πρόσωπόν τι ἢ πρᾶγμα ἀνήκει (γεν. διαιρετική), εἶ γὰρ τῶν φίλων, εἶσαι εἷς ἐκ τῶν φίλων, Ἀριστοφ. Πλ. 345· ἐτύγχανε βουλῆς ὢν Θουκ. 3. 70· ὅσοι ἦσαν τῶν προτέρων στρατιωτῶν ὁ αὐτ. 7 48· ἔστι τῶ αἰσχρῶν, ἀνήκει εἰς τὴν τάξιν τῶν αἰσχρῶν πραγμάτων, δηλ. εἶναι αἰσχρόν, Δημ. 18. 13. δ) πρὸς δήλωσιν ὅτι πρᾶγμά τι εἶναι κτῆμά τινος, Τροίαν Ἀχαιῶν οὖσαν Αἰσχύλ. Ἀγ. 269· τὸ πεδίον ἦν μέν κοτε Χορασμίων Ἡρόδ. 3. 117, κτλ.· - ἐντεῦθεν δηλοῖ τὸ ἀνήκειν εἰς τὴν μερίδα τινός, ἦσαν... τινὲς μὲν Φιλίππου, τινὲς δὲ τοῦ βελτίστου Δημ. 125. 8, πρβλ. 982. 3· ἐξαρτῶμαι ἔκ τινος, Σοφ. Ἀντ. 737, κτλ.· τὸ ἐξαρτᾶσθαι ἐκ τῆς θελήσεώς τινος, ὑποκεῖσθαι εἰς τὴν ἐξουσίαν καὶ αὐθαιρεσίαν τινός, ἔστι τοῦ λέγοντος, ἢν φόβους λέγῃ ὁ αὐτ. Ο. Τ. 917. ε) πρὸς δήλωσιν τοῦ καθήκοντός τινος, τοῦ ἔργου, τῆς φύσεως, τῆς ἕξεως καὶ τῶν ὁμοίων, οὔτοι γυναικός ἐστι, δὲν εἶναι ἴδιον γυναικός, Αἰσχύλ. Ἀγ. 940· ἄρχοντός ἐστι τῶν ἀρχομένων ἐπιμελεῖσθαι, εἶναι καθῆκον τοῦ ἄρχοντος νά..., Ξεν. Κύρ. 2. 1, 11· τὸ δὲ ναυτικὸν τέχνης ἐστίν, ἀπαιτεῖ τέχνην, Θουκ. 1. 142, κτλ.· - ἐνίοτε τοῦτο ἐκφράζεται τῇ προσθήκῃ τῆς προθέσεως πρός, ἴδε κατωτ. IV. ΙΙΙ. μετὰ δοτ., ἔστι μοι, Λατ. est mihi, ἔχω, συχνὸν παρ’ Ὁμ. κλ. 2) μετὰ δύο δοτικῶν, σφίσι τε καὶ Ἀθηναίοισι εἶναι οὐδὲν πρῆγμα, ὅτι αὐτοὶ καὶ οἱ Ἀθηναῖοι δὲν ἔχουσιν ἀναμεταξύ των τίποτε, Ἡρόδ. 5. 84· μηδὲν εἶναι σοὶ καὶ Φιλίππῳ πρᾶγμα Δημ. 320. 7· συντομώτερον, σοί τε καὶ τούτοισι πρήγμασι τί ἐστι; Ἡρόδ. 5. 33· τί τῷ νόμῳ καὶ τῇ βασάνῳ; Δημ. 855. 6· τί ἐμοὶ καὶ σοί; Λατ. quid tecum est mihi? κτλ.· οὕτω προσέτι, ἐμοὶ οὐδέν ἐστι πρὸς τοὺς τοιούτους Ἰσοκρ. 43Β. 3) μετὰ τοῦ ἄσμενος, βουλόμενος, κλπ. κατὰ δοτικήν, ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη, «ἐμοὶ δ’ ἂν διὰ χαρίτων γένοιτο» (Θ. Γαζῆς), Ἰλ. Ξ. 108· οὕτω παρ’ Ἀττ., οὐκ ἂν σφίσι βουλομένοις εἶναι... τὸν στρατὸν ἰέναι Θουκ. 7. 35, κτλ.· καὶ τῷ μὲν Νικίᾳ προσδεχομένῳ ἦν τὰ παρὰ τῶν Ἐγεσταίων ὁ αὐτ. 6. 46· θέλοντι κἀμοὶ τοῦτ’ ἂν ἦν Σοφ. Ο. Τ. 1356· ἡδομένῳ Πλάτ. Λάχ. 187C· - καὶ κατὰ μίμησιν ἐν τῇ Λατινικῇ, quibus bellum volentibus erit, Τάκιτ. Agr. 18, πρβλ. Σαλλούστ. Jug. 4. IV. μετὰ προθ., εἶναι ἀπό τινος = εἶναί τινος (ἀνωτ. ΙΙ. 1. α), Ξεν. Ἀπομν. 1. 6, 9, Πλάτ., κλ.· προσέτι, εἶναι ἔκ τινος Ἰλ. Φ. 154, Ω. 397, κτλ.· - ἀλλ’ εἶναι ἀπ’ οἴκου, εἶναι μακρὰν τῆς πατρίδος..., Θουκ. 1. 99. 2) εἶναι ἔκ τινος, ἴδε ἀνωτ. IV. 1· ἐξ ἀνάγκης ἐστὶ Πλάτ. Σοφ. 256. 3) εἶναι ἐν..., εὑρίσκεσθαι ἔν τινι καταστάσει, ἐν εὐπαθίῃσι Ἡρόδ. 1. 22· ἐν ἀθυμίᾳ, ἐν ἐλπίδι, ἐν ἡδονῇ, ἐν δεινοῖς, κτλ., Θουκ. 6. 46, κτλ.· εἶναι ἐν ἀξιώματι ὁ αὐτ. 1. 130· οἱ ἐν τέλεϊ ἐόντες, οἱ ἄρχοντες, Ἡρόδ. 3. 18, κτλ.· - ἀλλ’ εἶναι ἐν τέχνῃ, ἐν φιλοσοφίᾳ, ἀσχολεῖσθαι εἰς..., Σοφ. Ο. Τ. 562, Πλάτ. β) ἐν σοί ἐστι, ἀπὸ σοῦ ἐξαρτᾶται, «εἶναι ’ς τὸ χέρι σου», Ἡρόδ. 6. 109. Σοφ. Φ. 963· ἐν σοὶ γὰρ ἐσμὲν ὁ αὐτ. Ο. Τ. 314· οὕτω καί, ἐπί τινι ὁ αὐτ. Φ. 1003, Ξεν. Κύρ. 1. 6, 2, κτλ. 4) εἶναι διά..., παραπλησίον τῷ εἶναι ἐν..., εἶναι διὰ φόβου = φοβεῖσθαι, Θουκ. 6. 34· εἶναι δι’ ὄχλου = ὀχληρὸν εἶναι, ὁ αὐτ. 1. 73· εἶναι διὰ μόχθων Ξεν. Κύρ. 1. 6, 25· εἶναι δι’ αἰτίας = αἰτιᾶσθαι, Διον. Ἁλ. 1. 70. 5) εἶναι ἐφ’ ἑαυτοῦ, εἶναι μόνον, Δημ. 776. 21· εἶναι ἐπὶ ὀνόματος, ἔχειν ὄνομα, ὁ αὐτ. 1000. 21· - εἶναι ἐπὶ τοῖς πράγμασιν ὁ αὐτ. 21. 19· ἴδε ἀνωτ. IV. 3· - εἶναι ἐπί τινα, εἶναι ἐναντίον τινός, ὁ αὐτ. 73. 27· εἶναι πλέον ἢ ἐφ’ ἑξήκοντα στάδια Ξεν. Ἀν. 4. 6, 11· - εἶναι ἐπί τινι, ἴδε ἀνωτ. 3. β. 6) εἶναι πρός τινος, ὑπέρ τινος, Θουκ. 4. 10, 29, κτλ.· ἴδιόν τινος, οὐ γὰρ ἦν πρὸς τοῦ Κύρου τρόπου ἔχοντα μὴ ἀποδιδόναι Ξεν. Ἀν. 1. 2, 11, κτλ.· οὕτως, εἶναι μετά τινος, σύν τινι Θουκ., κλ.· - εἶναι πρός τινι, ἀσχολεῖσθαι εἴς τι, Φιλόστρ. 213· οὕτως, εἶναι πρός τι Πολύβ. 1. 26, 3, πρβλ. Τέλητα παρὰ Στοβ. 10· εἶναι περί τι Ξεν. Ἀν. 3. 5, 7, κτλ. 7) εἶναι παρά τινι ἢ τινα = παρεῖναι, Ξεν. Κύρ. 6. 2, 15, Ἡρόδ. 8. 140. 8) εἶναι ὑπό τινα ἢ τινι, ὑποκεῖσθαί τινι, Ξεν. Ἑλλ. 5. 2, 17., 6. 2, 4. Δ. Τὸ ἐστὶ συχνάκις παραλείπεται, τὸ πλεῖστον ἐν τῷ ἐνεστῶτι ὁριστ. πρό τινων κατηγορουμένων, οἷον, ἀνάγκη, ἄξιον, δυνατόν, εἰκός, ἕτοιμον, οἷόν τε, ῥᾴδιον, χρεών, κτλ., καὶ μετὰ τὰ οὐδέτερα ῥηματικὰ εἰς -τέος, ὡς καὶ ἔν τισι φράσεσιν, ὡς θαυμαστὸν ὅσον. Ἡ παράλειψις αὐτοῦ ἐν ἄλλοις προσώποις καὶ ἑτέραις ἐγκλίσεσι δὲν εἶναι συνήθης· τὸ εἰμὶ παραλείπεται ἐν Σοφ. Ο. Τ. 92, Αἴ. 813· τὸ ἐσμὲν ἐν Ἀντ. 634· τὸ εἰσὶ ἐν Ο. Τ. 499· ἡ ὑποτακτ. ᾖ ἐν Ἰλ. Ξ. 376, ἐν Εὐρ. Ἱππ. 659, ἐν Ἀντιφῶντι 133. 14. Ε. Τὸ ἀπαρέμφατο ἐνίοτε φαίνεται ὡσεὶ πλεονάζον. 1) ἐν φράσεσιν ἔνθα ὑπονοεῖται ἡ θέλησις ἢ ἡ δύναμις τοῦ νὰ πράξῃ τίς τι, ἑκὼν εἶναι (ἴδε ἐν λ. ἑκών)· τὸ ἐπ’ ἐκείνοις εἶναι, ὅσον ἐξαρτᾶται ἐξ ἐκείνων, quantum in illis esset, Θουκ. 8. 48· τὸ ἐπὶ σφᾶς εἶναι ὁ αὐτ. 4. 28· τὸ κατὰ τοῦτον εἶναι Ξεν. Ἀν. 1. 6, 9· τὸ σύμπαν εἶναι Ἡρόδ. 7. 143· τὸ τήμερον, τὸ νῦν εἶναι Πλάτ. Κρατ. 396D, κτλ. ΙΙ. κατόπιν ῥημάτων ἐχόντων τὴν ἔννοιαν τοῦ καλεῖν, ὀνομάζειν, ἐκλέγειν, ἴδε καλέω ΙΙ. 3. 6, ὀνομάζω ΙΙ. 2· σύμμαχόν μιν εἵλοντο εἶναι Ἡρόδ. 8. 134. Ζ. ὁ παρατατ. ἦν εὕρηται ἐνίοτε ἐκεῖ ἔνθα ἄλλαι γλῶσσαι ἔχουσι τὸν ἐνεστῶτα. 1) μετὰ τὸ ἄρα πρὸς δήλωσιν πράγματος ὑπάρχοντος νῦν καὶ διατελέσαντος ἀεὶ ἀμεταβλήτου, δέρμα δὲ ἀνθρώπου... ἦν ἄρα σχεδὸν δερμάτων λαμπρότατον, φαίνεται ἄρα ὅτι εἶναι..., Ἡρόδ. 4. 64· Κύπρις οὐκ ἄρ’ ἦν θεὸς Εὐρ. Ἱππ. 359· ὡς ἄρ’ ἦσθ’ ἐμὸς πατὴρ ὀρθῶς αὐτόθι 1169· ἦ πολύμοχθον ἄρ’ ἦν γένος... ἀμερίων ὁ αὐτ. Ι. Α. 1330· ἦ στωμύλος ἦσθα Θεόκρ. 5. 79· - ὡσαύτως ὅταν ἀναφέρηταί τι εἰς σκέψιν παρελθοῦσαν, τοῦτο τί ἦν; τί εἶναι τοῦτο; Ἀριστοφ. Ἀχ. 157, πρβλ. Πλάτ. Κρατ. 387C: - οὕτω. 2) Περὶ τῆς Ἀριστοτελικῆς φράσεως, τὸ τί ἦν εἶναι, τῇ κειμένῃ πρὸς δήλωσιν τῆς οὐσιώδους φύσεως πράγματός τινος (κατὰ λέξιν, ἡ ἐρώτησις τί ἐστιν εἶναι, Λατ. quid sit esse), ἔνθα τὸ ἦν φαίνεται ὅτι συνήθως ἐπέχει τόπον τοῦ ἐστί, ἴδε Trendelenb εἰς Ἀριστ. π. ψυχ. 1. 1, 2, Bonitz Μετὰ τὰ Φυσ. 6. 4. σ. 302 κἑξ. Waitz Ὄργ. 2. σ. 399.